Showing posts with label Samuel Jackson. Show all posts
Showing posts with label Samuel Jackson. Show all posts

Wednesday, September 12, 2007

1408 ေျခာက္ျခားဖြယ္ ညတစ္ည

ေၾကာက္တတ္ရင္ေတာ့ ဒီကားကို မၾကည့္ဖို႔ ေျပာပါရေစ..။
သဲထိတ္ရင္ဖို သရဲကားပါ။
ကားနာမည္က 1408 တ့ဲ...။
သရုပ္ေဆာင္ကေတာ့ ဂြၽန္ဂူးဆက္ (John Cuseck)ျဖစ္ပါတယ္။ ခါတုိင္း ဒရာမာ ဇာတ္လမ္းေတြပဲ ရိုက္ရာကေန အခုေတာ့ သဲထိတ္ရင္ဖို သရဲကားဖက္ကို လွည့္ရုိက္ပါတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ သက္တမ္းက မနည္းေတာ့ အခုကားမွာ သရုပ္ေဆာင္တာ အေတာ္ ပီျပင္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့ ဒီလိုပါ။
မင္းသားက သရဲသုေတသီ တစ္ေယာက္ေပါ့။ သရဲ နာမ္ ေလာကန႔ဲ ပါတ္သက္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ကြင္းဆင္း ေလ့လာၿပီး မွတ္တမ္းတင္ကာ စာအုပ္ထုတ္ေရးစားေနတ့ဲ စာေရးဆရာ တစ္ပိုင္း သုေတတီ တစ္ပိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။

မိန္းမန႔ဲ ကြဲေနပါတယ္။ မိန္းမန႔ဲ ကြဲၿပီးေနာက္ပိုင္း တစ္ၿမိဳ႕ဆီမွာ ေနပါတယ္။ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ရွိခ့ဲဖူးေပမယ့္ ကုမရတ့ဲ ေရာဂါတစ္ခုေၾကာင့္ ဆံုးပါးသြားခ့ဲရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္လဲ သူ႔မိန္းမန႔ဲ ကြဲၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ေတေလေနကာ စာေရးစားတ့ဲ အလုပ္ကို လုပ္ေနပါတယ္။

အေမရိကားတစ္လႊား သရဲေျခာက္ပါတယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနတ့ဲ အိမ္ေတြ၊ ေဟာ္တယ္ေတြကို သြားၿပီး... ကိုယ္တိုင္ ညလံုးေပါက္ေနကာ အေတြ႔အႀကံဳ ယူပါတယ္။ အဲဒီကေနတစ္ဆင့္ အမွန္တကယ္ ေျခာက္တာကို ႀကံဳခ့ဲရသလို နာမည္ႀကီးေအာင္ အတုအေယာင္ သတင္းလႊင့္တာေတြန႔ဲလဲ ႀကံဳခ့ဲရပါတယ္။ အဲဒီအေတြ႔အႀကံဳေတြကို အေျခခံၿပီး ေရးတ့ဲ သူ႔စာအုပ္ေတြကေတာ့ ေရာင္းတမ္း၀င္ထဲမွာ ပါၿမဲ ပါေနတာေပါ့။

သရဲေျခာက္တ့ဲေနရာတိုင္းကို လိုက္လိုက္ၿပီး ေလ့လာစူးစမ္းေရးသားေလ့ ရွိတ့ဲအတြက္ သူ႔ဆီကို အနယ္အနယ္အရပ္ရပ္က ဖိတ္ေခၚစာေတြ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ဘယ္အရပ္က ဘယ္အိမ္ ဘယ္ေဟာ္တယ္ကျဖင့္ သရဲေျခာက္လြန္းလို႔ လာေရာက္ စူးစမ္းလွည့္ပါ ဘာညာေပါ့...။

တစ္ရက္မွာေတာ့ သူ႔ဆီကို ထူးဆန္းတ့ဲ ပို႔စ္ကဒ္ တစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ ပို႔စ္ကဒ္ကေတာ့ ေဟာ္တယ္ ေၾကာ္ျငာ ပို႔စ္ကဒ္ ျဖစ္ၿပီး အခန္းနံပါတ္ ၁၄၀၈ ကို လံုး၀ မ၀င္ပါန႔ဲ ဆိုတ့ဲ စာသား တိုတိုတုတ္တုတ္ေလးပဲ ပါပါတယ္။
အဲဒီေဟာ္တယ္ဟာ နယူးေယာက္က ေဒၚလ္ဖင္ (Dolphin)ဆိုတ့ဲ ေဟာ္တယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါန႔ဲ သူလဲ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး ေဟာ္တယ္ကို တိုက္ရို္က ဖုန္းလွမ္းခ်ိတ္ပါတယ္။ တနလၤာေန႔ ရမလားဆုိေတာ့ မရဘူးတ့ဲ။ အဂၤါလဲ မရဘူးတ့ဲ။ က်န္တ့ဲ ရက္ေတြေရာဆိုေတာ့ ဘြတ္ကင္န႔ဲ ျပည့္ေနပါၿပီတ့ဲ...။ ေနာက္ႏွစ္ဆိုလဲ မရႏိုင္ပါဘူးတ့ဲ...။ အဲဒါန႔ဲ သူလဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီး သူ႔ရ႕ဲ စာအုပ္ထုတ္ေ၀သူထံကေနတစ္ဆင့္ အဆိုပါ အခန္းကို မရရေအာင္ ဘြတ္ကင္ယူခိုင္းလိုက္ပါတယ္..။
ငွားလို႔ရတ့ဲအေၾကာင္း ကြန္ဖမ္းရေတာ့ သူ စာၾကည့္တိုက္သြားၿပီးေတာ့ အဲဒီအခန္းအောကာင္းကို ေလ့လာတ့ဲအခါမွာ အဲဒီအခန္းမွာ သြားေရာက္တည္းခိုဖူးသူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံသြားၾကတ့ဲအေၾကာင္းေတြ ဖတ္ရပါတယ္။ ရက္ရက္စက္စက္ကို ေသဆံုးသြားတ့ဲအေၾကာင္း ၁၉၀၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားဆီကေန အခုေခတ္အထိကို မိုက္ခရိုဖလင္န႔ဲ သိမ္းထားတ့ဲ သတင္းစာေတြကေနတစ္ဆင့္ သိရွိခ့ဲ၇တယ္။ (စကားမစပ္ ျမန္မာျပည္မွာ အရင္ကတည္းက အဲဒလို မိုက္ခရိုဖလင္န႔ဲ သတင္းစာေတြ သိမ္းတ့ဲ နည္းပညာ သံုးႏိုင္ခ့ဲရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိေသးတယ္။) ရုပ္ရွင္အေၾကာင္း ျပန္သြားလိုက္ရေအာင္။

အဲဒီေနာက္ သူ နယူးေယာက္ကို ထြက္သြားပါတယ္။ ေဟာ္တယ္ေရာင္ေတာ့ ရီဆပ္ပ္ရွင္နစ္စ္က သူ႔ကို မန္ေနဂ်ာန႔ဲ သြားေတြ႔ခိုင္းပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ဆင္မ္ျမဴရယ္ ဂ်က္ဆန္ပါ။ မန္ေနဂ်ာက သူ႔ကို အဲဒီအခန္းကို မသြားဖို႔ကို တားျမစ္ပါတယ္။ သြားတ့ဲသူတိုင္း တစ္နာရီေက်ာ္ေအာင္ မေနႏိုင္ၾကဖူးလို႔လဲ ရွင္းျပပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ထဲက သတင္းစာထဲမွာ မပါတ့ဲ ဖံုးကြယ္ထားတ့ဲ လူေသမႈအေၾကာင္းေတြလဲ ေျပာျပပါတယ္။ သို႔ေပမ့ဲ သူကေတာ့ လာရင္းအေၾကာင္းကိုပဲ ေျပာျပၿပီး ဒီတစ္ညေတာ့ မရရေအာင္ ေနမယ္ဆိုၿပီး အခန္းေသာ့ကို ဇြတ္ေတာင္းပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာက သူ႔ကို ႏွစ္ခ်ိဳ႔၀ိုင္အေကာင္းစား တစ္ခြက္န႔ဲေတာင္ လာဘ္ထိုးၿပီး တားေသးတယ္။ ၀ိုင္ပုလင္းပါသြားတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ မတတ္သာတ့ဲ အဆံုး ေသာ့ ထုတ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။
အခန္းထဲမွာ သူေရာက္သြားေတာ့ သူႀကံဳရတာေတြကို တိတ္ရီေကာ္တာ တစ္လံုးန႔ဲ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စတာပဲ...။ အဲဒီအခန္းက သင္မိသြားရင္ အီလက္ထေရာနစ္ကိရိယာေတြ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဖုန္းအလုပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး...။ ေရဒီယို မရေတာ့ပါဘူး...။
ဒီလိုန႔ဲ သူ အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာ ပ်င္းပ်င္းန႔ဲ ၀ိုင္ထိုင္ေသာက္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို ေဘးနားက ေရဒီယိုက ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ထြက္လာပါတယ္။


သူ႔အေပၚက နာရီက အခ်ိန္မွတ္ ေကာင္တာတစ္ခုလို ျဖစ္သြားၿပီး မိနစ္ ၆၀ ကေန စတင္ ေရတြက္ပါေတာ့တယ္။



အေတာ္ကို ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းတ့ဲ ကားတစ္ကားပါ။ မ်က္စိဖြင့္တစ္၀က္ ပိတ္တစ္၀က္န႔ဲ တစ္ကားလံုး ၾကည့္ခ့ဲရေလာက္ေအာင္ ဘယာနက ရသကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ထိတ္လန္႔သည္းဖိုရသကို ခံစားလိုသူမ်ား သြားေရာက္ ျမည္းစမ္းၿပီး မိမိရ႕ဲ သတ္တိကို စမ္းသပ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း...။