ပင္လယ္ျပင္တြင္ ခရီးသြားျခင္း စံုစီနဖါ

မဂၤလာ အေပါင္းန႔ဲ ျပည့္စံုတ့ဲ တ႐ုတ္ႏွစ္ကူး အခါသမယပါ... ဘေလာ့ဂ္ႂကြာလာ မိတ္သဟာ အေပါင္းတို႔...။
အန္ေပါင္းေတြ၊ ဟုန္ေပါင္းေတြလဲ လိႈင္လိႈင္ရကုန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕....။

ဘေလာ့ဂ္ေလးလဲ ခရီးသြားကတည္းက ပစ္ထားမိတာ ဖုန္ေတြ တက္ေနလို႔။ အမိႈက္ေတြ ပြေနလို႔။ ျပန္ရွင္းလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ...။ အားလံုး စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းန႔ဲ ျပည့္စံုၾကပေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သရင္း ဘေလာ့ဂ္ေလးကို အသက္ျပန္သြင္းေပးလိုက္ၾကပါစို႔။

ျမန္မာစာေပ ေခတ္ဦးမွာ ရွင္မဟာရဌသာရက ေရႊစက္ေတာ္သြား ေတာလား၊ ေနာက္ေတာ့ သိပၸံေမာင္ဝရဲ႕ နယ္လွည့္ရာဇဝင္၊(စာအုပ္နာမည္ မွားမွန္း သိတယ္။ ၾဆာဂ်ီး လာမလုပ္န႔ဲ. ေမ့ေနလို႔ ေတြ႔ကရာ ေကာက္ထည့္တာ. ျဖည့္ဖတ္ ျဖည့္ဖတ္) ေနာက္ဘယ္သူကလဲ မသိဘူး ေအာက္စဖုိ႔သြား မွတ္တမ္း၊ ေနာက္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္လား ဘယ္သူလား အဲဒီတုန္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ စတုတၳ မ႑ိဳင္ကို ခ်ီးေျမွာက္စဥ္ကာလက စိနတိုင္းက ပီကင္းကို ႏိုင္ငံေတာ္ စားရိတ္န႔ဲ အလည္အပတ္ သြားၿပီး ပီကင္းျပန္ အစရွိတ့ဲ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြ ဘုတ္အုတ္အေနန႔ဲ ထုတ္ခ့ဲတာ ရွိတာေပါ့။
အေတာ္လဲ အဖိုးတန္ခ့ဲတာပါ။ တစ္အုပ္ တစ္အုပ္္ကို သံုးေထာင္ေလာက္ ေပးရ... အာ... ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အေတာ့္ကို ဗဟုသုတေတြ ေပးတ့ဲ စာအုပ္ပါ။ အခုေခတ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖတ္မိတ့ဲထဲက ႀကိဳက္မိတာကေတာ့ ဂ်ဴးရဲ႕ ခ်စ္သူေရးတ့ဲ ညေတြ ဆိုလား.. ဝတၳဳထဲက အခန္းတစ္ခုစီမွာ နာမည္ႀကီး ပန္းခ်ီကားေတြန႔ဲ ေရာင္စံု ေႂကြေခ်ာ စကၠဴန႔ဲ ထုတ္တ့ဲ စာအုပ္ရယ္၊ ကိုဝမ္းဆိုတ့ဲ သေဘၤာသားေရးတ့ဲ စာအုပ္ရယ္၊ အဏၰဝါ စိုးမိုး ေရးတ့ဲ ခရီးသြား ေဆာင္းပါးရယ္၊ ေလသူရဲ ဦးလွဝင္း ေရးတ့ဲ ခရီးသြားတာေတြန႔ဲ ပါတ္သက္တ့ဲ ေဆာင္းပါးေတြပါပဲ။

အခုလဲ ခရီးေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ ထြက္ေနျဖစ္တ့ဲ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္သြားလာခ့ဲဖူးတ့ဲ ေနရာေလးေတြကို အမွတ္ရစိမ့္ေသာငွာ၊ ဗဟုသုတေလးမ်ား ရႏုိင္မလားဆိုတ့ဲ အေတြး မရဲတရဲေလးန႔ဲ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြ ေဝငွမလားလို႔ စိတ္အႀကံ ျဖစ္မိတယ္။

သို႔ေသာ္လဲေပါ့ေလ....
အတည္အခ့ံေတြ ေရးမယ္ႀကံရင္ ေခ်ာ္ေတာေငါ့တတ္တ့ဲ ကိုယ့္ရဲ႕လက္ကို သိတ့ဲ အတြက္ေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ခရီးသြားပို႔စ္လို႔ မသတ္မွတ္ပဲ ေပါက္တတ္ကရ ပို႔စ္ေအာက္ကို ပို႔လိုက္မယ္။ ရြာစားေရ.. မတိမ္းမေစာင္း ဗိန္းေမာင္းန႔ဲ ပို႔လိုက္စမ္း။

အဲ... ကိုယ့္ေပါင္ကို လွန္ေထာင္းရင္ ဖြဖြပဲ ထုေထာင္းတတ္သမို႔ ခုေတာ့ သူမ်ားေတြ မေထာင္းခင္ ကိုယ္ပဲ ျပန္ေထာင္းလိုက္ပါတယ္။

ေတာသားၿမိဳ႕တက္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လို လူေခ်ာ ေမာင္ဘိြဳင္းေလး အတြက္ အလြန္မွန္ကန္တ့ဲ စကားရပ္ေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ေခတ္မွီ ပစၥည္း အသံုးအေဆာင္မ်ားကို အကၽြမ္းတစ္ဝင္ မရွိေသးတ့ဲ အင္ႏိုးဆဲန္႔ေလး ေမာင္ဘိြဳင္းပါဗ်ာ...။ ခုလဲေလ ၾကည့္ပါဦး...။

ခရီးသြားတယ္ေနာ္...။ ညေရာက္ရင္ အိပ္ဖို႔ မလိုဘူးလား...။ လိုတယ္ေနာ္....။
လိုရင္ ေဟာ္တယ္မွာ မတည္းဘူးလား...။ တည္းတယ္ေနာ္...။
တည္းရင္ မအိပ္ဘူးလား...။ အိပ္တယ္ေနာ္...။
အိပ္ရင္ မနက္က် မထရဘူးလား...။ ထတယ္ေနာ္...။
ထရင္ မ်က္ႏွာ မသစ္ရလား...။ သစ္တယ္ေနာ္။

အဲဒီမွာ စေတြ႔တာပဲ...။
မနက္လင္းလို႔ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ ေရခ်ိဳးခန္ကို ဝင္တယ္။
ေဘစင္မွာ မ်က္ႏွာသစ္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘစင္က အေပါက္ပိတ္တ့ဲ အဖံုးက ပိတ္ေနလို႔ ေရက မက်ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါန႔ဲ လက္ညိိဳးန႔ဲ လက္မႏွစ္ခုအားန႔ဲ မတာေပါ့။ မတယ္......................................... မတယ္....။

အံႀကိတ္ၿပီးေတာ့ လက္သည္းန႔ဲ ကေလာ္တယ္...။ အဖံုးက တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။
နဖူးက ေခၽြးသည္ ေျခမကို က်ေခ်ၿပီတည္း...။
ရြာက ဘဘုန္းႀကီးသာ ေဟာရင္ႏွင့္ပ်ံလြန္ေတာ္မူမည္။ ေမာင္ႏြားေက်ာင္းသားက ကၽြတ္မည့္ပံု မေပၚ ဆိုသလို ဒင္းက တုတ္တုတ္မွ ကို တုတ္တုတ္ကေန မလႈပ္တာ...။
ခက္ေခ်ၿပီ...။ ေဟာက္ဟ္ကစ္ပ္ပင္ ေတြ ဝင္လာလို႔ ေရမက်ပဲ ျမင္ေနရင္ ကြယ္ရာမွာ ေမးေငါ့ အတင္းတုပ္မွာကို ျမင္ေယာင္ေနေတာ့ မလိုလား...။ အျဖစ္မခံဘူး...။

ဒါန႔ဲ ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲက ေက်ာက္လွည့္ကို ယူတယ္...။ ကေလာ္တယ္....။ အားန႔ဲ မနည္း ကေလာ္မွ ဖြတ္ဆုိၿပီး ကၽြတ္ထြက္လာတယ္...။ အဲဒီေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ေရေတြက ဒလေဟာ ဆင္းသြားတယ္...။ တစ္ဆက္တည္း ေတြးမိတာက ဒီေဘစင္ကို ထုတ္လုပ္တ့ဲသူေတြ ေတာ္ေတာ္ ေရွာ္ေသးတယ္ ဆိုတာကိုပဲ...။ ဘယ့္ႏွယ္... ေရေပါက္ကို ပိတ္တ့ဲေကာင္ကို ခက္ေအာင္ လုပ္ထားတာ....။ ၾကည့္ပါဦး... ေရေတြ ပိတ္ေနလိုက္တာ...။

(ေရေတြ ပိတ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ...။ ဖန္ထြက္န႔ဲ ခပ္ထုတ္လိုက္လို႔ ေလ်ာ့သြားတာ။)

သြားမိတ့ဲ အေခါက္တိုင္း ဒီအတိုင္း ျဖစ္တယ္...။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လာတည္းမိရင္ ဒီ အဖံုးကို ျဖဳတ္ၿပီးမွပဲ ေဘစင္ကို သံုးမယ္လို႔ ေတးထားတာ အႀကိမ္ႀကိမ္...။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လဲ ျပန္လာတည္းမိရင္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ သတိျပန္ရတယ္ဆိုတာ မရွိဘူး...။ အႀကိမ္တိုင္းကို ျဖစ္ေနတာ...။ သတိခ်ပ္ၾကေပါ့ဗ်ာ...။

အခုတစ္ေခါက္ အလုပ္ကိစၥန႔ဲ သြားျဖစ္တာကေတာ့ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ အေရွ႕ကၽြန္း ဆာရာဝပ္က္ ျပည္နယ္က ဘ႐ူႏိုင္းႏိုင္ငံန႔ဲ ကပ္ေနတ့ဲ မီရီဆိုတ့ဲ ကမ္းေျခၿမိဳ႕ကေလးပါ။ အဲဒီကေန တစ္ဆင့္ ပင္လယ္ထဲကို ေခ်ာ့ပါ န႔ဲ ျပန္သြားရတာပါ။ ေခ်ာ့ပါေတြကေတာ့ အဖံုဖံုပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ ဆိုဗီယက္ႏိုင္ငံလုပ္ ေခ်ာ့ပါေတြ မ်ားပါတယ္။ မေလး ေလေၾကာင္းလိုင္းကေန ကိုင္တြယ္ပါတယ္။ ကမ္းလြန္ေရနံတြင္း၊ ဓါတ္ေငြ႔တြင္းမ်ားဆီကို အလုပ္သြားလုပ္ၾကတ့ဲ ေရနံလုပ္သားမ်ားကို ေခ်ာ့ပါန႔ဲ ပို႔ေဆာင္ေပးေနတာပါ။ တစ္ရက္ကို အနည္းဆံုး လူ ၁၄ ေယာက္ကေန လူ ၃၀ အထိ တင္ႏိုင္တ့ဲ Sikorsky အမ်ိဳးအစား ေခ်ာ့ပါ ႀကီး၊ငယ္ေတြန႔ဲ ခရီးစဥ္ ၈ ေၾကာင္းေလာက္ အနည္းဆံုး ထြက္ပါတယ္။ တစ္ေၾကာင္းကို ခရီးသည္တစ္ေယာက္ကို စရိတ္ ရင္းဂစ္ ၃၀၀၀ ေလာက္ က်သင့္တယ္လုိ႔ မွတ္သားဖူးတယ္။

ဒီေန႔ ကမ္းကို အျပန္မွာ စီးလာတ့ဲ အမ်ိဳးအစား ေခ်ာ့ပါေပါ့...။

အဲဒီမေလးေလေၾကာင္းလိုင္း (MAS - Malaysia Airlines Services) မွာ ျမန္မာ ပိုင္းေလာ့မ်ားလဲ ေတြ႔ခ့ဲတယ္။ ဂုဏ္ယူစရာပါ။ ဥေရာပတိုက္သားမ်ား၊ အေနာက္ႏိုင္ငံသားမ်ားန႔ဲ တန္းတူ ေမာင္းေနပါတယ္။ ကပ္ပတိန္ ေပါ့ေနာ္။ C0-pilot မဟုတ္ပါဘူး။ မေလး ကိုပိုင္းေလာ့မ်ားကိုေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းေတြ႔ဖူးပါတယ္။ က်န္တာကေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံသား ပိုင္းေလာ့မ်ားသာ မ်ားပါတယ္။

သဘာဝက အလကားရထားတ့ဲ ေရနံေတြကို ထုတ္ေရာင္းစားေနတ့ဲ ေရနံကုမၸဏီေတြဆိုေတာ့ ေငြကို ေရလို သံုးႏိုင္ပါတယ္။ ကမ္းလြန္က ပလက္ေဖါင္း (ေရနံတူးစင္လုပ္ကြက္ကို ေခၚတာပါ။) မွာ လုပ္သားေတြ ေနထုိင္ဖို႔ Living Quarter ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ပင္လယ္တြင္း အလုပ္လုပ္ရတာ ျဖစ္တ့ဲ အတြက္ စိတ္ပိုင္း ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေအာင္ ထားေပးပါတယ္။ Safety First ဆိုတ့ဲ မူကို လက္ကိုင္ထားၿပီး နာမက်န္းျဖစ္ရင္ ေဆးမွဴးက အတည္ျပဳရင္ အလုပ္လုပ္စရာ မလိုပါဘူး။ အလုပ္ခြင္မွာ အႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းေရးကို အဓိက ထားပါတယ္။ ဓါတ္ေငြ႔နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး လုပ္ကိုင္ရတ့ဲ ေနရာ ျဖစ္တ့ဲ အတြက္ မီး သတိျပဳရပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတ့ဲ အခန္းေလးထဲမွာသာ ေဆးလိပ္ေသာက္ရပါတယ္။ မိုဘိုင္းဖုန္း၊ အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ား ယူေဆာင္ခြင့္မရွိပါ။ ယူခ်င္ရင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုပါတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ မပါပဲ တရားမဝင္ သယ္သြားရင္ အေရးယူႏိုင္ပါတယ္။ (တားကေတာ့ ခိုးသယ္သြားတာပဲ။) ဒီေလဆိပ္မွာ ဖုန္းကို အပ္ထားစရာ ဆိုင္မွ မရွိတာ။ Shell ကေတာ့ သိပ္မက်ပ္ပါဘူး။ Petronas ကသာ ရစ္တာပါ။ မေလးအေပၚပိုင္းက ကာေသ့ ဆိုတ့ဲ အရပ္မွာဆို ေလဆိပ္မွာ ဖုန္းေတြကို အပ္ထားခ့ဲရပါတယ္။ အိတ္က္စေရးေတြန႔ဲ ေသခ်ာ စစ္တာပါ။ ဒီဆာရာဝပ္က္က ေလဆိပ္ေတာ့ အဲလို မစစ္ပါဘူး။
မီးလန္႔တာ ရွိသလို ဂက္စ္ယိုစိမ့္မႈေၾကာင့္ အလမ္းမ္ ေတြ ထျမည္ရင္ ကိုယ္ေရာက္တ့ဲ ေနရာကေန ကိုယ့္အတြက္ စုရပ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးတ့ဲ ေနရာကို သြားစုေနရပါတယ္။ အႏၱရာယ္ က်ေရာက္ႏိုင္မႈ အနည္းအမ်ားကို လိုက္ၿပီေတာ့ အေရးေပၚ အခ်က္ျပ အလမ္းမ္ ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာ ေလာ္ တပ္ထားပါတယ္။ အခန္းထဲက မ်က္ႏွာက်က္မွာ စပီကာ တပ္ထားပါတယ္။ အေရးတစ္ႀကီး ေျပာစရာ၊ လုပ္စရာ ေပၚလာရင္ အခန္းထဲက စပီကာကေန တစ္ဆင့္ ၾကားႏိုင္ပါတယ္။ ညဦးပိုင္းဆို ဘယ္သူ႔အတြက္ ဖုန္းဝင္လာလို႔ လိုင္းနံပါတ္ဘယ္ေလာက္ကို ဆက္ပါ ဆိုတ့ဲ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ၾကားေနရတာပဲ။ တစ္ခါသားမယ္ ဓါတ္ေငြ႔ယိုလို႔ အေရဒေပၚ ညႀကီးသန္းေခါင္ မနက္ ၁ နာရီခြဲ ေလာက္ အိပ္လို႔ ေကာင္းတုန္းကို စုရပ္ထေျပးရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနတုန္းက မီးေလာင္ရင္ အေရးႀကီးတာ သယ္ဖို႔က အက်င့္ ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ရယ္၊ ပါတ္စ္ပို႔တ္ရယ္ကို လက္မွာ ဆြဲလာမိတယ္။

အခုတစ္ေခါက္မွာ ပလက္ေဖါင္းမွာ အခ်က္ေပး အလမ္းမ္ ထထ ျမည္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ဒီပလက္ေဖါင္းက ေဘးအႏၱရယ္ အကင္းဆံုး ပလက္ေဖါင္းဆု ရထားတာ။ တစ္ျခား ေရနံတြင္းေတြက သူ႔ေလာက္ ေဆ့ဖ္တီးမွာ သိပ္ စိတ္မခ်ရဘူး။ အခု တစ္ေခါက္က်မွပဲ ၁၂ ႀကိမ္ ႀကံဳရတယ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါးေပါ့။ လန္႔ေတာင္ လန္႔တယ္။ ၂ ႀကိမ္ကေတာ့ False Alarm (စက္က ေၾကာင္ၿပီး ထျမည္တာ) ျဖစ္ၿပီး က်န္တာကေတာ့ ဂက္စ္ယိုလို႕ ျမည္တာ။ အသက္ကို ဖက္န႔ဲ ထုတ္ရတ့ဲ အလုပ္ဆိုတာ ခုမွ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကမ္းလြန္ေရနံတြင္း လုပ္သားမ်ားကို facilities ေတြ အျပည့္အဝ ေပးတ့ဲ အဓိပၸါယ္ကို သိေတာ့တယ္။ LQ မွာ အစားအေသာက္ကေတာ့ ရွယ္ပဲ။ လိုေလေသး မရွိ။ မူးယစ္ေစတတ္တ့ဲ သူရာရည္က လြဲၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ...။


ဒီ LQ ကေန မေလးျပည္တြင္းကို ဖုန္းအလကား ေခၚလို႔ရတယ္။ ရွဲလ္က လုပ္ေပးထားတာ။ ကုဒ္နံပါတ္ သိမွေပါ့ေလ။ သူတို႔ ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းေတြသာ သိတာေပါ။ ဘိြဳင္းပဲဟာ။ ေလဆိပ္ကေန ဂ်ဴတီဖရီး မာဘို႐ိုလ္ တစ္ေတာင့္ သယ္သြားတယ္။ ၂၀ လား ေပးရတယ္။ တစ္ေတာင့္ကို အလိပ္၂၀ဝင္ စီးကရက္ဗူး ၁၀ ဗူးပါတယ္။ ကမ္းလြန္ ပလက္ေဖါင္းေပၚေရာက္ေတာ့ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီးသား ေသာက္တတ္တ့ဲ လူေတြကို ေဝလိုက္တယ္။ ကိုယ္က မေသာက္ေပမယ့္ ေပးကမ္းျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္ရာ၏ ဆိုတ့ဲ ထံုးကို ႏွလံုးမူထားတ့ဲအတြက္ ဝယ္သြားတာ။ အလုပ္ျဖစ္တယ္ေလ။ မေလးက ႏိုင္ငံျခားေခၚတ့ဲ ကဒ္ (iTalk) ဆိုတာေလး ဝယ္သြားတယ္။ ရွဲလ္က ဝန္ထမ္းေတြဆီက ဖုန္းကုဒ္ေတာင္းၿပီး အဲဒါန႔ဲ မေလးရွားျပင္ပ ႏိုင္ငံေတြကို ဆက္တယ္။ ကုမၸဏီကို အတြင္းေရးေတြ ျပန္တိုင္ပင္လို႔ ရတယ္။ ပလက္ေဖါင္းေပၚက ဖုန္းေအာ္ပေရတာကေန ဆက္လဲ ရတာပဲ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ မသိေစခ်င္တ့ဲ ကိစၥေတြဆိုရင္ေတာ့ အိုင္ေတာ့ခ္န႔ဲ ကိုယ့္အခန္းကေန ဆက္တာ အဆင္ေျပတယ္။

ကဲဗ်ာ... ေတာ့ခ္တာေတြ မ်ားေနၿပီ။ မ်က္စိပသာဒေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ပံုေလးေတြန႔ဲ တန္ဆာဆင္ေပးလိုက္မွ။

ေအာက္က ပံုေတြကေတာ့ မီရီၿမိဳ႕ေလးေပၚကို ေဝဟင္ကေန ဆီးၿပီး (ခိုး) ႐ိုက္ထားတာေလးေတြပါ။ မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒီေန႔ ေခ်ာ့ပါန႔ဲ ျပန္လာေတာ့ ဖုန္းန႔ဲ ခိုး႐ိုက္တာ။ လွတယ္ေနာ္။

တိမ္ျဖဴလြလြေလးေတြ ကိုယ့္နား တိုးခတ္က်ီစယ္သြားတယ္။

ေလယာဥ္ခမ်ာ ေမာလြန္းလို႔ သက္ျပင္းခ်ေနတာ။
(ေလယာဥ္ေတာင္ပံေဘးနားကေန ေရေငြ႔ေတြ မႈတ္ထုတ္ေနတယ္။)

ကူခ်င္းကေန မီရီကို ဂ်က္ေလယာဥ္န႔ဲ လာတုန္းက ႐ိုက္ထားတာ။

ကူခ်င္းမွာတုန္းက အတက္မွာ လမ္းေၾကာင္းရွင္းေနတာ ေစာင့္ေနတုန္း ေဘးနားက ေလယာဥ္က ကုန္ေသတၱာ သိုေလွာင္ခန္းမွာ ဗံုးေတြ႔တယ္ ဆိုလို႔ လန္႔သြားေသးတယ္။ ရွာေတြ႔ မေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလယာဥ္တက္သြားေတာ့ မသိလိုက္ဘူး။

မေလးေလေၾကာင္းလိုင္းက ျမန္မာျပည္က ေလေၾကာင္းလိုင္းန႔ဲ တူတူပဲ။ မေလးစကားေျပာတာက လြဲၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ။

အဲ... ေရးရင္းန႔ဲ ပံုေတြ စာေတြ မ်ားသြားတယ္။ ဆားခ်က္လိုက္တာ လို႔ ဆိုခ်င္ဆိုပါ...။ အဟဲ..။
ေနာက္ဆံုးအေနန႔ဲကေတာ့ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစတ့ဲ ပံုေလးေတြ တင္ေပးလိုက္တယ္။

ေဘစင္မွာ ေရေတြ ပိတ္ေနတယ္။ စိတ္ညစ္လိုက္တာ။ အဆို႔ကို ဖယ္ရေတာ့မယ္။

လာေလေရာ့...။ လက္မန႔ဲ လက္ညိဳး အားျပဳလို႔ ကေလာ္ထုတ္လိုက္မယ္။ ပြင့္ေစဟယ္။



အဆို႔ ပြင့္သြားၿပီ။ လက္သည္းေတာင္ ပ့ဲသြားလား မသိဘူး။ ေဘစင္ထုတ္တ့ဲ ေကာင္ေတြ ခ်ိန္းဘရီးေတြ။ ဦးေႏွာက္ မရွိဘူး။

ဟယ္။ ေနပါဦး။ ခုနက ဒီခလုတ္ေလးက ေအာက္ကို ေရာက္ေနတာ။ ခုမွ ဘာလို႔ အေပၚကို တက္ေနတာလဲ။ ကလိလိုက္ဦးမယ္။ လာေလေရာ့ ... ႏွိပ္ခ်လိုက္မယ္။

ႏွိပ္လိုက္ၿပီ။ အလို ... !!! ေသဟ့ဲ.. နႏိၵယ။ အဲဒီခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တာ ခုနက အဆို႔ႀကီး အေပၚကို တက္လာပါလား။ ငါေတာ္ေတာ္တံုးပါလား။ အဆို႔ကို ဒီခလုတ္န႔ဲ ဖြင့္လို႔ရတာကို သက္သက္မယ့္ လက္သည္းအပ့ဲခံၿပီး ကေလာ္ေနတယ္။
ေတာသား လူေခ်ာ ေမာင္ဘိြဳင္းရယ္။

ၾကည့္ပါဦး... ေအာက္က ပံုမွာ အဆို႔က ပြင့္ေနတာ....။ တိန္...။

BONUS : ေဘာနပ္စ္
(တီဇက္ေအကို အားက်လို႔ ေဘာနပ္စ္ေတြ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ ပ်က္သြားရင္ တာဝန္မယူပါ။ ၾကည့္သူတာဝန္သာ ျဖစ္ပါတယ္။)
ပင္လယ္ထဲကို အသြားမွာ အိပ္ရာထ ေနာက္က်လို႔ ေလယာဥ္မမွီမွာ စိုးတာန႔ဲ ကမန္းကတန္း ထသြားတာ မုတ္ဆိတ္ ရိတ္တ့ဲ ဂ်ဳတ္ က်န္ခ့ဲပါတယ္။ အဲဒါ ပင္လယ္ထဲမွာ ဂ်ဳတ္မပါလို႔ မရိတ္ရတ့ဲ ၁၀ ရက္အတြင္း ရွည္ထြက္လာတ့ဲ မုတ္ဆိတ္ ပိစိ ေညွာင့္ေတာင့္ေတြပါ။ ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းေနလိုက္တာ လက္ယာပါတီကို သေဘာက်တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လယ္ယာဘက္ကို ယိမ္းေနလိုက္တာ။ ကဗ်ာေတာ့ အဆန္သား.. အဟိ။ မသိရင္ေတာ့ အသားလတ္တ့ဲ မေလးလူမ်ိဳးပံုစံပါပဲ။ (ေအာ့ ေအာ့.... ေဝါ့)

Pauk Kaya Eighties... ေပါက္ကရ ရွစ္ဆယ္မ်ား...။ (၁)

ေခါင္းစဥ္န႔ဲ ပါတ္သက္လို႔ ဥဒါန္းခ်ီပါေတာ့မယ္ဗ်ား...။ မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္ ဆိုသလို စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ေပါက္သလို နာမည္ေပးတတ္တ့ဲအတြက္ အခုလဲ ေခါင္းစဥ္ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေပးရတယ္ဆိုတာ ရွင္းျပပါမယ္...။

- ဒီစာေတြကိုေတာ့ ေပါက္ကရထဲမွာပဲ ထည့္ေတာ့မယ္...။
- အရူးလြယ္အိတ္လိုမ်ိဳး စံုစီနဖာႏိုင္တ့ဲ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေရးသားမွာမို႔ ျဖစ္ပါတယ္...။
- မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ ပုဂၢိဳလ္ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုကိုမွ ပ်က္စီးနစ္နာေစလိုတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္န႔ဲ မဟုတ္ပါ...။
- အတုယူသင့္တာေတြ ပါပါမယ္...။
- ေၾကာ္ျငာ ျဖစ္ရင္ခ်င္လဲ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္...။ (သက္ဆိုင္ရာ ကာယကံရွင္မ်ား သဒါေပါက္ၿပီး ေၾကာ္ျငာခ လာခ်ီးျမွင့္မယ္ဆိုလဲ အားတံု႕အားနာန႔ဲ လက္ခံေပးလို္က္ပါမယ္...။)

၁။ No Water...။

စိတ္ညစ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္...။ အေရွ႕မေလးရွားနယ္ ျဖစ္တ့ဲ ဆာဘား၊ ဆာရာ၀တ္ နားကို ခရီးထြက္ျဖစ္တုန္းက ျဖစ္ပါတယ္...။ သရဲေျခာက္တယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတ့ဲ အင္ပီရီးရယ္ ဟိုတယ္မွာ အိပ္ျဖစ္ပါတယ္...။ ေျခာက္ထပ္က အခန္းေတြမွာ မတည္းပါန႔ဲတ့ဲ...။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သြားမိတ့ဲ အေခါက္တိုင္းကို ေျခာက္ထပ္မွာပဲ အခန္းရပါတယ္...။

ႀကံဳဖူးသူ တစ္ဆင့္ စကားအရ အခန္းထဲကို ပထမဆံုး ၀င္လိုက္တာန႔ဲ စိမ့္သက္သက္၊ ေအးစက္စက္ န႔ဲ အရာက ကိုယ့္နံေဘးနား ျဖတ္သြားတာကို ႀကံဳရတယ္တ့ဲ...။ အိပ္ရာ၀င္ခါနီးျဖစ္ျဖစ္၊ စာေရးေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုကို အာရံုစူးစိုက္လုပ္မိရင္ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသလို၊ စိုက္ၾကည့္ေနသလို ခံစားရတယ္တ့ဲ...။ ဟုိတယ္၀န္ထမ္းေတြကိုယ္တိုင္ေတာင္ ႀကံဳဖူးတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ...။

ထားလိုက္ပါ...။ ခုေျပာခ်င္တာက မေလးရွားက အထူးသျဖင့္ အဲဒီ အေရွ႕ပိုင္းနားေနတ့ဲ ေနးတစ္မေလးရွားမ်ား အခင္းႀကီးငယ္မ်ား သြားၿပီးရင္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ရာမွာ ေရ မသံုးၾကဘူးလား မသိ...။ အခု ကၽြန္ေတာ္ သြားသြားတည္းတတ္တ့ဲ ဟိုတယ္က အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းမွာ ေရသန္႔စင္ဖို႔ ပိုက္ထားမေပးပါဘူး...။ တစ္ရႈးလိပ္ပဲ ထားေပးပါတယ္...။ အေတာ့္ကို ဂြက်ႏိုင္တ့ဲ အေနအထားပါ...။ သူရို႕ယဥ္ေက်းမႈကိုယ္၌ကိုက ေရမသံုးၾကတာလား မသိ...။ အညာမွာလို လယ္ျပင္သြား၊ တုတ္ခေနာင္းန႔ဲမ်ား ၿပီးေလေရာ့သလား...။ ဒါဆိုလဲ တုတ္ျဖစ္ျဖစ္ ထားမွာေပါ့...။ ခုလဲ တုတ္န႔ဲအလားသ႑ာန္တူတ့ဲ အရာလဲ မေတြ႔...။ တစ္ရႈးစကၠဴန႔ဲပဲ ကိစၥၿပီးရမယ့္ပံုပါ...။ ဒုကၡ...။

ေအာ္...။ အဲဒီ သရဲေတြ ဘာေတြလား...။ မႀကံဳခ့ဲေပါင္...။ လာေျခာက္လို႔ မေၾကာက္ဘူးဆိုရင္ သရဲ သိကၡာက်မွာစိုးလို႔ ထင္ပါ့...။ လာေတာင္ မလာဘူး...။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ထက္ ပိုေၾကာက္စရာေကာင္းတ့ဲ လူေခ်ာ ေမာင္ဘိြဳင္းရုပ္ရည္ကို ျမင္ၿပီး လန္႔သြားတာလားမွ မသိတာ...။ လူေျခာက္တယ္... လူေျခာက္တယ္ဆိုၿပီး...။ ဟဲ...။

၂။ Cleaning Liquid at KLIA

အေပၚက ပို႔စ္ကေတာ့ သန္႔စင္ခန္းမွာ ေရမထားေပးလို႔ ဒုကၡေရာက္ပံုကို ေရးခ့ဲပါတယ္...။ အခုပို႔စ္ကေတာ့ ကြာလာလမ္ပူေလဆိပ္က သန္႔စင္ခန္းမွာ ႀကံဳရတာေလးကို ေျပာခ်င္ပါတယ္...။ ေလဆိပ္ဆိုေတာ့ သိတ့ဲ အတိုင္း မတစ္ေထာင္သားမ်ား ဥဒဟို သြားလာ၀င္ထြက္ရာ ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္...။ သန္႔စင္ခန္းမ်ားလဲ သိၾကတ့ဲ အတိုင္း လူေပါင္းစံု အသံုးျပဳၾကပါတယ္...။

ဆိုေတာ့ သန္႔ရွင္းမႈရွိတ့ဲ သူေတြက ကိစၥ၀ိစၥၿပီးရင္ စနစ္တက် သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလး လုပ္သြားေပးတတ္တယ္...။ သူတို႔န႔ဲ ေျပာင္းျပန္လူေတြကေတာ့ ေရေတြ ဘာေတြ ဆြဲမခ်တ့ဲ အျပင္... ဘိုထိုင္ အိမ္သာကမုတ္ေပၚ ေျခေထာက္န႔ဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး အခင္းႀကီး သြားလိုက္ၾကေသးတယ္...။ (အဲဒီလို အထိုင္ေကာင္းလို႔ ကိုယ္က်ိဳးနည္းသြားရတ့ဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေနာက္မ်ားမွ တင္ေပးမယ္...။)
ပိုဆိုးတာက ကိုယ္ဘာစားထားတယ္ဆိုတာ ေနာက္လူသိေအာင္ သဲလြန္စမ်ား ခ်န္ထားတတ္ေလရဲ႕...။ တစ္ခါသားဆို ေျမပဲဆံေတာင္ ပါလိုက္ေသး...။ အစာမေၾကဘူးထင္ပါ့...။

တစ္ခါသားမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းစားေလး ေမာင္ဘိြဳင္းတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔လံုး အစားေသာင္းက်န္းမႈဒဏ္ကို ေကအယ္လ္ေလဆိပ္မွာ Transit ေစာင့္ေနရင္းန႔ဲ ခံရပါေလေရာ...။ တစ္ဂြီဂြီ တစ္ဂြမ္ဂြမ္န႕ဲ ကိုသန္႔စင္ကို လိုက္ရွာရတာေပါ့...။

လူေပါင္းစံု အသံုးျပဳေနတ့ဲ ေလဆိပ္အိမ္သာကို တက္ရမွာက ခပ္ရြ႔ံရြံ႔ဆိုေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္က တစ္ရႈးေပပါမ်ား အလိပ္လိုက္ကို ယူသြားပါတယ္...။ သန္႔စင္ခန္းထဲကိုလဲ စိတ္ညစ္ညဴးျခင္းတစ္၀က္န႔ဲ ၀င္လိုက္တယ္...။ အိမ္သာကမုတ္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ ပါလာတ့ဲ တစ္ရႈးန႔ဲ သုတ္ေနရင္းကေန စဥ္းစားမိပါတယ္...။ ဒီေလာက္ ႏိုင္ငံတစ္ကာ အဆင့္မွီေလဆိပ္ႀကီး တည္ေဆာက္ၿပီးေတာ့ မရွိမျဖစ္ သန္႔စင္ခန္းအတြက္ သန္႔ရွင္းေရးကိစၥကို ထည့္မတြက္ေလျခင္းလို႔ အျပစ္တင္မိပါတယ္...။ ဒီေလဆိပ္က ႏိုင္ငံတစ္ကာ အေကာင္းဆံုးေလဆိပ္ဆုကို ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ရရွိထားပါတယ္...။

ေနာက္ေတာ့ ေလဆိပ္တည္ေဆာက္သူေတြအေနန႔ဲ ဒီလို အျဖစ္ေတြအတြက္ တစ္ခုခုေတာ့ ႀကိဳေတြးၿပီး လုပ္ထားရမယ္လို႔ တြက္ဆၿပီး အခန္းတြင္း ေဘးဘီ၀ဲယာကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ... လား.. လား...။ တစ္ရႈးမ်ား ထားရွိရာဗူးေဘးမွာ သန္႔စင္ေဆးရည္ထည့္ထားတ့ဲ ဗူးကို ေတြ႔မိပါတယ္...။ အသံုးျပဳပံုကိုလဲ သရုပ္ျပပံုန႔ဲ ကပ္ထားပါတယ္...။ ေအာက္ကပံုမွာ ျပထားပါတယ္...။

၁။ တစ္ရႈးကို ယူပါ
၂။ သန္႔စင္ဗူးေအာက္နားက ျပြန္မွာ ကပ္ထားေပးပါ...။ ခလုတ္ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး သန္႔စင္ေဆးရည္ကို တစ္ရႈးေပၚ လိုသေလာက္ စိုစြတ္ေအာင္ ျဖန္းလိုက္ပါ။
၃။ အဲဒီစိုေနတ့ဲ တစ္ရႈးန႔ဲ မိမိသန္႔ရွင္းေရး လုပ္လိုတ့ဲ ေနရာကို သုတ္လိုက္ရံုပါပဲ...။

ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ...။ အဲဒီလို facility ထားေပးလို႔ ...။ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ရႈးေပပါေတြခင္းၿပီး ႏွစ္ပါးသြားရမ့ဲပံုပဲ...။ အားလံုး ဒီအသံုး၀င္ (လိမ့္မယ္လို႔ ထင္)တ့ဲ အခ်က္ကို သတိျပဳမိၿပီး အေရးႀကံဳရင္ အသံုးျပဳႏိုင္ေအာင္ ေရးသားရင္းနဲ႕ အိမ္သာဋီကာ... အဲ .. အဲ.. ေပါက္ကရအိတ္တီ့ အပိုင္း (၁) ကို နိၿဂံဳးဂုတ္ လိုက္ပါတယ္...။

စာၾကြင္း။ ။ အဲဒီ သန္႔စင္ေဆးရည္က Sprit လို ေမြးေတးေတးန႔ဲ ေအးေအးေလးဗ်...။