Correct Answer for Irish College Entrance Exam

Irish College ဝင္ခြင့္အတြက္ အေျဖမွန္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အိုမင္းမစြမ္းခ်ိန္၌ အမွတ္ရေစျခင္းငွာ။

ေယာက်ာ္းေလးေတြအတြက္ တစ္သက္မွာ သံုးခါ ေပ်ာ္ရတယ္တ့ဲ။ ရွင္လိင္ျပန္တ့ဲေန႔၊ ေထာင္ကထြက္တ့ဲေန႔၊ ေနာက္တစ္ေန႔က ဘာလဲေတာ့ မသိဘူး ေမ့သြားၿပီ။
မိန္းကေလးမ်ားအတြက္ကေတာ့ ပထမဦးဆံုး မဂၤလာေဆာင္တ့ဲ ေန႔ဟာ တစ္သက္မွာ တစ္ႀကိမ္တည္းေသာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ပါတ့ဲ။
ဒီေကာက္ခ်က္ကို ၾကည့္ရရင္ မိန္းကေလးမ်ားက ေယာက်ာ္းေလးမ်ားေလာက္ အေပ်ာ္ဆိုတာကို မခံစားတတ္ဘူးလုိ႔ ထင္ရသလုိပါပဲ။
ဒါေပမ့ဲ ေသခ်ာ ျပန္ေတြးရင္ မိန္းကေလး ရွင္လိင္ျပန္တယ္ဆုိတာ ရွိမွ မရွိတာေနာ့...။
ဒါ့ေၾကာင့္ ရွင္လိင္ျပန္တ့ဲ အေပ်ာ္ဆုိတာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ အက်ံဳး မဝင္ဘူးေပါ့။
ေထာင္ကထြက္တ့ဲေန႔ ေပ်ာ္ရေအာင္ဆုိတာလဲ မိန္းကေလးအမ်ားစုက မုိက္မိုက္ကန္းကန္း မရွိၾကေလေတာ့ ေထာင္တန္းက်တယ္ဆုိတာ မရွိသေလာင္ပါပဲ...။

တစ္သက္မွာ တစ္ခါ ေပ်ာ္ရတ့ဲ ဒီမဂၤလာေဆာင္ပြဲမွာ မိန္းကေလးေတြဟာ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အမွတ္ရစရာ တစ္ခုအျဖစ္ တစ္သက္တာ သိမ္းဆည္း အမွတ္ရေစခ်င္တယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အဖုိးႀကီး ငါ့ကို အဖြားႀကီးက ေမာင္ေတြ ဘာေတြ ေခၚပါဦး ဘာညာ ရယ္ ျဖစ္လာရင္ ေတြးေတြးၿပီး ၾကည္ႏူး အမွတ္ရႏိုင္ေအာင္ တစ္ခုခုေတာ့ ခ်န္ထားခ့ဲခ်င္ၾကတာပဲ။

ေအာက္က ယူထုေလး ၾကည့္ၿပီးေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ခ်င္စိတ္ေလးမ်ား မေပၚမိဘူးလား။
(Native Myanmar Forum မွာ Alive တင္ထားတာေလးကို ၾကည့္ရင္းန႔ဲ ဘေလာ့ဂ္ႂကြလာ မိတ္သဟာမ်ားကိုပါ မွ်ေဝခ်င္မိလုိ႔ တင္လိုက္တာပါ။)

Credit to : TheKheinz

ရင္ခုန္သံ ႀကိမ္ႏႈန္းမ်ား ထပ္တူက်ျခင္း။

တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးတ့ဲ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ေယာက္န႔ဲ ရင္ခုန္ႏႈန္းမ်ား ထပ္တူက်တာ ႀကံဳဖူးလား။
ရင္ဘတ္တူ မိတ္ေဆြမ်ားန႔ဲ ရင္ခုန္သံ ႀကိမ္ႏႈန္းေတြ ထပ္တူက်တာ ႀကံဳဖူးလား။
လတ္တေလာကမွ သတိထားမိတာေလးပါ။

ညေလးတစ္ညမွာေပါ့။ သာေနတ့ဲ လေရာင္ေအာက္မွာ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားန႔ဲ သီခ်င္းေလး ညည္းေနရင္း...
ျမရဲ႕ညကို ခံစားေနရင္းန႔ဲ... သီခ်င္းေလးေတြန႔ဲ စီးေမ်ာေနၾကတာေပါ့။
ဂီတာတီးေပးတ့ဲ အတီးသမားက ကိုယ္တုိ႔ေတြထက္ နည္းနည္း စီနီယာက်မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
တီးတ့ဲ သီခ်င္းေတြက အခုေခတ္ ကေလးေတြ မသိတ့ဲ သီခ်င္း။
ကိုယ္ေတြ ေခတ္တုန္းက ေပါက္ခ့ဲတ့ဲ သီခ်င္း။
အစပ္အဟပ္တည့္တာေပါ့ကြယ္။
သူန႔ဲကေတာ့ အၿမဲမဟုတ္ေတာင္ ေတြ႔ဖူးေနက် ဆုိေတာ့ သူတီးတတ္တ့ဲ သီခ်င္းေတြ ကုိယ္ရတယ္။ ကိုယ္သေဘာက်တ့ဲ သီခ်င္းေတြ သူတီးတတ္တယ္။

ကိုယ္တုိ႔ေတြ လုပ္ေနတာက ဆုိရွယ္ ဂဲသားရင္းဆုိေတာ့ အေပါင္းအေဖၚမိတ္ေဆြ အသစ္မ်ားလဲ ပါတယ္ေလ။
အဲဒီအထဲကမွ တစ္ေယာက္ေသာ သူကို သတိထားမိတယ္။
သူလဲ တုိ႔လုိ သီခ်င္းႀကိဳက္တတ္သူပါလား။
ႏွစ္၂၀က ေတးမ်ား အထိ သူလုိက္ညည္းတတ္တယ္။
ကိုယ္ေတြ ႀကိဳက္တတ္တ့ဲ taste က သူ႔taste န႔ဲတူေနတယ္။
အဂၤလိပ္သီခ်င္း၊ ျမန္မာ သီခ်င္း မိုႏို စတီရီယို အကုန္ရတယ္။
မိန္းကေလးေတြထဲမွာ သီခ်င္းကုိ ဌာန္က႐ိုဏ္းမွန္ေအာင္၊ စည္းန႔ဲဝါး မွန္ေအာင္ ဆုိတတ္တာ အရွားသားကလား။
အဲဒါေၾကာင့္ သတိထားမိတာေပါ့။

ဆုိတ့ဲသူကလဲ ဆုိ၊ ပြဲေတာင္းသူကလဲ ေတာင္းန႔ဲ အဆိုန႔ဲ အတီးက အေပးအယူမွ်ေနတယ္။
တစ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္တစ္ခု Request လုပ္လိုက္တယ္။
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တီးဖုိ႔ေပါ့။
အတီးသမားကို သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေျပာျပေတာ့ သူ သိပ္မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။
ဆုိျပမယ္ဆုိၿပီး ဆုိေတာ့ အဲဒီ မိန္းကေလးက လုိက္ဆုိတယ္။
အဲဒီမွာ သူ႔ကို ခ်ီးက်ဴးမိသြားတယ္။
ေတာ္႐ံု သီခ်င္း ႀကိဳက္တတ္သူေတြထက္ကို ပိုခံစားတတ္တ့ဲ ရင္ခုန္သံခ်င္း ထပ္တူက်တ့ဲ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ လက္ခံလုိက္တယ္။
ဝမ္းလဲ သာမိတယ္။

ေက်ာင္းတုန္းက ဒီလို ရင္ခုန္သံျခင္း ထပ္တူက်တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္ ေတြ႔ဖူးတယ္။
သူလဲ ကိုယ္ေတြလိုပဲ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြ ႀကိဳက္တတ္တယ္။
ခုမ်ားေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေတာင္ ေရာက္ေနလဲ မသိ။
အခုေတာ့ ကိုယ္လုိ ဟာမိုနီ ျဖစ္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ရျပန္ၿပီ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

(ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ့ဲတ့ဲ သီခ်င္းေလးက ဟသၤာတုိ႔ရဲ႕ နန္းေတာ္ေရွ႕လုိ႔ အမည္ရတ့ဲ လြမ္းမိုးရဲ႕ သီခ်င္းေလးပါ။ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ ႏိုင္တီးဂြမ္တီးက လူကလြဲရင္ အဲဒီသီခ်င္းသိတ့ဲသူ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္။)

As Usual

မနက္တိုင္း မၿငီးမေငြ႕စားျဖစ္ေနတ့ဲ ဝက္နံ႐ိုးေခါက္ဆြဲ။

စားဖန္မ်ားေတာ့ ဆုိင္ရွင္က ကိုယ္လာရင္ ထုိင္ပဲ ေစာင့္ေနခိုင္းေတာ့တယ္။ သူ႔ဟာသူ ျပင္ၿပီး လာပို႔ေပးတယ္။ တစ္ျခားေရြးခ်ယ္စရာကလဲ ေဝးေတာ့ မသြားျဖစ္။ နီးနီးနားနား ဒီဆုိင္ကပဲ စားျဖစ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငပြႀကီး

ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္စရာ စာေတြ အလြန္ရွားတယ္။
ေနရတ့ဲ ေနရာက သြားလာေရး ခက္ခဲတ့ဲ ေတာင္ေပၚေလ...။
အသစ္ကုန္သြားရင္ အေဟာင္းေတြကို အစကေန ျပန္ဖတ္တယ္။
အမ်ားဆံုး ဖတ္မိတာ သုတစြယ္စံုပဲ။
အဲဒီေခတ္က ခဲစာလံုးေခတ္။ ခဲစာလံုးေခတ္ဆိုေတာ့ စာတစ္မ်က္ႏွာကို ခဲစာလံုးေတြ စီရတယ္။ ခဲစာလံုးေတြက စာလံုးေျပာင္းျပန္ေတြ။ ဆုိေတာ့ စီတ့ဲသူက စီၿပီးရင္ အဲဒီ စီထားတာကို ပ႐ုဖတ္တ့ဲ စာျပင္ဆရာဆီ ပို႔ရတယ္။ စာျပင္ဆရာဆုိတာ နာမည္အတုိင္းပဲ စာကိုျပင္တာ။ စာအေနအထား၊ စာပိုဒ္ခြဲပံု၊ သတ္ပံု၊ ဘာညာ ဘာညာ...။
အဲဒီေတာ့ အရင္ေခတ္က (ကြန္ျပဴတာန႔ဲ စာမစီေသးတ့ဲ ေခတ္) ထုတ္တ့ဲ စာအုပ္ေတြမွာ သတ္ပံု အက်အေပါက္နည္းတယ္။
ဆုိေတာ့ အဲဒီ စာလံုးေပါင္း သတ္ပံုမွန္တ့ဲ စာေတြခ်ည္းပဲ ဖတ္ရတာ ဆုိေတာ့ ကိုယ္က စာေရးရင္ စာလံုးေပါင္း သတ္ပံုအမွားေတြ အမ်ားႀကီး မဟုတ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္နည္းတယ္ ဆုိတ့ဲ အဆင့္ပဲ။ စာဖတ္လိုက္ရင္ စာလံုးေပါင္းမွားတ့ဲ ေနရာဆို ဖတ္ရတာ ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ၿပီး ဖတ္စရာရွားတ့ဲ အရပ္ဆုိေတာ့လဲ ေနာက္ဆံုးကို ဖတ္စရာမရွိရင္ ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းစာအုပ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္ကေန ထုတ္တာဆုိေတာ့ အမွားအယြင္း နည္းတယ္။
ခုတစ္ေလာ စာေတြကို စာအုပ္န႔ဲ အေသအခ်ာ မဖတ္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ အြန္လိုင္းေပၚကစာေတြပဲ လိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ လိုက္ဖတ္ေတာ့ ေတာ္႐ံုမမွားသင့္တ့ဲ အမွားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔တယ္။ သတ္ပံုအမွားေတြ႔တိုင္း လုိက္လိုက္ေျပာၿပီး ျပင္ခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ့္ ဝသီပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ေနက် ဖုိရမ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ သိတ့ဲ သတ္ပံု အမွားေတြကို သိသေလာက္ ျပင္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ CBox မွာ လာေရးတ့ဲသူေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ ရင္းႏွီးတ့ဲသူေတြကို သတ္ပံုအမွားေရးတာ ျမင္ရင္ ျပင္ေပးတယ္။ ရင္းႏွီးသူတစ္ခ်ိဳ႕ေရးတ့ဲ Blog ေတြမွာ သူတုိ႔ Post ေတြ သတ္ပံုအမွားေတြ႔ရင္ ျပင္ေပးတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေျပာေနရင္း မွားရင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ေပးတယ္။

အစကေတာ့ သတ္ပံုမွားေနတာကို အမွန္ျပင္ေပးရင္ လူေတြ လက္ခံလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဖုိရမ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ျပင္ေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ကပ္သူမ်ားက ခပ္ေထ့ေထ့န႔ဲတစ္ဖံု၊ ေပၚတင္ေျပာျခင္းျဖင့္တစ္နည္း၊ ေစာင္းပါးရိပ္ျခည္ျဖင့္ တစ္သြယ္ ေျပာၾကတယ္။

CBox မွာလဲ လာေျပာၾကတယ္။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕Blog က comment ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ျပင္ၿပီးမွ ေနာက္ပိုင္း တက္လာတ့ဲ comment ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္မဖတ္ျဖစ္ေသးလို႔ ဘယ္လုိ action ေတြ လာမယ္ဆိုတာ မသိတာ...။

ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳလုိက္တာက ေျပာမနာ ဆုိမနာ ညီမေလးတစ္ေယာက္န႔ဲ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ ေျပာေနရင္းန႔ဲ သူ႔မက္ေဆ့ခ်္ေတြမွာ သတ္ပံုအမွား ျပင္ေပးမိရာကေန သူစိတ္ဆုိးသြားတယ္။ သတ္ပံုျပင္မယ္ဆုိ သူန႔ဲ မေျပာန႔ဲတ့ဲ။ မေျပာန႔ဲဆုိေတာ့လဲ မေျပာဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေျပာလက္စ ဂ်ီေတာ့ခ္ကို ပိတ္လိုက္တယ္။ ခုထိ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေတာ့ဘူး။

မင္းက ဆရာႀကီးလားလို႔ ေမးရင္ သင္ယူေနဆဲ စာသင္သမား ပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ ငပြႀကီးလား...။

သတ္ပံုအမွားကို ေရးမိတ့ဲ အေၾကာင္းရင္းကို ေကာက္ခ်က္ခ်ရရင္
၁။ သတ္ပံုအမွန္ကို မသိလို႔
၂။ ကီးဘုတ္မွာ ႐ိုက္ရမယ့္ ျမန္မာ လက္ကြက္အမွန္ကို မသိလို႔
၃။ ယပင့္၊ ယရစ္(အႀကီး အေသး) ေတြမွာ အၿမီးျပတ္ ေခါင္းျပတ္ ႐ိုက္ရတာေတြ၊ တစ္ေခ်ာင္းငင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းငင္ ေတြကို အတုိလား အရွည္လား ႐ိုက္ရတာေတြဟာ ေဇာ္ဂ်ီ ကီးဘုတ္မွာ နည္းနည္းခက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္
အထက္ပါ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ သတ္ပံုအမွား ေရးျဖစ္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ ခ်မိတယ္။။

နံပါတ္ ၃ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေဇာ္ဂ်ီလက္ကြက္ ဗားရွင္း၂၀၀၈ ကိုသံုးၿပီး ဘယ္စာလံုးဟာ ဘယ္ေနရာဆုိတာကို တတ္ႏို္င္သေလာက္ ဒီေနရာမွာ ပို႔စ္တစ္ခု အေနန႔ဲ တင္ေပးဖူးတယ္။ ေအာက္ကလင့္ခ္ကို ကလစ္ႏွိပ္ၾကည့္ၿပိးေတာ့ ဘယ္စာလံုးကို ဘယ္လက္ကြက္မွာ ႐ိုက္ႏိုင္တယ္ဆုိတာ ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါလားဗ်ာ။
http://heartstations.blogspot.com/2008/07/blog-post_09.html

ျမင္သာေအာင္ ပံုန႔ဲတစ္ကြ ေဖၚျပလုိက္ပါတယ္။
Credit to Alpha Zawgyi Group
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျမန္မာသတ္ပံုက်မ္းကလဲ အေဟာင္းန႔ဲ အသစ္မွာ တစ္ခ်ိဳ႕စာလံုးေတြ ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အမ်ားလက္ခံတာကိုပဲ သတ္ပံု အမွန္လို႔ပဲ ယူဆရမွာပ။

ကၽြန္ပ္တုိ႔၏ ကမၻာေျမႀကီး။ HOME

ဒီႏွစ္ စပါး အထြက္နည္းတယ္။
ေဆာင္းဝင္ေနာက္က်တယ္။
မုန္တုိင္းက်တာ မႏွစ္ကထက္ ပိုမ်ားလာတယ္။
ဆယ္လ္မြန္ငါးေတြ ဒီႏွစ္ ကေနဒါကို မျပန္ၾကေတာ့ဘူး။ ၄% သာ ျပန္လာၾကတယ္။
အယ္နီညိဳး ျပန္ျဖစ္လာၿပီ။
ေရခဲေတာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၿပိဳေနတယ္။
မိုးနည္းေရရွား ရပ္ဝန္းေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။

ဖန္လံုအိမ္အာနိသင္ေၾကာင့္တ့ဲ။
ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆုိဒ္ဓါတ္ေတြ ေလထုထဲ ေရာက္ကုန္လို႔တ့ဲ...။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကို ေအာက္က လင့္ခ္မွာ အခ်ိန္ယူၿပီး ၾကည့္ၾကစို႔လား။
တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာပါတယ္။
ဒီဗီြဒီ တစ္ခ်ပ္စာကို သက္ဆုိင္ရာ ကုမၸဏီက Youtube ေပၚ အခမ့ဲ ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ တင္ထားေပးတာပါ။
Subtitle လဲ English လုိ စာတမ္းထုိးထားေပးပါတယ္။
High Definition Full HD အေနန႔ဲ ၾကည့္လို႔ရေအာင္ တင္ထားေပးပါတယ္။
ေကာ္နက္ရွင္ ေႏွးသူမ်ားအတြက္ Standard Definition အေနန႔ဲလဲ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ကမၻာေျမႀကီးကို ကယ္တင္ၾကစို႔။

We are living in exceptional times. Scientists tell us that we have 10 years to change the way we live, avert the depletion of natural resources and the catastrophic evolution of the Earth's climate...

ၾကည့္႐ႈရန္ ေအာက္ကလင့္ခ္ကို ကလစ္ႏွိပ္ေပးပါ။
HOME

Credit to : Home Project, YouTube

(ဒီ Documentary ကို ယူက်ဴ႕ေပၚတင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ဖုိ႔ သတင္းေပးခ့ဲတ့ဲ ညီမေလး ငယ္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

Yoga Vs. Whisky

Picture 1. It takes years of practice to do this asana.


Wait....
Pls, scroll down to see something unusual.
...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Picture 2. It takes only 8 pegs of whisky also to do the same kind of asana.

Picture 2. It takes only 8 pegs of whisky also to do the same kind of asana.

So Why pratice? Just have whisky, huh?


(No offense, just want to ease the Monday Blue tension.)
Got it from email.