ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ႀကံဳဖူးတ့ဲ အေတြ႔အႀကံဳေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဗဟုသုတေလး တိုးသြားေအာင္ေပါ့။ အၾကားအျမင္မ်ားျခင္းသည္ မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ဘုရားေဟာ ၃၈ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္မွာေတာင္ ပါေသးတာပဲ...။
ကဲ..ကဲ..။ စလိုက္ရေအာင္...။ အျဖစ္က မႏွစ္ကန႔ဲ မတူပါဘူး...။ ျခေသ့ၤတစ္ပိုင္း ငါးတစ္ပိုင္းကၽြန္းကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အလုပ္လုပ္ခြင့္ ပါမစ္ကို သြားေလွ်ာက္ေတာ့ က်လာတယ္...။ ၂ႏွစ္ေပးလိုက္ပါတယ္...။ (အဲ.. လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတ့ဲ ႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္က သက္တမ္းအားျဖင့္ ၈လန႔ဲ ၉လၾကားပဲ ရွိပါေတာ့တယ္...။) အဲဒါန႔ဲ အလုပ္သမားရံုးကို ၀မ္းသာအားရ သြားေတာ့တာေပါ့။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အရာရွိက ၂ႏွစ္တံုးထုေပးမယ္လို႔ လက္ေျမွာက္ၿပီးခါမွ ႏိုင္ငံကူးစာအုပ္ကို ေသခ်ာ ျပန္ၾကည့္ၿပီး “ဟ့ဲ ေမာင္ဘိြဳင္း..။ ေမာင္ရင့္ စာအုပ္က သက္တမ္း ၉ လပဲ က်န္ေတာ့တယ္...။ ဒါ့ေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ကို ၈လပဲ ေပးႏိုင္မယ္” ဆိုၿပီး ၈ လအထိပဲ ေပးလိုက္တယ္...။ အဲဒါန႔ဲ ေမာင္ဘိြဳင္းဇ္ခမ်ားလဲ ထီေပါက္ၿပီးေတာ့ ထီလက္မွတ္ ေပ်ာက္သလို ျဖစ္သြားတာေပါ့...။
လိုရင္းမေရာက္ေသးပါလား...။ ဒီလို..ဒီလို...။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရတ့ဲအလုပ္က ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏခဏ သြားရတ့ဲ အလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္တာကလား...။ အလုပ္လုပ္ၿပီး ၂ လေလာက္ထိက ဘယ္သြားသြား ဘာမွ မျဖစ္ဘူး...။ အဲ... တစ္ခါသားမယ္ ယိုးဒယားကို တစ္ခါ ထပ္ၿပီး သြားဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္...။ အဲဒါန႔ဲ သူရို႔ ႏိုင္ငံေလဆိပ္ကို ေရာက္သြားတာေပါ့ဗ်ာ...။ အဲဒီမွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ... အဲ..ကိုယ္ေတာ္မေခ်ာလို႔ ေျပာရမလား... လ၀က အရာရွိမေလးက ရစ္ပါေလေရာ...။ (လ၀က ဆိုတာ လူေတြကို ရစ္စရာလို႔ ထင္တ့ဲလူေတြ အလုပ္လုပ္တ့ဲ ေနရာလား မသိ...။ ႀကံဳဖူးတ့ဲ လ၀ကတိုင္း ရစ္သလားမေမးန႔ဲ...။ အထူးသျဖင့္ ရဲရဲေတာက္ နီေစြးေနတ့ဲ စာအုပ္ေလးကို ျမင္ရင္ေပါ့...။ ဤကား စကားခ်ပ္)
စကားျပန္ဆက္ရရင္ေတာ့ မေရႊေခ်ာ ေမာင္ဘိြဳင္းကို ရစ္ရတ့ဲ အေၾကာင္းရင္းက စာအုပ္သက္တမ္း ၄ လပဲက်န္ေတာ့လို႔...။ ၄ လ က်န္လို႔ ရစ္တာ မဟုတ္ပဲ ဒုတိယံပိ သတိေပးရလို႔တ့ဲ...။ ေမာင္ဘိြဳင္းဇ္ ဘူးလံုးနားမထြင္း ျဖစ္သြားတယ္...။ ဘာကို ဒုတိယံပိ တတိယံပိ ေျပာတာတုန္းလို႔...။ မေရႊေခ်ာက ျပန္ရွင္းျပတယ္...။ အရင္တစ္ေခါက္ကလဲ သက္တမ္း ၅ လ ပဲက်န္တာကို တစ္ခါလာၿပီးည႔ီ...။ အခုလဲ သက္တမ္းမတိုးပဲ ထပ္ျပန္လာတယ္...။ ေနာက္တစ္ခါဆို ေပး၀င္ခ်င္မွ ေပး၀င္ေတာ့မယ္တ့ဲ...။ ဟိုက္ယားမား...။ ဘယ့္ႏွယ္ ဇြတ္ေကာေနတာတုန္းလို႔ သူရို႔ ဘာသာစကားန႔ဲ ျပန္ေမးလိုက္မွ မေရႊေခ်ာက တင္းထားတ့ဲ မ်က္ႏွကို ျပန္ရႈ႔ံ ..အဲ.. အဲ ျပည္ၾကည္လာၿပီး... အသာတၾကည္ ျပန္ရွင္းျပတယ္...။ အရင္တစ္ေခါက္တုနး္က ေမာင္ဘိြဳင္းလာတုန္းက သတိေပးတာလဲ သူပဲတ့ဲ အခုလဲ သူန႔ဲပဲ ျပန္တိုးေနတာတ့ဲ...။ အဲဒါ သူက ေမာင္ဘိြဳင္းကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ေနလို႔ ျပန္ေျပာရတာတ့ဲ...။ (ဟီဟိ..သူေျပာမွ သတိထားမိတယ္...။ ပထမတစ္ေခါက္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ကို .. ေနာက္မ်ားမွ အဲဒါ ျပေရးျပမယ္...။ )
သူရို႔ႏိုင္ငံကို ၀င္လာတ့ဲ ႏိုင္ငံျခားသားတိုင္း စာအုပ္သက္တမ္း ၆ လ ေအာက္ပဲ ရွိရင္ ၀င္ခြင့္ျပဳေလ့ မရွိတ့ဲအေၾကာင္းေပါ့...။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႏွပ္ေခ်းလို သူတို႔ႏိုင္ငံကို ၀င္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ ျဖစ္ေနေတာ့ ခြင့္ျပဳတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာင္ကို ဒီလို မျဖစ္ေစဖို႔ သတိထားၿပီး သက္တမ္းတိုးလာေစေၾကာင္း ဘာညာသာရကာ ရွင္းျပၿပီးေတာ့ အ၀င္တံုး ထုေပးလိုက္ပါတယ္...။ အဲဒီေတာ့မွ ေမာင္ဘိြဳင္းဇ္တစ္ေယာက္ စာအုပ္သက္တမ္းတို႔ဖို႔ သတိျပဳမိသြားတာေပါ့...။
ဒီကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ သက္တမ္းတိုးမယ္ၾကံတာေပါ့...။ ဒီေတာ့ သံရံုးကို အရင္ သြားစံုစမ္းလိုက္တယ္...။ အစကေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကို ကိုယ္တိုင္သြားေမးမလို႔ပါပဲ...။ ဒါေပမ့ဲ ရံုးထဲေတာင္ မေရာက္လိုက္ပါဘူး...။ အျပင္မွာ မိုးတိုးမတ္တတ္ ရပ္ေနသူေတြ တစ္ပံုႀကီး ေတြ႔ရတယ္...။ ကိုယ္လဲ ေရာရပ္လိုက္တာေပါ့...။ ရံုးထဲဘာလို႔ မ၀င္တာလဲ...။ မ၀င္ခ်င္လို႔လား.. ၀င္ခြင့္မရလို႔လား.. ဘာလား..ညာလား ဆိုတာ ကိုယ္မွမသိတာ...။ ဒါန႔ဲ ေဘးနားက တစ္ေယာက္ကိုေမးတာေပါ့...။ ဘာညာသာရကာန႔ဲ...။ ဂ်က္စီဂ်ိမ္းအေၾကာင္း သိသါားတာေပါ့...။
အဲဒါန႔ဲ ရံုးဲ၀င္ၿပီး နည္းနည္းပါးပါး ေလ့လာတာေပါ့...။ စရြက္စာတမ္းေတြ လိုအပ္တ့ဲ ဟာေတြ ယူလာခ့ဲပါတယ္...။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ျဖည့္စရာရွိတာ ျပင္စရာ ရွိတာ ျပင္ (သိတယ္မဟုတ္လား...။) အဲ .. ေျပာရဦးမယ္...။ စာအုပ္သက္တမး္ တိုးခ်င္ရင္ အခြန္ကို up to date ေဆာင္ထားမွ တိုးေပးမယ္ဆိုတာကို ခိုင္လံုတ့ဲ တရားမ၀င္ သတင္းရပ္ကြက္က ရလာတယ္...။ (ခိုင္လံုတယ္ဆိုတာက သူကိုယ္တိုင္ မေန႔တစ္ေန႔ကမွပဲ ေဆာင္လာတာေလ...။) ထူးေထြတည့္ အ့ံရာေသာ္လို႔ မညည္းပါန႔ဲ...။
အိပ္ေရးပ်က္တ့ဲ ညတစ္ည ျဖစ္ခ့ဲသလို သူငယ္ခ်င္းမ်ားလဲ မအိပ္ႏိုင္တ့ဲ ည...။ ေနာက္ၿပီး ကာလာပရင္တာေလးလဲ မင္ေတာ္ေတာ္ကုန္ခ့ဲတ့ဲည ျဖစ္သြားခ့ဲတယ္...။မာစတာကဒ္တို႔ NETS တို႔ ခရဒ္ဒစ္ကဒ္တို႔ လက္မခံပဲ ေငြသားခ်ည္းပဲ လက္ခံတယ္ဆိုလို႔ ေငြအထပ္လိုက္ သြားထုတ္လာခ့ဲရတ့ဲညတစ္ညလဲ ျဖစ္ခ့ဲတယ္...။
သူငယ္ခ်င္းေတြက မွာတယ္...။ တစ္ခ်ိဳ႔ေဆးေတြက ခါးတယ္တ့ဲ...။ အဲဒါောကာင့္ အခ်ိုအုပ္ၿပီး စားၾကရတာတ့ဲ...။ ေပါက္တယ္ေနာ္...။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္...။ အမ်ားညီေတာ့ ဤကို ကၽြဲ ဖတ္သင့္ ဖတ္ရတာေပါ့တ့ဲ...။ မိုးရည္က သိပ္မခါးဘူးတ့ဲ...။ ငယ္ငယ္က ဆရာ၀န္ မိုးရည္ထိုးေပးတာ ခံဖူးတာပဲတ့ဲ...။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ ဟိုလိုဒီလိုေပါ့ေလ...။ တစ္ခ်ိဳ႔ကလဲ ေစာေစာထၿပီး ေလွ်ာက္လႊာ သြားထပ္ဖို႔ ေျပာၾကတယ္...။ အစံပါပဲေလ...။ အဲဒီလိုန႔ဲ အိပ္၍မေပ်ာ္ေသာ ညတစ္ည ကုန္ဆံုုး လြန္ေျမာက္ပါေစကြယ္ ဆိုတ့ဲ သီခ်င္းေလး ညည္းခ့ဲရတာေပါ့ကြယ္...။
မနက္လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္...။ သတိရလို႔ ႏိုးလာေတာ့ နာရီျပန္တစ္ခ်က္ေတာင္ ထိုးပါေရာ့လား...။ အဲဒါန႔ဲ ကမန္းကတန္း ေရမိုးခ်ိဳး၊ ထမင္းကို ကသိုက္ကရိုက္စားၿပီး အမ္အာတီစေနရွင္ကို တက္သုတ္ရိုက္ေျပးၿပီး သံရံုးရွိရာ ေအာခ်တ္ကို သုတ္ေျခတင္လာခ့ဲတာေပါ့...။ (ဖူး.... ေမာလိုက္တာ...။) သံရံုးလဲေရာက္ေရာ ကိုယ့္ေရွ႔မွာ တန္းစီေနတာ အရွည္ႀကီးပဲ ...။ ဒါန႔ဲ လိုအပ္တ့ဲစာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ကလစ္န႔ဲ ေသခ်ာညွပ္ၿပီး လက္ခ့ဲတ့ဲ ေနရာမွာ တင္လိုက္တယ္...။ ဒီေန႔ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္မ့ဲညဆိုတာ သိလိုက္တာန႔ဲ သူငယ္ခ်င္းကို ည ၇ နာရီေလာက္မွ ပင္နီစာလားကို လာခ့ဲဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္တယ္...။
ဖုန္းဆက္ၿပီးေတာ့ ထိုင္စရာေနရာေလးလဲ ရေတာ့ ၀င္ထုိင္ရင္း ေဘးဘီကို ေလ့လာာကည့္လိုက္တယ္...။ အရြယ္စံုပါပဲ...။ ေက်ာင္းသားေတြလဲ ေတြ႔ရတယ္...။ အိမ္ျပန္မွာမို႔လို႔ သံရံုးက ေထာက္ခံစာ လာယူၾကတလို႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံတစ္စြန္းတစ္စ ၾကားလိုက္ရတယ္...။ တစ္စြန္းတစ္စ မဟုတ္ပါဘူး...။ ကုလားသိုက္ က်ား၀င္ကိုက္သလို၊ လက္ပံပင္ဇက္ရက္က်သလို ဆူညံေနလို႔ ရံုးထဲက လူေတြ အကုန္လံုး ၾကားရတာပါပဲ...။ ေဘးနားက အစ္ကိုႀကီးက စာအုပ္ေပ်ာက္လို႔ အသစ္လာေလွ်ာက္တာတ့ဲ...။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အခြန္မေဆာင္တာ ၾကာၿပီဆိုပဲ...။ ၄ ႏွစ္ ရွိၿပီတ့ဲ...။ Work permit န႔ဲပဲ ရေအာင္ ေဆာင္မယ္တ့ဲ...။ ျငင္းေနတာ ေတြ႔တယ္...။ တြက္ျပလိုက္ေတာ့ ၄-၅ ေထာင္ေလာက္တ့ဲ...။ ဘုရားေရ...။
ေစာင့္ရတာ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္...။ အေရွ႔ကလူေတြလဲ ေတာ္ေတာ္န႔ဲ မၿပီးႏိုင္ေသးဘူး...။ အေယာက္ ၅၀ ေက်ာ္ က်န္ေသးတယ္..။ ဒါန႔ဲ ေအာခ်တ္ဘက္ ခဏ ေလွ်ာက္ဖို႔ အႀကံရတာန႔ဲ... ထြက္ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္...။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရွၾကြက္စီၾကြက္စီန႔ဲ ေရွ႕က ေက်ာင္းသူေတါကို ေခၚလို႔ ထသြားတာေတြ႔လိုက္တယ္...။ တစ္ဆက္တည္း ေမာင္ဘိြဳင္းနာမည္ကို ေခၚသံ ၾကားလိုက္တယ္...။ အဲ.. ဘယ္လိုပါလိမ့္...။ ေဘးနားက အစ္ကိုႀကီးက ေက်ာင္းသားေတြ ဦးစားေပး လုပ္ေပးေနတာတ့ဲ...။ ကိုယ္န႔ဲ ဘာဆိုင္လို႔လဲ...။ ေနေပါ့..ေခၚေတာ့လဲ သြားတာေပါ့...။ ေရွ႕က ေက်ာင္းသူမ်ားတစ္သိုက္ ကိတ္စၿပီးတာန႔ဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လာေတာ့ ေကာင္တာေရွ႔သံားလိုက္တာေပါ့...။ ေကာင္တာေရွ႔နားက အန္တီက ေမာင္ဘိြဳင္းေလွ်ာက္လြာကုိလဲ ၾကည့္ေရာ .. အဲ.. မွာသြားၿပီ. ေမာင္ရင္က ေက်ာင္းသားမွ မဟုတ္တာတ့ဲ... ခုနက ေမာင္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာလာတင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားမွတ္ၿပီးေတာ့ ေခၚလိုက္တာတ့ဲ...။ ဒီေတာ့ ေနာက္မွ လာလိုက္.. ဆိုၿပီး ေလွ်ာက္လႊာကို ျပန္ထိုးမယ္ႀကံေတာ့ ေမာင္ဘိြဳင္းလဲ အန္တီရယ္... ေခၚမွေတာ့ မထူးပါဘူး ဘာညာန႔ဲ ေျပာလိုက္ေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အလုပ္က ၿပီးသြားပါတယ္...။ အဲဒါန႔ဲ သံရံုးေရာက္ၿပီး တစ္နာရိမၾကာဘူး စာအုပ္သက္တမ္း တိုးၿပီးသြားပါတယ္။
(ေတာ္ၿပီ.. အိပ္ခ်င္သြားၿပီ... ကြန္ကလူးရွင္း ခ်ေတာ့မယ္...။ )
အဓိက လိုက္နာရန္။ ။
၁။ Passpost ေကာ္ပီ ကူးထားပါ။
၂။ အလုပ္ခန္႔စာ ကို ေကာ္ပီကူးပါ။
၃။ ေငြသားသာ လက္ခံသည္။
၄။ မနက္ေစာေစာ သြားပါ။
၅။ မိမိႏွင္း သက္ဆိုင္ေသာ ေလွ်ာက္လႊာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ ျဖည့္စြက္ပါ။
(သက္တမ္းတိုး (အခြန္ေဆာင္ရန္ပါ တစ္ပါတည္းပါ)၊ ေက်ာင္းသား ေထာက္ခံစာ၊ အလုပ္မလုပ္ေၾကာင္း မွီခို ေထာက္ခံစာ၊ စာအုပ္ေပ်ာက္ ေထာက္ခံစာ၊ ကေလးေမြး ေထာက္ခံစာ၊ အခြန္ေဆာင္ပါမည့္အေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ) အဲဒီအထဲက ကိုယ္န႔ဲဆိုင္တာကိုပဲ ယူပါ။
*၆။ အခြန္ေဆာင္မယ္ႀကံရင္ သံမွဴးထံကို မိမိအခြန္ေဆာင္ခ်င္သည့္အတြက္ လက္ခံေပးပါမည့္အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားရတ့ဲ ေလွ်ာက္လႊာ :O
အဲဒါေတြ လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ရမွာ ျဖစ္တ့ဲအေၾကာင္း ၾကားသိျမင္ေတြ ထိသိခ့ဲရတာေတြ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ရပါတယ္...။
ကဲ... ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ...။
ဗ်ာ...။ ေအာ္... ဟိုဟာလား... ဖုန္းဆက္ေမးေပါ့ဗ်ာ... သိသားန႔ဲ...။ ဟြန္႕
Friday, March 7, 2008
Passport Extension ပါတ္စ္ပို႔႔သက္တမ္းတိုးျခင္း။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
9:38 PM
7
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Tuesday, March 4, 2008
Mercury Day for me
ဒီေန႔ေတာ့ ဘိြဳင္းဇ္တို႔အတြက္ ျပႍဒါးေန႔ပါပဲ...။ ကိုယ္ဆိုလိုခ်င္တာကို အဓိပါယ္လြဲမွားစြာ ေကာက္ယူမႈေၾကာင့္ နားလည္မႈေတြ လြဲမွားတာေတြန႔ဲ ႀကံဳေနရတယ္...။ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေျပာလို႔ မရတ့ဲ အျဖစ္မ်ိဳးဆိုေတာ့လဲ အခက္သားဗ်ာ...။ ေတာ္ၿပီဗ်ာ...။ ေနာက္ဆို ကမ္ဘာႀကီးပဲ ပ်က္ေနေန ေျပာေတာ့ဘူးလို႔ ေတးလိုက္တယ္...။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး ႀကီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းတာမွ ခ်ီးမြမ္းခံရဦးမယ္ ထင္တာပဲ...။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ကို Mercury Day လို႔ ေျပာတာေပါ့...။ ဒုကၡ...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
6:12 PM
4
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Mercury, Unlucky Day
Monday, March 3, 2008
လကၡဏာကို ယံုၾကလား...။ Palmistry
ေဗဒင္ဆရာမ်ား၊ လကၡဏာ ဆရာမ်ား ေဟာတာ ၾကားဖူး၏။ လက္ဖ၀ါးအလယ္ရွိ ညဏေလခဟုေခၚေသာ လမ္းေၾကာင္း အဆံုးမွ ခြဲထြက္လာေသာ လမ္းေၾကာင္းသည္ ရွိခ့ဲအ့ံ...။ ထိုလမ္းေၾကာင္းသည္ ေကာ့တက္သြားၿပီး ဟဒယေလခဟု ေခၚဆိုအပ္ေသာ ႏွလံုး လမ္းေၾကာင္းကို သြားေထာက္ခ့ဲသည္ ရွိအ့ံ...။ အၾကင္သူသည္ ဦးေခါင္းပိုင္း၏ အတြင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျပင္ေသာ္လည္းေကာင္း ထိခိုက္ဒဏ္ရာရအ့ံ ဟု ဆို၏။ အျပင္ဒဏ္ဟု ဆိုရာ၀ယ္... လက္နက္တစ္ခုခုျဖင့္ ေသြးထြက္ဒဏ္ယို ျဖစ္ကာ ဦးေခါင္းေပါက္ျပဲဒဏ္ရာရျခင္းကို ဆိုရာ၏။ အတြင္းဒဏ္ဟု ဆိုရာသည္ကား ဦးေဏွာက္တြင္း အက်ိတ္ရွိသည္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဦးေဏွာက္တြင္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရသျဖင့္ ကိုမာဟုေခၚဆိုအပ္ေသာ ရက္ရွည္လမ်ား သတိလစ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ၊ အတိတ္ေမ့ေရာဂါသည္ လည္းေကာင္း၊ ရူးသြပ္ျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ေခၚဆိုရာ၏။ ၄င္းအဆိုရွိသည့္ ဘုတ္အုပ္မ်ားကို ဖတ္ရႈမိၿပီး သကာလ အကြၽႏ္ုပ္သည္ မိမိ၏ လက္၀ါးျပင္ေပၚမွ အေရးအေၾကာင္းကို ဆန္းစစ္မိသည္ ရွိေသာ္ ထိုက့ဲသို႔ေသာ အျခင္းအရာမ်ား တည္ရွိေနသည္ကို ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ေတြႊျမင္ေလ၏။ သို႕ရာတြင္ အကြၽႏ္ုပ္၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ငယ္စဥ္မွ ယခုအထိ မွတ္မိသမွ် ဆိုရေသာ္ မည္သည့္ ဦးေခါင္းဒဏ္ရာမွ် မျဖစ္ခ့ဲသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရ၏။ အခ်ိန္မတန္ေသးသျဖင့္ေလာ...။ သို႔တည္းမဟုတ္... လကၡဏာဆရာမ်ား မွားယြင္းသျဖင့္ေလာ စသည္... စသည္...။ သို႔ေသာ္ ကြၽႏ္ုပ္ စကားကို အကုန္မဆိုရဲပါ...။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ လူ႔သက္တမ္း၏ ေလးပံုတစ္ပံု ေက်ာ္ေက်ာ္ကိုသာ ျဖတ္သန္းရေသးသျဖင့္သာ...။ က်န္ဘ၀သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္ မည္သို႔ ျဖစ္မည္ မသိ....။
၁။ သူရူးေတာ့ အျဖစ္မခံႏိုင္...။ ကေလးမ်ား အဂါရ၀ ျဖစ္ျခင္းကိုခံရ၏။ အေပါင္းအသင္းမ်ား ဖဲၾကဥ္ျခင္းကို ခံရ၏။ (အကြၽႏ္ုပ္က အေပါင္းအသင္းကို ခံုမင္သည္ မဟုတ္ပါလား...။) သို႔ေသာ္ သူရူးမ်ား လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တာကိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က ေတာ္ရံုဆို သည္းညည္းခံေပးတတ္၏။ ဒါလည္း ေကာင္းတာပဲ...။ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္လို႔ ရသည္...။ သို႔ေသာ္ လူေကာင္းက့ဲသို႔ေတာ့ အက်ိဳး ခံစားခြင့္ မရွိပါေခ်...။
၂။ ဦးေဏွာက္မွာ အက်ိတ္ေတြ ေပါက္ၿပီဆိုလ်င္ေတာ့ ခံရသည္...။ ေခါင္းကိုက္ေခါင္းခဲ ေ၀ဒနာေတြ...။ အခန္႔မသင့္လ်င္ ထိုအက်ိတ္သည္ ႀကီးထြားလာၿပီး မ်က္ေၾကာကို ဖိမိကာ မ်က္စိကြယ္ႏိုင္သည္...။ ခြဲစိတ္မႈေတြ လုပ္ရမည္...။ ဒဂၤါး အသျပာေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္မည္...။ မနိပ္ေခ်...။
၃။ ကိုမာရၿပီး ရက္ရွည္လမ်ားစြာ သတိလစ္ခ့ဲရင္ေကာ ...။ ေသသြားၿပီး အသစ္ျပန္ေမြးတာမွ ေကာင္းဦးမည္...။ တစ္ေလာက ဆဲဗင္းေဒး ဂ်ာနယ္တြင္ ဖတ္လိုက္ရ၏။ အေမရိကားက ကိုမာ ေ၀ဒနာရွင္ တစ္ေယာက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ေမ့ေမ်ာ ေနရာမွ ျပန္သတိလည္လာျခင္း...။ သူ႔အတြက္ အရာအားလံုးက ေျပာင္းလဲေန၏။ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲက သူမေမ့ခင္က ဘီလ္ကလင္တန္တ့ဲ...။ အခုေတာ့ ေဂ်ာ့ခ်္ဒဗလ်ဴဘုရွ္...။ အရင္က သူႀကိဳက္တတ္ခ့ဲေသာ အစားအစာကို ေတာင္းတေတာ့ အဆိုပါ အစားအစာကို ထုတ္လုပ္သည့္ ကုမၱဏီ ျပဳတ္သြားၿပီ...။ သူေခ်ာ့ျမဴခ်ီပိုးခ့ဲသည့္ သူ႔သားေလးက ေက်ာင္းသို႔ပင္ တစ္ေယာက္ထဲသြားေခ်ၿပီ...။ ဒါမ်ိဳးဆိုလဲ မေကာင္း....။
၄။ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲျဖစ္ရံု ဆိုလ်င္ေကာ...။ မဆိုး...။အနာခံရရံုက လြဲၿပီး က်န္တာ ေကာင္းသည္...။ ဒါေပမ့ဲ အမာရြတ္ မက်န္ခ့ဲဖို႔ေတာ့ လိုသည္...။ ႏို႔မို႔ ေခါင္းမွာ အကြက္ႀကီးႏွင့္...။ ၾကည့္ရ ရုပ္ဆိုးသည္...။ ဦးထုပ္ႀကီးပဲ ေဆာင္းေနရၿပီး ဒက္ေတြ ေပြးေတြ ေဘာက္ေတြ ေပါက္ႏိုင္သည္...။
၅။ အတိတ္ေမ့ေရာဂါ ဆိုလ်င္ေကာ...။ အင္း...။ ဒါေတာ့ ခပ္ေကာင္းေကာင္း...။ ေၾကြးရွင္ေတြကို ေရွာင္လို႔ရသည္...။ သိစိတ္ကသာ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေမ့ေနတာ...။ မသိစိတ္က ကိုယ္တတ္ကြမ္းထားသည့္ ပညာရပ္ကို မေမ့ေအာင္ေတာ့ လုပ္ထားေပးသည္...။ အတိတ္ေမ့ေရာဂါ ရသူသည္ မေမ့စဥ္ကအတိုင္း အေရးႀကံဳလာလ်င္ ကားေမာင္းလို႔ရသည္...။ ကြန္ပ်ဴတာ ရိုက္တတ္သည္...။ ဘာသာျခားစာေတြ ဖတ္တတ္သည္...။ ပုဂံဖိုရမ္ကိုေတာ့ ေမ့မေမ့ အတတ္ မေျပာႏိုင္ေခ်...။ ဖတ္ဖူး၊ ျမင္ဖူး၊ ၾကည့္ခ့ဲဖူးသမွ် ၀တ္ထု၊ ရုပ္ရွင္ ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲတြင္ အင္တာနက္အေၾကာင္း၊ ပုဂံဖိုရမ္အေၾကာင္းေတြ မပါ...။ ခ်က္တင္းအေၾကာင္းမပါ...။ အန္....။ ဒါဆိုမေကာင္း...။ မခ်က္ရရင္ ပ်င္းသည္...။ ဖိုရမ္ထဲ ေပါက္တတ္ကရ မေရးရလ်င္ မေနႏိုင္....။ (ဒါကို ဂ်ပန္ျပန္ ဘုကန္႔လန္႔ လူ႕ဂြစာ ဟိုေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ဖတ္မိလွ်င္ ဖိုရမ္ဆိုတာ ေပါက္တတ္ကရ ေရးဖို႔ ေနရာလား ဟု ေမးခြန္းထုတ္ဦးမည္လား မေျပာတတ္...။ ဟီး...။) အင္တာနက္ထဲက ဟိုဆိုဒ္ေတြ ၊ ဒီဆိုဒ္ေတြ မၾကည့္ရရင္ မေနႏိုင္...။ (အက္ဒ်ဴေကးရွင္းနယ္ဆိုဒ္မ်ား၊ တက္ကႏိုေလာ္ဂ်ီ ဆိုဒ္မ်ား ေျပာပါတယ္...။ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာမ်ား အေတြး မေခ်ာ္ေစလိုပါ...။ဟိုဟာေတြက ပုဂံက ဘဲန္းထားၿပီးသား...။ ဘာလဲ... က်န္ေသးတယ္လို႔ ေျပာမလို႔လား...။ ရွဴးတိုးတိုး...။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ...။ ႏို႔မို႔ ပုဂံက ဘဲန္းသြားဦးမယ္...။) ေရးရင္းန႔ဲ ေဘးထြက္ေဘာေတြ ျဖစ္သြားသည္...။ မဆိုင္တာေတြ ေရာက္သြားသည္...။ ျပန္တည့္လိုက္ရဦးမည္...။ လူႀကီးမင္းတို႔ေရာ...။ မိမိတို႔ လက္ဖ၀ါးကို စစ္ေဆး ၾကည့္ရႈလိုက္ပါ...။ အဆိုပါ အေရးအေၾကာင္းမ်ား ပါရွိၿပီး ေရြးခ်ယ္ခြင့္လည္း ရခ့ဲမည္ ဆိုပါက အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္မ်ားထဲတြင္ မည္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို ေရြးခ်ယ္မည္နည္း...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
9:40 PM
0
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Hand, ုPalmistry
Sunday, March 2, 2008
ဂီတာတီးနည္း သင္ေပးရန္ ပူဆာခ့ဲေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္သို႔...။
သူစႏၵရားတစ္လံုးကို အမွန္တကယ္ လိုခ်င္ခ့ဲပါသည္..။
မွတ္မွတ္ရရ သူငယ္ငယ္က ဦးေလးတို႔ အေပ်ာ္တမ္း တီးခ့ဲေသာ တီး၀ိုင္းမွ အီလက္ထေရာနစ္ပီယာႏို (သို႔) ေအာ္ဂင္တစ္လံုးကို စတင္ ေတြ႔ရွိခ့ဲရာမွ ပီယာႏိုတီးတတ္ခ်င္ေသာ ေရာဂါပိုး စတင္ခ့ဲျခင္းျဖစ္ေပမည္...။
ထိုစဥ္အခါက မိမိ၏ ေသးငယ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ အသာအယာတို႔ထိလိုက္လ်င္ အသံလြင္လြင္ကေလးမ်ား ထြက္ေပၚလာေသာ ေအာ္ဂင္ေပၚမွ ခလုတ္ျဖဴျဖဴ ႏွင့္ ခလုတ္အနက္မ်ားကို သေဘာက်သည္မွာ အိပ္မက္ထဲ ထည့္၍ မက္ခ့ဲသည္အထိပင္..။
အသက္အရြယ္ကေလး ရလာေသာအခါ အေပါင္းအသင္း စံုလာေတာ့ ဂီတာကို ႀကံဳရျပန္၏။
သူက ေဟာ္လိုဂီတာေလး..။
စတီးႀကိဳးေလးကႏွစ္ႀကိဳး.. ေနာက္အဲဒီ စတီးႀကိဳးကိုပဲ ကြိဳင္ပတ္သက့ဲသို႔ ျပန္ပတ္ထားေသာႀကိဳးက ေလးႀကိဳး ေပါင္းေျခာက္ႀကိဳး.. တပ္ထားသည္..။ တစ္ခ်ိဳ႔က ပိုးႀကိဳးတပ္ၾကသည္..။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ေပါ့ေလ..။ တစ္ခ်ိဳ႔ မတတ္ႏိုင္ၾကသူမ်ားေတာ့လည္း ျပည္တြင္းျဖစ္ေလးမ်ားျဖင့္ စခန္းသြားၾကသည္။ တိုက္ႏွစ္လံုး၊ ဂစ္တာကမၻာ၊ ခိုင္မာ၊ က်င္စု၊ စသျဖင့္.. အလုပ္ျဖစ္ခ့ဲၾကသည္..။
ထိုမွတစ္ဖန္ မယ္ျမန္မာ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ႏွင့္ အလားသ႑န္တူသည့္ အေခါင္းေပါက္ပါေသာ သစ္သားကိုယ္ထည္ႏွင့္ဂီတာ..။ သစ္သားကိုစပ္၍ ကပ္သည့္ ကိုယ္ထည္ႏွင့္ဂီတာ စသျဖင့္ ရွိသက့ဲသို႔ သစ္ပင္၏ ပင္စည္ကို ထြင္းထားသည့္ ထြင္းအိုးဆိုတာလည္း ရွိသည္..။ ထြင္းအိုးက ပို၍ ေစ်းႀကီးသည္ ဆိုပဲ..။
ဂစ္တာအိုးမွာေတာ့ စစ္ကိုင္းအိုးက နာမည္ႀကီးသည္..။ သူ႐ို႔က ဂစ္တာတစ္လံုးထြင္းၿပီဆိုမွျဖင့္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွိတတ္ၾကသည္...။ သံုးတ့ဲသစ္က အမ်ိဳဳးမ်ိဳးရွိသည္။ ဂစ္တာေကာင္းတစ္လက္ရဖို႔ သစ္မ်ိဳးေကာင္းေကာင္းကို သူတို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွာေဖြတတ္သည္..။ ရလာၿပီဆို သူတို႔ ခ်က္ခ်င္း မထြင္းေသး..။ အသားေသေအာင္ ေသခ်ာစြာ ေန ေရာင္ျပသည္..။
စိတ္ႀကိဳက္ အေျခအေနသို႔ေရာက္ၿပီဆိုမွျဖင့္ အလုပ္စတင္သည္..။ ႐ိုး႐ိုး ဂစ္တာကိုယ္ထည္လား..။ အ၀ိုက္လား..။ ဖန္တီးသူ စိ္တ္ႀကိဳက္ ဆင္ေသာ ကိုယ္ည္ရွိသလို ေအာ္ဒါမွာသူ စိတ္ႀကိဳက္ပံုစံ ကို ထြင္းထားသည့္ ဂီတာလဲ ရွိသည္..။ ႐ိုး႐ိုးပံုကေတာ့ သမား႐ိုးက် ျမင္ေနရတ့ဲ ၀ ကိုလံုးႀကီးတင္ထားတ့ဲ ပံုစံေပါ့..။ အ၀ိုက္ဆုိတာကေတာ့ အဆိုပါလံုးႀကီးတင္ရ႔ဲ ညာာဘက္ျခမ္းကို အတြင္းဘက္သို႔ ျပန္၀ိုက္ထားျခင္းျဖစ္သည္..။
တစ္ခ်ိဳ႔ဂီၤတာတီးသူေတြက စတိုင္ျဖင့္ တီးခ်င္ၾကသည္..။ ညာေပါင္ေပၚကို ဘယ္ေပါင္ခ်ိတ္ၿပၤီးေတာ့ေပါ့..။ အဲဒီတာ့ ႐ိုး႐ိုး ၀ိ ရွီတ္ ဂီတာေတြကေနရာမက်.. သူတို႔ ဘယ္ေပါင္ကို လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ခ်ိတ္ႏိုင္ေအာင္အဆိုပါ ၀ိ ကို အတြင္းဘက္ ျပန္၀ိုက္ေပးျဖင္းျဖင့္ သူတို႔လဲ စတိုင္က်သြားေလသည္...။ ဒါက ကိုယ္ထည္အပိုင္း..။
ကဲ.. ကီးဆိုတာေလး လာျပန္ေရာ..။
ကီးဆိုတာက ဂီတာႀကိဳးေလးေတြကို အေလွ်ာ့အတင္း လုပ္ေပးတ့ဲ ႀကိဳးထိန္း ကိရိယာေလးတစ္ခုျဖစ္သည္...။ သူ႔ပံုစံကေတာ့ ၀က္အူရစ္နတ္ကို လွည့္၍ရေသာ ခလုတ္ေလး တပ္ထားတာႏွင့္ တူသည္..။ အဆိုပါ ၀က္အူရစ္၏ ထိပ္ပိုင္းကို ပင္နယံေလး၏ ေခြးသြားစိတ္ႏွင့္ ေထာင့္မွန္က်က် ခ်ိတ္ထးသည္..။ ခလုတ္ေလးလွည့္လိုက္ခ်င္ ပင္နယံေလး လည္သြားမည္..။ ထိုအခါ ပင္နယံဗဟိုႏွင့္ တပ္ထားေသာ ဂီတာႀကီုး သြင္းထားသည့္ တုိင္ကေလးက လိုက္လွည့္လာမည္...။ မိမိသြင္းလိုက္ေသာ အစီအစဥ္အတိုင္း ႀကိဳးက တင္းသြားမည္..။ သို႔ေလ်ာ့သြားမည္..။ မိမိခ်ိန္ညိလိုေသာ ကီးသို႔ ေရာက္ေအာင္ခ်ိန္ညိွ႐ံုပင္..။
ႏိုင္ငံျခားမွလာေသာ ေစ်းႀကီး၊ အရည္အေသြးေကာင္းကီးမ်ား (ဂ်ပန္၊ အေမရိကားစသည္) ရွိသက့ဲသို႔ ေစ်းသက္သာေသာ ခ်ိဳင္းနားကီးမ်ား ၊ ျပည္တြင္းျဖစ္ ကီးမ်ားလည္း ရွိသည္..။
ကီးနားမွာ Nut လို႔ေခၚတ့ဲေမးတင္ခံုေလး တစ္ခု ရွိသည္..။ သူ႔ကို ေျမာင္းေလး ၆ေျမာင္းျဖင့္ ပံုေဖၚထားသည္..။ ဂီတာႀကိဳး ၆ ေခ်ာင္းသည္ အဆိုပါ ေျမာင္းေလးမွတစ္ဆင့္ ကီးသို႔ သြားပတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဘားဟုေခၚေသာ ေနရာကေလးမ်ား၊ ေကာ့ဒ္မ်ား စသည္တို႔ ကိုင္တြယ္ရန္အတြက္ Neck ဟုေခၚေသာ ဂီတာလည္တံတစ္ခု ရွိေလသည္..။ အဆိုပါ လည္တံသည္ ကိုယ္ထည္သို႔ ဆက္ထားသည္..။ လည္တံကို ဂီတာ၏ ကိုယ္ထည္ အေပၚမူတည္၍ အလံုး အႀကီးအေသး ကြာျခားေလ့ ရွိသည္..။
ဂီတာကိုယ္ထည္ေပၚတြင္ အသံမ်ား ဟိန္းေစရန္၊ ပို၍ က်ယ္ေစရန္၊ လြင္ေစရန္ အေခါးင္းမ်ားထြင္းထားကာ အေပါက္၀ိုင္း တစ္ေပါက္ ထားေလ့ ရွိသည္...။ အခ်ိဳ႔ဂီတာသမားမ်ားသည္ အဆိုပါ အေခါင္းေပါက္အတြင္းသို႔ ဂီတာႀကိဳး အပိုမ်ား ထည့္သြင္းထားတတ္သည္...။ တီးေနစဥ္ ႀကိဳးျပတ္ေတာက္သြားပါက အဆင္သင့္ ျပန္လည္လဲလွယ္ တပ္ဆင္ႏိုင္ရန္ ျဖစ္သည္..။
အဆုိပါအေခါင္းေပါက္ေဘးတြင္ ဂီတာႀကိဳး စတင္တပ္ဆင္ေသာ ႀကိဳးတပ္ခံုတစ္ခုပါရွိသည္..။ ဂီတာႀကီးကို သက္ဆိုင္ရာ အေပါက္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ႀကိဳးစသြင္း၍ တစ္ဘက္သို႔ ဆြဲထုတ္ကာ ေမးတင္ခံုမွတစ္ဆင့္ ကီးေပါက္မ်ားအတြင္း ထည့္သြင္း တပ္ဆင္ႏိုင္ၿပီး ကီးခလုတ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ခ်ိန္ညိွျခင္းျဖင့္ ဂီတာတစ္လံုး အဆင္သင့္ တီးႏိုင္ေလသည္...။
ဂီတာအမ်ိဳးအစားမ်ားတြင္ ယာမဟာႏွင့္ ဂ်စ္ပ္ဆင္ တ့ဆိပ္ ဂီတာမ်ားသည္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားသက့ဲသို႔ အရည္အေသြးလည္း ေကာင္းသည္..။ ျပည္တြင္းျဖစ္မ်ားတြင္ ေမာင္ေမာ္၊ တိုက္ႏွစ္လံုး။ ဂစ္တာကမၻာ၊ ခိုင္မာ စသည္တို႔လည္း အသံုးမ်ားၾကသည္..။
ယခုအခါ ဂစ္တာမ်ားသည္ ေဟာ္လိုဂစ္တာ၊ အီလက္ထရစ္ဂီတာ၊ ေဆာလစ္ဂီတာ စသျဖင့္အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပၚေပါက္လာၿပီ ျဖစ္သည္..။ သာမာန္ ေျခာက္ႀကိဳးသာတပ္ထားေသာ ဂီတာရွိသက့ဲသို႔ ရွစ္ႀကိဳးတပ္ဂီတာမ်ားလည္း ေပၚေပက္လာၿပီျဖစ္သည္..။
၎အျပင္ ေဘ့စ္ခ်ည္းသာ တီးခတ္ေသာ ေလးႀကိဳးတပ္ ေဘ့စ္ဂီတာ၊ လစ္ဒ္မ်ားသာတီးခတ္နိုင္ေသာ လိဒ္ဂီတာ စသျဖင့္ ဂီတာ အမ်ိဳး ေပၚထြက္လာပါၿပီ..။
အိုင္စီတီး၀ိုင္း၁၅ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ က်င္းပေသာ အိုင္စီအေကာ့စ္တစ္ ႐ႈိး၌ ခ်စ္စမ္းေမာင္ တီးျပေသာ ကိုယ္ထည္မပါပဲ လက္ကိုင္သာပါေသာ ဂီတာမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ နည္းပညာမ်ားထဲမွ လက္ရာ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္..။ ကာလတန္ဖိုး သံုးသိန္းေက်ာ္သည္ဟု သိရသည္..။
စာၾကြင္း။ ။ ဂီတာသင္ေပးရန္ တစ္ဖြဖြ ပူဆာေနေသာ၊ ႏွစ္ဦးစလံုး အားလပ္ခ်ိန္မ်ား မတိုက္ဆိုင္ႏိုင္ေသာ ဂီတာတီးနည္း သင္ယူခ်င္ေသာ ညီမေလးတစ္ယာက္သို႔ ရည္ညႊန္း၍ ဤေဆာင္းပါးကို ေရးသားပါသည္..။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
5:00 PM
0
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
ေက်းဇူး အခါတစ္သိန္း...
ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာလည္တ့ဲအတြက္ ေက်းဇူးအခါ တစ္သိန္း တင္ရွိပါေၾကာင္း ေအာက္ပါ ၀က္ဘ္ဆိုဒ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ထားလိုပါေၾကာင္း....။
Thank You!!
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
12:42 AM
0
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: A Thousand Thanks, Thank You
Myanmar Lady Kiss Cobra 3 Times !!!
စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္...။ အန္နီးေမးလ္ပလဲန္းနက္အတြက္ လြန္ခ့ဲေသာ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္က ျမန္မာျပည္မွာ သြားေရာက္ရိုက္ကူးလာခ့ဲတ့ဲ ေရွးေဟာင္းမွတ္တမ္းကားပါ။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္ကို ၃ ခါတိတိ နမ္းျပတ့ဲ အေၾကာင္းကို မွတ္တမ္းတင္ထားတာပါ...။ သဲထိတ္ရင္ဖုိပါပဲ...။
Myanmar Woman Kissing A Snake - Funny home videos are a click away
ဆုန္ဆန္ဆီ ကုန္ျပန္ၿပီ.. သံုညငါးေလ..ကုန္မွ နားေအး...။
လာေနာ္...။ မယံုမရွိန႔ဲ...။ ဒီတစ္ပါတ္ ၄ ဂဏန္းျမဴးတယ္...။ ဟိုကိုယ္ေတာ္ကေတာ့ ေဆးလိပ္ကို ေျပာင္းျပန္ေသာက္ျပတယ္...။ ေဆး က ၃၊ လိပ္ က ၅ ၊ ေျပာင္းျပန္ေသာက္တာ ဆိုေတာ့ ၅၃ ...။ ဒီတစ္ပါတ္ ၄ ထိပ္စီးပါမယ္...။ ၃၊ ၅ ဒါမွ မဟုတ္ ၅၊ ၃ အတြဲန႔ဲ ထြက္လိမ့္မယ္...။ ေမာလိုက္တာ ... ကာဖီေရေလး ေသာက္လိုက္ဦးမွ...။
ဒီမွာ ၾကည့္ၿပီးမွ ေအာက္က စာကို ဖတ္ပါ...။
ေနာက္ခံစကားေျပာ။ ။
သူကိုယ္တိုင္ ေပါက္ဂဏန္းကို သိမွျဖင့္ ဒီလို လာထိုင္ၿပီးေတာ့ ဂဏန္းလာ ေဖၚေနေတာ့မွာလား...။ ပုဇြန္ပဲ ေဖၚေတာ့မွာေပါ့...။ အဲေလ...။ စဥ္းစဥ္းစာစားေလးလဲ လုပ္ၾကပါဦး... ငါ့လူတို႔ရာ...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
12:33 AM
0
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။