Showing posts with label Lay Phyu. Show all posts
Showing posts with label Lay Phyu. Show all posts

Saturday, October 15, 2011

မွားတ့ဲဖက္မွာ




မွားတ့ဲဖက္မွာ တ့ဲ....။
လြန္ခ့ဲတ့ဲ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီက ႀကိဳက္တတ္ခ့ဲတ့ဲ သီခ်င္းေလး တစ္ပုုဒ္ပါ...။
ကြယ္လြန္သြားတ့ဲ အႏုပညာရွင္ ေစာဘြဲ႔မွဴး ေရးစပ္ခ့ဲတ့ဲ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ေပါ့..။
မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္က စဆုိခ့ဲပါတယ္။

ေစာဘြဲ႔မွဴး ကြယ္လြန္ၿပီးတ့ဲေနာက္ သူ႔အတြက္ အမွတ္တရ သီခ်င္းအယ္လ္ဘမ္ စီစဥ္ရာမွာ... ေစာဘြဲ႔မွဴး အမွတ္တရ (၁)န႔ဲ(၂) ဆုိၿပီး ေတး စီးရီးစ္စ္ေခြ ထြက္ခ့ဲပါတယ္။ အခုသီခ်င္းက အဲဒီ အမွတ္တရထဲက သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ...။
အဆုိေတာ္ ေပါင္းစံု ဝိုင္းဖြဲ႔ ဆုိထားတာပါ....။
ေစာဘြဲ႔မွဴး သီခ်င္းေတြန႔ဲ သီဆုိေအာင္ျမင္လာတ့ဲ အဆိုေတာ္ေတြ အမ်ားစု ဝုိင္းဆုိတ့ဲ သီခ်င္းေလးေပါ့...။
ေလးျဖဴကေတာ့ ေစာဘြဲ႔မွဴး သီခ်င္း မဆုိျဖစ္ခ့ဲဘူး ထင္တယ္။ သူက ေစာဘြဲ႔မွဴး ေထာင္ထားတ့ဲ Iron Cross ေတးဂီတန႔ဲပဲ ပတ္သက္မႈ ရွိတယ္ ထင္တယ္။ အငဲလဲ ထုိနည္းတူပဲ ထင္ပါရဲ႕။
ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့စတီရီယုိေခတ္မွာ မွတ္တုိင္ တစ္ခု စိုက္ထူခ့ဲတ့ဲ ေစာဘြဲ႔မွဴး အမွတ္တရ အေခြထဲမွာ သူတုိ႔လဲ ဝုိင္းၿပိး ဂုဏ္ျပဳ ဆုိထားပါတယ္။
ဖင္စီဒိုင္းတုိ႔ ငါ့အသည္းကို ျမန္ျမန္ခြဲပါတုိ႔ က ေလးျဖဴန႔ဲ အငဲ ျပန္ဆုိထားတာပဲ။

အခု သီခ်င္းေလးမွာ အဲဒီတုန္းက ေခတ္ၿပိဳင္ ေရာ့ခ္ အဆုိေတာ္ ေလးျဖဴန႔ဲ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္တုိ႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ဆံုၿပိး တူတူဆုိျဖစ္တ့ဲ သီခ်င္းေလးေပါ့...။
ဒီသီခ်င္းအတြက္ Arrangement ကို ထူးအိမ္သင္က ဦးစီးလုပ္ေဆာင္တယ္လုိ႔ သိရတယ္။
အဆုိေတာ္ေတြ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္န႔ဲ.. သူ႔ထက္ငါေကာင္း ပညာစြမ္းေတြ ထုတ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။
အငဲ၊ ေလးျဖဴန႔ဲ ထူးအိမ္သင္တုိ႔ရဲ႕ ဆုိေပါက္န႔ဲ ဟာမုိနီ လုိက္တာကို သေဘာအက်ဆံုးပဲ...။

ေမဆိြက အသံစူးစူးန႔ဲ ဆုိထားသလုိ ေမခလာက မာျပတ္ျပတ္န႔ဲ ဝင္ခ်လုိက္တာ တစ္မ်ိဳးေကာင္းတယ္...။
ပိုးဒါလီသိန္းတန္ကေတာ့ သူ႔စတုိင္ ၾကည္ေအးေအးေလးန႔ဲ ဆုိသြားတယ္။
ေကာ္နီကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ရွတတန႔ဲ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ဆုိေပးတယ္။

ထြဏ္းထြဏ္းလဲ ခပ္ရွရွပဲ...။
မာရဇၹက နာမည္ခံေလာက္ပဲ ထင္ပါရဲ႕.. သိပ္မျပလုိက္ရရွာဘူး...။

မူရင္း မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ ဆုိတ့ဲ ဗားရွင္းထဲမေတာ့ သီခ်င္းဆုိလုိ အပိုုဒ္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း စကားေျပာေတြ ထည့္ထားတယ္....။
ဗိုလ္ေအာင္ဒင္က သူ႔တပည့္ရာမက သူ႔ကို ေျခရာတုိင္းခ်င္တ့ဲ အခန္းထဲကဟာေပါ့...။

"လြယ္သလား ခက္သလား ရာမ.... ဒီမွာ ရာမ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တ့ဲ ေကာင္ဆိုတာ ေဟာဒီလုိ ေသနတ္ကို လက္ညိုးေလးန႔ဲ ေကြးေကြးေလး" ဆုိၿပီး ဘာညာ ဘာညာ ေျပာတ့ဲ စကားေတြ ထည့္ထားတယ္...။
ကိုယ္ေတြက အဲဒီ စကားေျပာကို ဖ်က္ဆိုၾကတယ္။
ဒီမွာ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တ့ဲ ေကာင္ဟာ ဗိုလ္သင္တန္း တက္ရတယ္ကြ.. ဆိုၿပီး ဘာညာ... (ဒါက စကားမစပ္ပါ။)

သီခ်င္းေလးက ေကာင္းပါတယ္....။
သီခ်င္း သီဆုိသူန႔ဲ ဆုိထားတ့ဲ အပိုဒ္ေလးကို နားထဲ ၾကားမိသေလာက္ ျပန္ခ်ေရးလုိက္တယ္။ မွားေနရင္ ခြင့္လႊတ္...။


မွားတ့ဲဖက္မွာ။


ဝလံုးကေလးမွ ဝုိင္းေအာင္ မေရးႏိုင္ခင္ ေရႊလင္ဗန္းန႔ဲ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္...။ (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္)
အေမဆုိျပလုိက္ေတာ့... ေရႊသားအတိၿပီးတ့ဲ လင္ဗန္းႀကီးပဲ မက္ေမာကာ... ( ေလးျဖဴ)
ဝိုးဝိုး..ငါဟာ ေလာဘတက္လာတယ္။ (ထြဏ္းထြဏ္း)

ပုခက္တြင္းမွဆင္း ေျမႀကီးေပၚနင္းခါစ ေရႊယုန္ေလးန႔ဲ ေရႊက်ားပံုရယ္...။ (ေမဆိြ)
အင္မတန္ေကာက္က်စ္တ့ဲ... ယုန္ဆုိးေလးကို သိပ္ၿပီးအားက်ေနခ့ဲေတာ့ ငါဟာ ေကာက္က်စ္တတ္လာတယ္။ (ေမခလာ)

ဝိုး.. မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ကန္းေနခ့ဲပါရဲ႕နဲ႔ ဘုရင္ကို ဖမ္းၿပီး အက်ဥ္းခ်ဝ့ံသူ (ထူးအိမ္သင္)
ငရမာန္ကန္းႀကီးအား အရမ္းဂုဏ္ျပဳမိေတာ့ (မာရဇၹ)
တုိ႔ေက်ာင္းက သမုိင္းဆရာေလးေတာင္ လူေပေလးလုိ႔ ငါ့ကိုေခၚ.... (အငဲ)

ဘုိင္စကုတ္ၾကည့္ေတာ့ လူၾကမ္းကိုအ့ံေက်ာ္ကို အလြန္တရာ ႏွစ္သက္တတ္ခ့ဲတယ္။ (ေကာ္နီ)
ငါ့နံေဘးနားက ခ်စ္သူေလးကေတာင္ တစ္ျဖည္းျဖည္း ငါ့ကိုလန္႔ကာ ၾကင္နာတတ္မယ့္ တစ္ေယာက္ကိုရွာ (ပိုးဒါလီသိန္းတန္)

ဒီလုိန႔ဲ ဆန္႔က်င္ဖက္ အျမင္ေတြကို သံုးသပ္ရင္လူေတြအေပၚ (မိန္းကေလး သံၿပိဳင္)
ဝိုး ... ဘယ္သူက မွားၿပီး မွန္တယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ့ဲတာလဲ... (ေလးျဖဴ၊ ထူးအိမ္သင္ ဟာမုိနီ ဆုိသည္။)

အဆုိးန႔ဲ အေကာင္း တြဲေနတတ္တာကို ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ခ့ဲတယ္။ (မိန္းကေလး သံၿပိဳင္)
လ့က်င့္ခ့ဲတယ္။ (ေကာ္နီ)

ဒီအတြက္ အက်ိဳးအျမတ္က အမ်ားတကာ ေမးေင့ါကာ (ထြဏ္းထြဏ္း)
အျမင္ကပ္လုိ႔ မုန္းစရာ ျဖစ္ကာ (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္)
အရိုင္းအစိုင္းအျဖစ္ ျမင္လာ။ (အငဲ)

ဒီလုိန႔ဲ ဆန္႔က်င္ဖက္ အျမင္ေတြကို သံုးသပ္ရင္လူေတြအေပၚ (မိန္းကေလး သံၿပိဳင္)
ဝိုး.. သံုးသပ္ရင္းန႔ဲ... (ထူးအိမ္သင္)
ဘယ္သူက မွားၿပီး မွန္တယ္လုိ႔... (ေလးျဖဴ)

မွားခ့ဲ... (ထူးအိမ္သင္)
ဆံုးျဖတ္ခ့ဲတာလဲ.. (ေလးျဖဴ)
အုိး... သိပ္ခက္... (ထူးအိမ္သင္)

အဆုိးန႔ဲ အေကာင္း တြဲေနတတ္တာကို ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ခ့ဲတယ္။ (မိန္းကေလး သံၿပိဳင္)
ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ခ့ဲတယ္။ (ထြဏ္းထြဏ္း)
ဒီအတြက္ အက်ိဳးအျမတ္က အမ်ားတကာ ေမးေင့ါကာ (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္၊ ထြဏ္းထြဏ္း)
အျမင္ကပ္လုိ႔ မုန္းစရာ ျဖစ္ကာ.. (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္)
အရိုင္းအစိုင္းအျဖစ္ ျမင္လာ (အငဲ)


Sunday, May 24, 2009

ဒါလီႏွင့္ နာရီ (၁)

ဒါလီေန႔ - ေလးျဖဴ


ဒါလီႏွင့္ နာရီ

ဘတ္စ္ကားေတြမွာ ေက်ာက္ဆူး မပါလို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ပါမ်ား ပါခ့ဲလ်င္ သန္းေခါင္ေက်ာ္တာေတာင္ အိမ္ျပန္ေရာက္လိမ့္မည္ မထင္။ လိုင္းကားတုိင္းလိုလို ဒီမွတ္တုိင္မွာ ခရီးသည္ ေစာင့္ရင္းနားနားေနေန ရပ္တတ္စၿမဲ။ ဆင္းသည့္ခရီးသည္က နည္းၿပီး တက္သည့္ ခရီးသည္မ်ားလ်င္ ျမန္ျမန္ျပန္ထြက္သည္။ ဆင္းသူမ်ားၿပီး တက္သူနည္းေနလ်င္ ၾကာတတ္သည္။ ဒါကို စီးေနက် ခရီးသည္တုိင္း သိၿပီးသား။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တခ်ိိဳ႕က ကားေဘးမွာ လာေရာင္းေသာ ေရခဲေရ ၀ယ္ေသာက္သူေသာက္။ သၾကားလံုးတို႔ အခ်ဥ္ထုတ္တုိ႔ ၀ယ္စားသူစား။ အိပ္ငိုက္သူငိုက္။ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားသြားေနသလား ကားရပ္ေနသလား ဆိုတာေတာင္ သတိျပဳမိပံု မေပၚ။ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရး လမ္းညႊန္ တက္က်မ္း စာအုပ္ကို စိတ္၀င္စားစြာ ဖတ္ေန၏။
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထံုးစံကို သိပါလ်က္ “ၾကာလိုက္တာ”၊ “ကားကလည္း ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ထြက္မွာလဲ”၊ “အိမ္ေရာက္မွ ထမင္းဟင္းခ်က္ရမွာ၊ ကေလးေတြေတာ့ ဂ်ီက်ေနေလာက္ၿပီ” စသည္ျဖင့္ အခ်ည္းႏွီး ေရရြတ္ေနၾက၏။ ဒ႐ိုင္ဘာကျဖင့္ ကားေပၚကေတာင္ ဆင္းသြားလိုက္ေသးသည္။ မွတ္တုိင္နားက ကြမ္းယာဆုိင္ေလးဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကြမ္းတစ္ယာကို သူ႕ဘာသာ စိတ္ၾကိဳက္ ယာစားရင္း ကြမ္းယာသည္ မိန္းကေလးႏွင့္ စကားေျပာေနသည္။ စပါယ္ယာကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ၿပီး လူေခၚေနသည္။

ဒီေနရာက လမ္းဆံုဟု ဆိုႏိုင္သည္။ လိုင္းကား ေလးငါးမ်ိဳးေလာက္ ျဖတ္သြားေသာ ေနရာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စည္ကားသည္။ လူ႐ႈပ္သည္။ ေစ်းဆုိင္ေတြကလည္း မ်ားသည္။ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ထားလ်င္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ရွာေတြ႔ႏုိင္ဖုိ႔ေတာင္ မလြယ္။

မွတ္တုိင္နားမွာ ကားစရပ္ကတည္းက ေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီျဖစ္၏။ ခုဆို ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေမွာင္လာၿပီ။ အိမ္ေတြက မီးထြန္းလိုက္ၾကၿပီ။ လမ္းေဘးဆုိင္ငယ္ကေလးေတြကေတာ့ အေသးစား ဘက္ထရီမီးမ်ား ဟိုတစ္ေခ်ာင္း ဒီတစ္ပြင့္ လင္းလာၾကသည္။ ဒ႐ိုင္ဘာသည္ ကြမ္းယာဆုိင္မွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ယူ၍ မီးညိွသည္။ ထို႔ေနာက္ ကားဆီ ျပန္လာၿပီး တက္ထုိင္လိုက္သည္။ စက္ႏိႈးသံၾကားေသာအခါ ခရီးသည္မ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြား၏။ ကားကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မထြက္ေသး။ စပယ္ယာက စိတ္ေကာက္ၿပီး ထြက္သြားေသာ ခ်စ္သူအေပၚ ေနာက္ဆံုး ႀကိဳးစားသလို ေလသံျဖင့္...
“ေမာင္းမယ္၊ ေနာက္ကား ၀င္လာၿပီ”
ဟု ေအာ္လိုက္၏။ ဒ႐ိုင္ဘာက ဂီယာထုိးသည္။ ကားစၿပီး လႈပ္သည့္ အခ်ိန္မွာပင္
“ဟိုးထား၊ တစ္ေယာက္လိုက္မယ္။”
ဟု စပယ္ယာက ေအာ္သည္။ ကားတံု႕ကနဲ ျဖစ္သြားစဥ္ လူတစ္ေယာက္သည္ သိုင္းသမား တစ္ေယာက္လို ကာေနာက္ေပါက္မွ ေစြ႔ခနဲ ခုန္တက္လာသည္။
“ဆြဲ ဆရာ”
စကယ္ယာ၏ အခ်က္ေပးသံႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္တည္းပင္ ကားက ၀ူးခနဲ ေဆာင့္ထြက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔ ကေလးအတြင္းမွာ မထင္မွတ္သည့္ ကိစၥ တစ္ခု ျဖစ္သြားသည္။
***

ဒါလီသည္ ဘတ္စကား၏ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ထုိင္ေနသည္။ ဘယ္ဘက္လက္ကို ျပတင္းေဘာင္ေပၚ တင္ထားသည္။ ဘတ္စကား စထြက္သည္မွာ လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္သည္ ဘတ္စကားနားသို႔ ဖ်တ္ကနဲ ခ်ဥး္ကပ္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဒါလီ၏ လက္ေကာက္၀တ္ ေနရာကို အုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ဒါလီ လန္႔သြားသည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းတြင္ ကိုကိုမ်ား ႐ုတ္တရက္ လာႏႈတ္ဆက္တာလားဆုိၿပီး ထိတ္ခနဲ ေပ်ာ္မလိုေတာင္ ျဖစ္သြားေသး၏။

ကိုကိုမဟုတ္၊ သူတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသာ လူတစ္ေယာက္။ ဒါလီ ဖ်တ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ေသာအခ်ိန္မွာပင္ ထိုသူက လက္ကို ျပန္႐ုပ္ၿပီး ႐ႈပ္ရွက္ခတ္ေနေသာ လမ္းသြားလမ္းလာေတြၾကား လွစ္ခနဲ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘတ္စကားသည္ ဒုတိယ ဂီယာကို ေျပာင္းၿပီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါလီသည္ ေငးေၾကာင္ေနရာမွ သတိျပန္၀င္လာၿပီး သူ႔လက္ေကာက္၀တ္ ေနရာကို ၾကည့္သည္။ ခုမွ သေဘာေပါက္သည္။ သူ႔လက္ပတ္ နာရီေလး မရွိေတာ့။

“ဟင္ မရွိေတာ့ဘူး”
လႊတ္ကနဲ ေရရြတ္မိသည္။
“ဘာမရွိတာလဲ၊ ဘာလဲ”
ေဘးမွာ ကပ္လ်က္ ထုိင္ေနေသာ မိန္းမႀကီးက ေမးသည္။
“ဟို... ဟို နာရီ၊ ကၽြန္မနာရီ အျဖဳတ္ခံလိုက္ရၿပီ။”
“ဟင္... ဟုတ္လား နာရီျဖဳတ္ခံရလို႔၊ ဒါဆို”
ေရွ႔ခံုမွာ ထုိင္ေနေသာ လူႀကီးက လွည့္ၾကည့္သည္။ ေနာက္ခံုဘက္ဆီက...
“နာရီျဖဳတ္ခံရလို႔ ဆိုပါလား”
“နာရီ ျဖဳတ္လို႔တ့ဲ”
“ဟို မိန္းကေလး”
“ပါသြားလား”
ကားအတြင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရရြတ္သံေတြ ထြက္ေပၚလာ၏။ ေရွ႕ခံုမွ လူႀကီးက...
“ေဟ့ ကားရပ္လိုက္ေလ၊ ဒီမွာ ျပႆနာ ျဖစ္ေနတာ”
“ဟာဒီေလာက္ ေ၀းသြားမွေတာ့ ဘယ္လိုက္လို႔ ရေတာ့မလဲ၊ ခုေလာက္ဆို အဲဒီနားမွာေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”
စပယ္ယာက ခရီးဖင့္မွာ စိုးရိမ္ေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာ၏။ ထိုအခ်ိန္မွာ ဒ႐ိုင္ဘာက ကားကို ရပ္လိုက္သည္။
“ဒီအတိုင္း လႊတ္ေပးလိုက္လို႔ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ”
လူငယ္တစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာသည္။

“အင္း... ဟုတ္တယ္။” ဟု တစ္ခ်ိဳ႕က သံေယာင္လုိက္သည္။
“ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရဲစခန္းကိုေတာ့ အေၾကာင္းၾကားရမွာပဲ၊ ျပန္ေကြ႔ကြာ”

ေရွ႕ခံုမွ လူႀကီးက အမိန္႔ေပးသလို ေျပာ၏။ ဒ႐ုိင္ဘာက အင္တင္တင္ျဖင့္ ေပကပ္ကပ္ၾကည့္၏။ ခရီးသည္ တစ္ခ်ိဳ႕၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေတာ့မွာပဲ ဆုိေသာ အရိပ္အေယာင္ေတြ ထင္ဟပ္လာသည္။ ထုိအခါက်မွ ဒါလီက ...
“အို... ရဲစခန္းေတာ့ မသြားခ်င္ဘူး” ဟု ျငင္းလိုက္သည္။ ဒ႐ိုင္ဘာလည္း ဆက္ထြက္ရန္ ဂီယာထုိးလိုက္၏။ ေစာေစာက ၀င္ေျပာေသာ လူငယ္က..
“ခုလို လ်စ္လ်ဴ႐ႈလိုက္ရင္ ဒီေကာင္ေတြ ပိုအတင့္ရဲလာမွာေပါ့”
“ဒါဆို မင္းပဲ လုိက္ဖမ္းလိုက္ေပါ့” ဟု စပယ္ယာက ေျပာရာ လူငယ္က ဆတ္ကနဲ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေရွ႕တစ္လွမ္းတုိး၍
“ခင္ဗ်ားစကားက တာ၀န္မ့ဲလွခ်ည္လား”

ဒါလီ မေနသာေတာ့။
“ေတာ္ပါေတာ့၊ ကၽြန္မနာရီကလည္း ဘယ္ေလာက္မွ မတန္ပါဘူး၊ အေဟာင္းေလးပါ၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လွည့္သြားေနရရင္ အားလံုး ေႏွာင့္ေႏွးကုန္လိမ့္မယ္”
“ျပန္ရဖုိ႔လည္း မလြယ္ပါဘူး။”
“အင္း.. ဒါလဲ ဟုတ္တာပဲ၊ ကဲ မထူးပါဘူး၊ ဆက္သာ ေမာင္းေတာ့”
လူႀကီးက ၀င္ေျပာသည္။ လူငယ္က သိပ္ေက်နပ္ပံု မေပၚ။
“မနက္က်ရင္ ရဲစခန္း၀င္ၿပီး တုိင္ခ်က္ ဖြင့္ဖုိ႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္” ဟု ေျပာေနျပန္၏။ ဒါလီ့ေဘးမွ မိန္းမႀကီးက
“ဘယ္ေလာက္တန္လဲ” ဟု ေမးသည္။
ဒါလီက သိပ္မတန္ပါဘူးဟု ျပန္ေျဖသည္။ “ဘာအမ်ိဳးအစားလဲ” ဟု ထပ္ေမးေနေသးသည္။ ဒါလီ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနလိုက္ရသည္။
“ဒီေကာင္ေတြက သိပ္လ်င္တာဗ်။ နာရီေပၚကို လက္န႔ဲ အုပ္ကိုင္ၿပီး အိမ္န႔ဲႀကိဳး ဆက္ေနတ့ဲေနရာကို ညွစ္ခ်လိုက္တာ။ ဒီအခါ ပင္ကေလးေတြက ေကြးၿပီး နဖါးအိမ္က လႊတ္ထြက္သြားတာေပါ့။ ေျပာေတာ့သာ တစ္ကယ္လြယ္တာ တစ္ကယ္က်ေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက သန္လည္းသန္မွ ျမန္လည္းျမန္မွ၊ အဲဒီလို ျဖစ္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ က်င့္ယူရတာ”
ေနာက္ဆံုးခံုတန္းမွာ ထုိင္ေနေသာ ကျပားတစ္ေယာက္ သင္တန္းေပးေနသည့္ ေလသံျဖင့္ အာေဘာင္ အာရင္းသန္သန္ ေျပာေနသည္။ လူငယ္က...
“ဘာလဲ ခင္ဗ်ားလည္း အဲဒီသင္တန္း တက္ဖူးလို႔လား” ဟု ႐ုတ္တရက္ ျဖတ္ေမးလိုက္၏။ ထိုသူက..
“ဟာ မဟုတ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အျဖဳတ္ခံရဖူးလို႔ သိေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္နာရီကမွ အသစ္ႀကီးဗ်။ ၀ယ္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။”

ကုလားမႀကီး တစ္ေယာက္က “အေရးထဲ ႂကြားေနရေသးတယ္”ဟု ခပ္တိုးတုိး ေရရြတ္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ခရီးသည္မ်ားလည္း ခါးပိုင္ႏႈိက္၊ ဆြဲႀကိဳးျဖတ္၊ အလစ္သုတ္ စေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တခ်ိဳ႔လည္း ကိုယ္ေတြ၊ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ၾကားဖူးနာား၀ ရွိတာေတြကို ကိုယ္ေတြ႔လိုလို လုပ္၍ နီးစပ္ရာ အခ်င္းခ်င္း စကားစပ္မိေနၾကေလ၏။ ထိုအေၾကာင္းအရာ အားလံုးသည္မိမိကုိ မူတည္ၿပီး ျဖစ္လာရျခင္းေၾကာင့္ ဒါလီသည္ အေနရခက္ေန၏။ ေျပာရင္းဆုိရင္းက တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ သူ႔ကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကတာ ပိုဆိုးသည္။ အေရးထဲမွာ ေဘးနားက မိန္းမႀကီးက ...
“အဲဒီေကာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မွတ္မိလား” ဟု ေမးေနျပန္သည္။ သူေခါင္းခါျပလိုက္၏။ ေျပာမယ္ဆုိလ်င္လည္း “ကိုကို မဟုတ္ဘူးဆိုတာပဲ မွတ္မိတယ္” ဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။
တစ္ကယ္လို႔ ကိုကိုသာ ဒီေန႔လာႀကိဳခ့ဲလ်င္ ခုလို ျဖစ္မွာ မဟုတ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကိုကိုက အလစ္သမားရန္ကို ကာကြယ္ႏိုင္လို႔လားဟု ထင္စရာ ရွိ၏။ မဟုတ္။ ကိုကိုနွင့္အတူ ဘတ္စကား စီးသည့္အခါတုိင္း ႏွစ္ေယာက္တြဲ ထုိင္ခြင့္ရလ်င္ ကိုကိုက ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ ကပ္လ်က္မွာသာ ထုိင္ေလ့ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဒါဆို ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ လက္တင္စရာလဲ မလိုေတာ့။ နာရီ အျဖဳတ္ခံရမွာလဲ မဟုတ္ေတာ့။

***
(ဆက္ရန္)


၂၀၀၀ ေလာက္တုန္းက ဖတ္ဖူးတ့ဲ မင္းလူရဲ႕ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ပါ။ ေလးျဖဴရဲ႕ သီခ်င္း “ဒါလီေန႔” ကို နားေထာင္မိေတာ့ ဒီ၀တၳဳကို သတိရမိတာန႔ဲ ျပန္ေ၀မွ်ခ်င္လို႔ တင္လိုက္တာပါ။ ႐ိုက္ၿပီးသေလာက္ကို တစ္ပိုင္းခ်င္း တင္ေပးဖုိ႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ သီခ်င္းကို အေပၚဆံုးမွာ တင္ထားေပးပါတယ္။

Saturday, May 23, 2009

ဒါလီေန႔

ေလးျဖဴရဲ႕ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပါ။
ဒါလီေန႔လို႔ အမည္ရပါတယ္။
နားဆင္ၾကည့္ပါ။

ဒါလီေန႔ - ေလးျဖဴ

Tuesday, August 21, 2007

Let's Walk Till Journey Ends

အခုလတ္တေလာ ရင္ကို လာမွန္တ့ဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ...။
ေလးျဖဴရ႕ဲ "ခဏေလးမ်ား" စီးရီးစ္ထဲက ျဖစ္ၿပီး
သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကေတာ့ "ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္" ပါ။

ေတးသြားန႔ဲ စာသားကို လင္းလင္းက ေရးစပ္ထားၿပီး အဆိုပိုင္းကိုေတာ့ ေရာ့ခ္သူရဲေကာင္းႀကီး ေလးျဖဴက သီဆိုထားပါတယ္။
ရင္ဘတ္ႀကီးန႕ဲ ခံစားၾကည့္လိုက္ၾကပါစို႔...။


"ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္"

မင္းရ႕ဲ အနမ္းတစ္ရႈိက္န႕ဲ
ငါ့ရ႕ဲ အနမ္းတစ္ရႈိက္န႕ဲ
ခံစားခ်က္တူညီ
ရွိခ့ဲတ့ဲေနာက္...။
မင္းရ႕ဲအေတြးမ်ားန႕ဲ
ငါ့ရ႕ဲ အေတြးမ်ားန႕ဲ
အနာဂတ္သစ္ တူညီ
ထားခ့ဲတ့ဲေနာက္ေတာ့...။
ခမ္းနားျခင္း ကင္းမ့ဲ
အရိုးသားဆံုး ခရီးတစ္ခု
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္တိုင္
ေရြးထားခ့ဲၿပီး...။
သေဘာထားမ်ား အျပည့္န႕ဲ
ဆူးလမ္းမ်ားနင္းျဖတ္
ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါကြယ္
ခရီးမ်ားဆံုးအထိေလွ်ာက္
(အဆိုးမ်ားႀကံဳႀကိဳက္တုန္းမွာ
ဒုက္ခေတြဟာ ခဏပါ
အနမ္းမ်ားကို အသက္သြင္းကာ
ခရီးမ်ား အဆံုးထိေလွ်ာက္

လက္ေတြ႔ဟာ ရင္ဘတ္မွာ
လမ္းဆံုးဟာ ခဏပါ
အနမ္းမ်ားကို အသက္သြင္းကာ
ခရီးမ်ားအဆံုးထိေလွ်ာက္...။)
အားဟာ...
ခရီးမ်ားအဆံုးထိေလွ်ာက္...။
အူးဟူ...
ခရီးမ်ားအဆံုးထိေလွ်ာက္...။


Credit to Lynn Lynn, Lay Phyu