ျပႆဒါးန႔ဲ ရက္ရာဇာ
ဘယ္မေဟာ္ပညာ ကဝိမဟာေတြက
သတ္မွတ္ခ့ဲတာလဲ။
ေခါင္းေဆး၊ ကင္ပြန္း
ေလွ်ာ္လုိက္စမ္းဟ့ဲ ဟိုအရပ္က ဟိုအပင္ေအာက္မွာ
ဒီလထဲ အေနာက္အရပ္ကို မသြားန႔ဲ
အလွဴကို ေနာက္လထဲမွ လုပ္မယ္။
အင္း
ေလာေလာဆယ္ေတာ့
ဘီဒုက္ဘက္ကို နဂါးေခါင္းလွည့္ေနတယ္။
Friday, December 17, 2010
Mercury Day
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
3:21 PM
4
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Tuesday, December 14, 2010
Happy Birthday

ခ်စ္ဖြယ္ေသာ ပီယဝါစာ စကား* ကို ဆုိတတ္ေသာ
ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္ေသာ အဆင္း ကို ပိုင္ဆုိင္ေသာ
လွပေသသပ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္း ပိုင္ရွင္
႐ႈမၿငီးေသာ ႐ုပ္သြင္ ကို ပိုင္သသူ
ယေန႔သည္ကား အသင့္၏ ေမြးေန႔ျဖစ္ေပသည္။
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမြးေန႔ ျဖစ္ပါေစသတည္း။
Terms & Conditions.
*ကိုကို႔ကို မီးမီး တစ္အားခ်စ္တာပဲ ။
You Belong To The Zoo!
You Are Monkey and Donkey!
Happy Birthday To You.
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
10:28 AM
7
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Saturday, October 23, 2010
ဘိလပ္ေျမ
“ေဘာ္...............”
ညေန ေနဝင္ခ်ိန္ ေျခခင္းသာခ်ိန္ေလာက္ဆုိ ဒီလို သေဘာၤ ဥၾသဆြဲသံၾကားရင္ ကိုဘေမာင္တုိ႔ ရြာသားေတြ ေပ်ာ္ၾကတယ္။
ေပ်ာ္ၾကမွာေပါ့။ အစိုးရ ဘိလပ္ေျမေတြ တင္လာတ့ဲ သေဘာၤက သူတုိ႔ရြာနားက သိုေလွာင္႐ံုမွာ ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြ လာခ်ေတာ့မွာေလ။
ဘိလပ္ေျမအိတ္န႔ဲ ရြာသားေတြန႔ဲ ဘာဆုိင္လဲ ဆုိတာေတာ့ မေမးပါန႔ဲ...။
သေဘာၤဝမ္းဗိုက္ထဲက ဘိလပ္ေျမေတြကို ကုန္းေပၚထမ္းသယ္ဖုိ႔ လူလုိေတာ့မယ္။
ကူလီလုပ္ခ်င္တ့ဲ ရြာသားေတြလဲ အမ်ားသား...။
ေနာက္ ကုန္တင္ကုန္ခ် လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ရြာထြက္ မုန္႔ေလး အစားအေသာက္ေလးလဲ ေရာင္းလုိ႔ရတယ္။
သေဘာၤက လူေတြ ကို ေရာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။
သေဘာၤဆုိက္ခ်ိန္ကို လာေစာင့္ေနတ့ဲ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူေတြ စားဖုိ႔ ေသာက္ဖုိ႔...။
ဘာလုိ႔ သေဘာၤလာခ်ိန္ကို လာေစာင့္ၾကလဲ ဆုိေတာ့ အေျဖရွိတယ္။
သေဘာၤဝမ္းဗိုက္ထဲက ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြဟာ တစ္ခါတစ္ေလ အထားအသို မမွန္ရင္ အိတ္ေတြ ေပါက္ၿပဲၿပီး ပ်က္စီး ထြက္က်ကုန္တယ္။ အဲဒါဆုိ အပ်က္အစီးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ရတယ္။
ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြကို ကမ္းေပၚသယ္ၿပီးသြာရင္ ဝန္ထမ္းေတြက အမႈန္အမႊားေတြကို ျပန္လွဲက်င္းေနရတာကိုက အလုပ္တစ္လုပ္။
အဲဒီေတာ့ ကူလီ လာလုပ္တ့ဲ ရြာသားေတြက သူတုိ႔ မိသားစု မိန္းမ၊ ကေလးေတြ ေခၚလာၿပီး အခေပး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ မိန္းမေတြက ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြ ျမင္ေတာ့ သူတုိ႔အိတ္ေလးေတြန႔ဲ မလွည္းပဲ သပ္သပ္ဖယ္ထားတ့ဲ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြကို ျပန္တ့ဲအခါ သယ္သယ္သြားၾကတယ္။
ဝန္ထမ္းေတြကလဲ အမိႈက္ေတြဆုိေတာ့ ဘာမွ မေျပာၾကဘူး။
အဲဒီဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြက ေျမမႈန္႔ဘာညာေရာလို႔ မသန္႔ေပမယ့္ ရြာထဲက ကုန္စံုဆုိင္ သူေဌးက အတီးက လက္ခံ ဝယ္တယ္။
ၿပီးေတာ့ အစစ္ေတြထဲ သက္သာတ့ဲ ႏႈန္းန႔ဲ ျပန္ေရာင္းတယ္။
ေနာက္ပိုင္း အဲလုိ လုပ္ႏုိင္တာလဲ သိေတာ့ ရြာသားေတြက ဝန္ထမ္းေတြကို အခမ့ဲ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေပးမယ္။ ဝမ္းဗိုက္ေပၚ က်န္ေနခ့ဲတ့ဲ ဘိလပ္ေျမအမႈန္႔ေတြသာ ေပးပါ လုိ႔ ေတာင္းဆုိေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြက တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္လုိ႔ သေဘာက်တာန႔ဲ ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။ ခါတုိင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လုိ႔ ေပးရတ့ဲ အဖုိးအခကို အိတ္ထဲ ထည့္ရတယ္ေလ။ ေနာက္ သေဘာၤလဲ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၿပီးသား ဆိုေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ ရွဥ့္လဲ ေလွ်ာက္သာ ပ်ားလဲ စြဲသာ ျဖစ္သြားတာေပါ့။
အဲဒီေတာ့ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ရြာသားေတြ မည္သူမဆုိ တံျမက္စည္း ကိုယ္စီန႔ဲ တက္လာၾကတယ္။ အဲဒီ သတင္းကို ၾကားေတာ့ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူေတြပါ လာသယ္ၾကေတာ့တာေပါ့...။
ဒီလိုန႔ဲ ဘိလပ္ေျမသေဘၤာလာတ့ဲ အခ်ိန္ဆုိ အဲဒီ ရြာကေလးရဲ႕ သေဘာၤဆိပ္မွာ ပြဲေစ်းတန္းလုိကို စည္ကားလုိ႔...။
ဒီလိုန႔ဲ လာသယ္တ့ဲလူ မ်ားလာေတာ့ လူေတြရတ့ဲ ကိုတာ အခ်ိဳးေတြက နည္းလာတယ္။ အတီးကလဲ ေစ်းေပါေပါန႔ဲ ရေလေတာ့ မ်ားမ်ားရေအာင္ ဝန္ထမ္းကို ေပါင္းၿပီး လာဘ္ထုိးတယ္။ ဘိလပ္ေျမ အိတ္အေကာင္းကုိ ထုိးခြဲၿပီး အပ်က္အစီး စာရင္း တင္ဖုိ႔။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲလုိ တစ္အိတ္စ ႏွစ္အိတ္စ ထုိးခြဲတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။
သယ္တ့ဲသူေတြကလဲ သယ္ေနတာပဲ။ ကိုတာကလဲ နည္းသထက္ နည္းလာတယ္။ ခါတုိင္းဆုိ အမိႈက္သ႐ုိက္ေတြန႔ဲ ေရာေနတာေတြဆုိ ျမစ္ထဲ ပစ္လုိက္တာကေန အခုဆုိ အမိႈက္ေတြပါ အိမ္ကို ျပန္သယ္ၿပီးမွ သတ္သတ္ ထပ္ေရြးရတ့ဲ အထိ ျဖစ္လာတယ္...။
ကိုဘေမာင္ကေတာ့ လူ႐ုိးလူေအး ဆုိေတာ့ သူမ်ားေတြလုိ ဝန္ထမ္းန႔ဲ မေပါင္းတတ္...။
လူကလဲ လူဖလံေလးဆုိေတာ့ ကူလီမထမ္းႏိုင္။
သူမ်ားေတြလုိ႔ တြန္းထုိးၿပီး လုမသယ္တတ္ေတာ့ သိပ္မရရွာဘူးေပါ့။
အဲဒီေတာ့ သိပ္မက်န္ရွာဘူး။
သူပိုးပန္းေနတ့ဲ ေရႊမိကို လက္ေဆာင္ ပစၥည္းေလး ရြာဘုရားပြဲ အမွီ ဝယ္ေပးခ်င္တ့ဲ အာသီသေလးကလဲ ရွိရွာတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ သေဘာၤလာရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ အားနာမေနေတာ့ပဲ တြန္းတြန္းတုိက္တုိက္ လုသယ္မယ္ အားခံထားရွာတယ္။
သေဘာၤလာတ့ဲ ေန႔မွာ သူကိုယ္တုိင္ စပါယ္ရွယ္ ျပင္ဆင္ထားတ့ဲ ပုဆုိးစုတ္ေလးကို ယူၿပီး သေဘာၤကို ရြာသားေတြန႔ဲ အတူ အေျပး လာခ့ဲတယ္။
ဘိလပ္ေျမေတြ အကုန္သယ္ၿပီးတ့ဲ အခ်ိန္မွာ သေဘာၤေပၚကို ကုန္းေဘာင္တံတား သစ္သားျပားကေန အေျပးတက္ၾကတယ္။
ဝမ္းဗိုက္ထဲကို အကုန္ ေျပးဆင္းၾကတယ္။ တံျမက္စည္းေတြန႔ဲ အၿပိဳင္က်ံဳးၾကတာေပါ့။ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြက ေလထုထဲမွာ တစ္ေထာင္းေထာင္းကို ထေနလုိ႔။ အဆုတ္ထဲ အမႈန္႔ေတြ ဝင္သြားတာကိုလဲ ဘယ္သူမွ ဂ႐ုမစိုက္ၾကေတာ့ဘူး။ ျမန္ျမန္ရေလ မ်ားမ်ားရေလ ေစာေစာ ျပန္ရေလ။ ေစာေစာေရာင္းရေလ ညေနစာ ေစာေစာစားရေလေပါ့။
လူတုိင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဂ႐ုမစိုက္အားေတာ့ဘူး။ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြ ကပ္ေနလုိ႔ မ်က္ႏွာေတြ ျဖဴေဖြးကုန္ၿပီး ေမ်ာက္႐ုပ္ေပါက္ေနတာကိုလဲ မရယ္အားၾကဘူး။ ကိုဘေမာင္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အရင္ေခါက္ကတည္းက ၾကည့္ထားေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြ ထိုးေဖာက္ထားတ့ဲ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔က်ေနတ့ဲ ေနရာကို သိေနတယ္။ သူက ေအးေဆးပဲ။ သူမ်ားေတြလုိ လုသယ္မေနေတာ့ပဲ ေဘးနားက ရွပ္ၿပီး ဟန္ျပလွဲေနတယ္။ ဒီလိုန႔ဲ ဝမ္းဗိုက္နားမွာ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြ အမိႈက္သ႐ုိက္ေတြ ကုန္စင္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ျပန္တ့ဲ လူလဲ ျပန္ေနၿပီ။ ကိုဘေမာင္ကေတာ့ မခြာေသး။ ဝန္ထမ္းေတြကလဲ လူေတြကို ေမာင္းထုတ္ေနၿပီ။ ေနာက္တစ္ၿမိဳ႕ကို သြားစရာ ရွိတယ္ေလ။
ဝန္ထမ္းေတြက အကုန္ကုန္သြားၿပီ ထင္ၿပီး သေဘာၤကို ကမ္းကေန ခြာဖုိ႔ လုပ္တယ္။
ကိုဘေမာင္ကေတာ့ သူျမင္ထားတ့ဲ ေခ်ာင္နားက ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြကို စက်ံဳးေတာ့တယ္။ သယ္ဖုိ႔ ေမ့သြားလုိ႔လား.. က်န္ခ့ဲတာကို မသယ္ႏိုင္လုိ႔လား မသိဘူး။ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြဟာ အိတ္တစ္ဝက္သာသာေလး ပိုေနတယ္။ ကိုဘေမာင္ တစ္ေယာက္ ဒီတစ္ေခါက္ သူယူလာတ့ဲ ပုစိုးစုတ္က ဆုိဒ္ေသးေနလုိ႔ သူ႔ကိုယ္သူေတာင္ အျပစ္တင္ေနေသးတယ္။
မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ရြာဘုရားပြဲမွာ သူဝယ္ေပးတ့ဲ ပါတိတ္စေလးန႔ဲ လွေနမယ့္ သူ႔ခ်စ္သူေလးကို ျမင္ေယာင္ရင္း ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြ က်ံဳးသယ္ေနတယ္။
“ေဘာ္.........”
ဘေဘာၤထြက္ဖုိ႔ အသံေပးတ့ဲ ဥၾသသံၾကားမွ ကိုဘေမာင္ ကမ္းေပၚ ျပန္တက္ဖုိ႔ သတိရေတာ့တယ္။ ရသေလာက္ကို သယ္လာတာ လူေတာင္ လွမး္ရတာ အႏိုင္ႏိုင္။ သေဘာၤ ကုန္းပတ္ေပၚ ေရာက္ေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြက ကိုဘေမာင္ကို ျမင္ေတာ့တယ္။ ကမ္းကလဲ ခြာေနၿပီ။ ကုန္းေဘာင္တံတားကိုလဲ သိမ္းထားလုိက္ၿပီ။ မမွီေတာ့ဘူး။ ကိုဘေမာင္က ကမ္းကို ခုန္တက္ဖုိ႔ လုပ္တယ္။ ကမ္းေပၚက လူေတြက ျမင္ေတာ့ ဘိလပ္ေျမအိတ္ကို လႊတ္ခ်ၿပီး ခုန္ခ့ဲဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ကိုဘေမာင္တစ္ေယာက္ ခ်ီတုံခ်တံု ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိုက္႐ူးရဲစြာန႔ဲ ဘိလပ္ေျမ ထုတ္ထားတ့ဲ ပုဆုိးအိတ္န႔ဲအတူ ခုန္ခ်လိုက္တယ္။
ေရထဲ သူက်သြားတယ္။ အိတ္ကို သူမလႊတ္ထားဘူး။ သူက ေရလဲ သိပ္ကူးတတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေခြးကူးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။ အခုလုိ အေလးအလံ ပစၥည္းပါ ပါေနေတာ့ ပိုဆုိးတာေပါ့။ လူက ကူးေလ နစ္ေလ ျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စံုးစံုးျမဳပ္သြားေလေရာ....။
ကိုဘေမာင္ အေလာင္းကို ေနာက္တစ္ေန႔ေနမွ ရြာေအာက္ဖက္ေလာက္နားက ျမစ္ၾကမ္းျပင္မွာ ေတြ႔ေတာ့တယ္။ သူသယ္လာတ့ဲ ဘိလပ္ေျမအိတ္ေလးကို ရင္ခြင္မွာ မလႊတ္တမ္း ပိုက္ၿပီး ေခြေခြေလး နစ္ေနတာ။ ျမင္သူတုိင္း စိတ္မခုိင္ၾကဘူး။ မ်က္ရည္လြယ္တ့ဲ ရြာက မိန္းကေလး တစ္ခ်ဳိ႕ ငိုေနၾကတယ္။ ကိုဘေမာင္ ခ်စ္သူေလးကေတာ့ ေမ်ာသြားလုိ႔ အိမ္ကို ျပန္ေခၚသြားလုိက္ရတယ္။
ကိုဘေမာင္ဟာသူ႔ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြကို ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲ ေသခ်ာထည့္ထားၿပီး ထုပ္ပိုးထားေလေတာ့ ေရတစ္စက္မွ မဝင္ဘူး။ အေကာင္းအတုိင္း ရွိေနတုန္း။ သူ႔လက္ထဲမွာ မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ထားတာ လက္ကို မနည္း ျဖည္ရတယ္။ ေလသင္တုန္း ႐ိုက္ခံထားရတ့ဲ သူ႔အေမ မုဆုိးမကေတာ့ သားအေလာင္းကို ျမင္ၿပီး အင့္ခနဲ တစ္ခ်က္႐ႈိက္ၿပီး ေမ့သြားလုိက္တာ မထႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုဘေမာင္ အေလာင္း ေျမက်တ့ဲ အထိ အိပ္ရာေပၚမွာ က်န္ေနခ့ဲတယ္။
ကိုဘေမာင္ အေလာင္းကို ေျမျမဳပ္ၿပီး ဂူသြင္းလုိက္ၾကတယ္။ သူသယ္လာတ့ဲ ဘိလပ္ေျမမႈန္႔ေတြန႔ဲ အုတ္ဂူ ေဆာက္ေပးလုိက္တာေပါ့။
ေနာက္ေတာ့လဲ ရြာေလးလဲ သူ႔ပံုမွန္ အေနအထားအတုိင္း ျပန္ျဖစ္သြားေလရဲ႕။
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“ေဘာ္...................”
ညေန ေနဝင္ခ်ိန္ ေျခခင္းသာခ်ိန္ေလာက္ဆုိ ဒီလို သေဘာၤ ဥၾသဆြဲသံၾကားရင္ ကိုဘေမာင္တုိ႔ ရြာသားေတြ ေပ်ာ္ၾကတယ္။
ကိုဘေမာင္ အုတ္ဂူေလးကေတာ့ ရြာထိပ္က ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ေရညိွေတြ တက္လုိ႔.....။
=======================================================
မွတ္ခ်က္။ ။
ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္မိတ့ဲ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ပါ...။
အဲဒါဘယ္သူေရးတာလဲ မသိဘူး။ မုိးမိုးလား မစႏၵာလား...။
ဝတၳဳတုိအေနန႔ဲ မေဟသီလား သေျပလား ပါလာတတ္တယ္ေလ။
ကိုယ္အဲဒီဝတၳဳငယ္ငယ္က ဖတ္မိၿပီး သနားလုိက္တာ
ကိုယ္သနားတ့ဲ ဇာတ္ေကာင္က သူက အဲဒီလုိ တက္က်ံဳးတ့ဲ ရြာသားထဲက တစ္ေယာက္...။
ဘယ္ေနရာမွ ကုိယ္မခံစားဘူး။ ျမစ္ၾကမ္းျပင္မွာ ဘိလပ္ေျမထုတ္ကို လက္က မလႊတ္တမ္း ရင္ခြင္ထဲပိုက္လုိ႔ ေခြေခြေလး ဆုိတာပဲ ဖတ္မိၿပီး ျမင္ေယာင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတာ။
ဝတၳဳနာမည္ေလးန႔ဲ စာေရးသူေလး သိခ်င္တယ္။
အခုက ကိုယ္ဖတ္ထားလုိ႔ မွတ္မိသမွ်ေလးကို ျပန္ဆန္းသစ္လုိက္တာ။
ဝတၳဳထဲမွာ ဘိလပ္ေျမကို ဘယ္လုိ ထုပ္ထားတယ္ ဆုိတာ မပါဘူး။ ပါလား မပါလား ဆုိတာ ကိုယ္မေသခ်ာပါ။ ကိုယ္လဲ သတိမထားမိဘူး။ ႀကီးလာမွ စဥ္းစားမိတာက တစ္ကယ္လုိ႔ ပုဆိုးန႔ဲ ထုပ္ထားရင္ ေရစိမ့္ဝင္ၿပီး ဘိလပ္ေျမေတြ ခဲကုန္မွာေပါ့လုိ႔။ (အခုေတာ့ နည္းနည္း ယုတိၱတန္ေအာင္ ပလပ္စတစ္န႔ဲ ထုပ္ထားေပးလုိက္တယ္။ )
အရင္တုန္းက ဘိလပ္ေျမ ဆုိတာ မရွိပဲ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္န႔ဲ လုပ္တာေတြကို ေျမေစးလား သရြတ္လား ေခၚတာ ရွိပါတယ္။ အခုေခၚေနတ့ဲ ဘိလပ္ေျမက အဂၤလိပ္ေတြဆီကေန တင္သြင္းလာတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ဘိလပ္က လာတ့ဲ ေျမ.. ဘိလပ္ေျမလုိ႔ ေခၚၾကတာလုိ႔ မွတ္ဖူးတယ္။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
1:04 PM
10
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions, Miscellaneous, novel
Wednesday, September 8, 2010
Mirror
ဘယ္ေနရာမွာမွ လင့္ခ္မထားခ်င္ေလာက္တ့ဲ ဘေလာ့ဂ္ကို ေရးတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္ကို အခ်ိန္ဆြဲႏိုင္သေလာက္ ဆြဲတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ အဲဒါန႔ဲ ဆန္႔က်င္ဖက္ လုပ္ေနတတ္ျပန္ေရာ။ အစိုးရိမ္ႀကီးတတ္သူ ျဖစ္တတ္သလို တစ္ခါတစ္ေလလဲ လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႔ဆုိတ့ဲ ေဆာင္ပုဒ္ကို က်င့္သံုးတတ္ျပန္ေရာ။ မာယာမပါ စကားေျပာတတ္သလုိ မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ ဆိုတ့ဲ အတုိင္းလဲ လုပ္တတ္ျပန္တယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာ သံတုိင္အိမ္ေဆာက္တတ္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖုိ႔မွာေတာ့ ပ်င္းရိေနတတ္တယ္။ တစ္ခုခုကို ႀကိဳျမင္တတ္တ့ဲ တတိယမ်က္လံုး ပိုင္ဆုိင္တယ္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ တင္ႀကိဳ သိျမင္တတ္ေပမယ့္ လူမုိက္ေနာက္မွ အႀကံရ စကားပံုဟာ သူ႔အတြက္ ထားခ့ဲေလသလား ထင္မွတ္မွားေလာက္ေအာင္ လုပ္ျပတတ္တယ္။ တစ္ခုခုကို စိတ္ပါရင္ အသည္းအသန္ စူးနစ္စြာ ေလ့လာေမ်ာဝင္ေနတတ္ၿပီး ဟင္ဆုိရင္လဲ ဘယ္ေတာ့မွကို ျပန္လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့တ့ဲ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အေၾကာင္းအရာစံုကို သိေနတတ္ေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္း စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေမးလာရင္ေတာ့ ဟိုလိုလို ဒီလုိလို ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အရာရာကို ခြင့္လႊတ္တတ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ အၿငိဳးႀကီးတတ္သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ေဗဒင္မယံုဘူး လုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္တတ္ေပမယ့္ မဂၢဇင္းထဲပါလာတ့ဲ ခုႏွစ္ရက္သားသမီး ေဟာစာတမ္းကို ဖတ္တတ္သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အသန္႔ႀကိဳက္တတ္သူ ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလလဲ ပစ္စလက္ခတ္ ေနတတ္ျပန္ေရာ။ အိမ္လြမ္းသူ ျဖစ္ေပမယ့္ အလည္ျပန္ဖုိ႔က လြဲၿပီး အိမ္ျပန္ဖုိ႔ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားခ့ဲဘူး။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ အမ်ားအတြက္ စဥ္းစားတတ္တ့ဲ ဉာဥ္ကေလးက ရွိေနတတ္ျပန္တယ္။ တစ္ပါးသူကို အားေပးစကား ေျပာတတ္တ့ဲေနရာမွာ အရာေရာက္သေလာက္ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ panic ျဖစ္လာရင္ ေဘးလူက ဘယ္လုိေျပာေျပာ မရတတ္တ့ဲသူ ျဖစ္ျပန္သတ့ဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ျခယ္လွယ္ခ်င္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ လြပ္လပ္ခြင့္ကို ျမတ္ႏိုးတတ္သူ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။
စိတ္ကူးေပါက္၍ ေရးမိသည္။ ခ်စ္ၾကည္ေသာ မ်က္ေစ့ႏွင့္ ႐ႈပါကုန္...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
9:13 PM
9
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Sunday, September 5, 2010
မ်က္ေခ်း
ပတ္မႀကီး ထုိးခြဲတတ္တ့ဲ မင္းသားရူးေတြ အေၾကာင္း...
ကိုယ့္ႀကိဳးန႔ဲ ကိုယ္ျပန္ရႈပ္သြားတ့ဲ ကႀကိဳးရုပ္ အေၾကာင္း...
ကိုယ္ေဖာ္တ့ဲ ေဆးကို ကိုယ္ျပန္စားလုိ႔ မရေတာ့တ့ဲ ေဆးဆရာ...
စပ်စ္သီးခ်ဥ္တယ္လုိ႔ ျငီးတြားေနတ့ဲ ေျမေခြး...
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
9:13 PM
9
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Wednesday, August 11, 2010
ၿငိမ္းေစသတည္း....။
ရင္၌ ျဖစ္ေသာ စကားသံသည္
ေလထုထံပါးမွ တစ္ဆင့္
ေတာင္နံရံကို ႐ိုက္ခတ္ ျမည္ဟည္းေစ။
ထုိ႔အတူ
ရင္၌ ျဖစ္ထြန္းေသာ
ခ်စ္ျခင္းတရားသည္
အႂကြင္းတည္ေစ။
ယင္းႏွင့္ တြဲပါလာသည့္
ရင္အစုံကို ေလာင္ကၽြမ္းေစတတ္ေသာ
ပူေလာင္မႈမ်ားသည္
ေနလာႏွင္းေပ်ာက္သက့ဲသို႔
အလြမ္းမ်ား ၿငိမ္းေစသတည္း။
စာၾကြင္း။ ။ ဒါဆားခ်က္တာေနာ္။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
10:47 PM
4
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Friday, March 19, 2010
Warning : Health Care Issue Alert (သတိ - ႏွလံုးသား ဖ်ားနာလြယ္သည္။)
ယုန္ကေလးေတြ ကိုင္ၾကည့္ဖူးလား။
ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ေပြ႔ဖူးလား။
ခုိေတြ ငွက္ေတြ လက္န႔ဲ ဖမ္းကိုင္ထားဖူးလား။
ဖမ္းဆုပ္ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ ခႏၶာကိုယ္ေတြ တစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာ သတိထားမိလား။
ႏွလံုးခုန္သံေတြဟာ ပံုမွန္ထက္ ျမန္ေနတယ္ ဆုိတာ ခံစားဖူးလား။
အဲဒါ သူတုိ႔ ေၾကာက္ေနလုိ႔ေပါ့။
ေၾကာက္ေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားေရာ။
စိတ္လႈပ္ရွားေတာ့ ဦးေႏွာက္က ပံုမွန္ထက္ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ေသြးေတြ လုိတယ္။
ေသြးလိုေတာ့ ႏွလံုးက ဦးေႏွာက္ဆီကို လုိအပ္တ့ဲ ေသြးပမာဏ ေရာက္ေအာင္ ေသြးေတြညွစ္ေပး သန္႔ေပးရသတ့ဲ။
အဲဒီမွာ ႏွလံုးက ခါတုိင္း ပံုမွန္ခုန္ေနက်ထက္ ပိုပိုခုန္ေပးရတယ္တ့ဲ။
ဒီလုိ ပိုပိုခုန္ေပးရေတာ့ ႏွလံုးအလုပ္လုပ္ရတာ မ်ားလာရင္ ႏွလံုးဒဏ္ပိၿပီးေတာ့ ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္တတ္တယ္တ့ဲ။
အဟိတ္တိရစၦာန္မွာေတာင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ မ်ားရင္ ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္ႏုိင္တာေနာ္။
လူေတြမွာဆုိလဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ လူေတြက Emotional Creature တ့ဲ။ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ဖြဲ႕တတ္တယ္။ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ၾကတယ္။ ကြန္႔ျမဴးတတ္တ့ဲ အေတြးေတြ ရွိတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို ဦးစားေပးတတ္လြန္းၾကေတာ့ ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္ႏိုင္ဖုိ႔ လမ္းစဟာ တိရစာၦန္ေတြထက္ အဆေပါင္း ၈၅.၃ ဆ ရွိတယ္ ေျပာပါတယ္။ တရားဝင္မဟုတ္တ့ဲ သုေတသနလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ဒီထဲမွာမွ အႏုပညာရွင္ေတြဟာ လူသာမာန္ေတြထက္ ႏွလံုးေရာဂါ အျဖစ္မ်ားတာကို ေတြ႔ရတယ္တ့ဲ။ သူတုိ႔က ကိုယ္မဟုတ္တ့ဲ ဇာတ္႐ုပ္တစ္ခုကို ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ႏွစ္ၿပီး ခံစားၿပီး သ႑ာန္လုပ္ သ႐ုပ္တူေအာင္ အလုပ္လုပ္ရတ့ဲအတြက္ စိတ္ခံစားမႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ မ်ားရာကေန ျဖစ္တာလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ထက္ထက္မိုးဦး ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္ဆုိတာ ဒါမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ျဖစ္မွာ။ မို႔မို႔ျမင့္ေအာင္လဲ တစ္ခါေျပာဖူးသလား မသိဘူး။ သူတစ္ခါေလာက္ သ႐ုပ္ေဆာင္လုိက္ရင္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ပစ္လဲခ်င္ေလာက္ေအာင္ လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္းျဖစ္ရတယ္တ့ဲ။
ကိုယ္လဲ အႏုပညာသမား မဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားလြယ္၊ ထိခုိက္လြယ္၊ ခံစားလြယ္သပ။
လြန္ခ့ဲတ့ဲ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္က စၿပီး သတိထားမိတာ ညညဆုိ ႏိုးလာရင္ ႏွလံုးခုန္တာ တစ္အားျမန္ၿပီး ရင္ညႊန္႔ထဲက ေအာင့္နာလာသလုိပဲ။ သတိထားဦးမွ။ လူတစ္ေယာက္ မေသမခ်င္း နားခ်ိန္ မရွိပဲ အလုပ္ဆက္တုိက္ လုပ္ေနရတ့ဲ ေသးေကြးႏုနယ္ ငယ္ရြယ္တ့ဲ ႏွလံုးသားေလးကို ဒဏ္မပိပါေစန႔ဲ။
ေတာ္႐ံုဆုိ ခံစားတတ္တ့ဲ စိတ္ကို ျပင္ေတာ့မယ္။ ဥေပကၡာ ဆုိတ့ဲ စကားလံုးကို နားလည္ေအာင္ လုပ္ေတာ့မယ္။ ေမာင္ဘိြဳင္းကို စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ လာမလုပ္ၾကန႔ဲေနာ္။ ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္သြားရင္ တရားခံ ျဖစ္သြားမယ္။ :)
(၂၀၀၉ ႏွစ္ဦးပိုင္းတုန္းက ေရးထားတ့ဲ Personal Draft Post ပါ။ ခုမွ publish လုပ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ အေႂကြးေတြ ရွင္းေနတာ။ ဒါဆားခ်က္တာ မဟုတ္ဝူး...။ )
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
10:23 AM
22
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Tuesday, February 9, 2010
သတ္ပံုမွားတ့ဲည
လွံဖ်ား ပုဇဥ္းနားတုန္း
က်ီးကန္းက ေခ်းပါခ်သတ့ဲ။
တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္
ၾကားလုိက္ရတ့ဲ ပန္း႐ႈိက္သံေၾကာင့္
လိပ္ျပာတစ္ေကာင္
လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ပ်ံထြက္သြားတယ္။
ပန္း႐ံုမွာေတာ့ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲန႔ဲ က်န္ခ့ဲေလရဲ႕။
ေျမျပင္ကို ပြင့္လႊာတစ္ခ်ိဳ႕ သက္ဆင္းသြားတာ ျမင္ရတယ္။
႐ုတ္တရက္ ေမြ႔လုိက္တ့ဲ ေလ႐ိုင္းေၾကာင့္လား။
နဂိုအေျခမခုိင္ ယိုင္န႔ဲေနတ့ဲ အညွာေၾကာင့္လား။
မ်က္ကန္းေတာတုိး စိတ္ဆင္႐ိုင္းတစ္ေကာင္
ေနာင္တ ဒဏ္ရာနဲ႔ ေအာ္ညည္းေနေလရဲ႕။
ခက္ထန္ႏုပ်ိဳတ့ဲ သားသမင္န႔ဲ
ရမၼက္ထန္ေနတ့ဲ က်ားဘုရင္တုိ႔
တစ္ဘက္ကို တစ္ဘက္ အကဲစမ္းေနေလရဲ႕။
အေမွာင္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး
လင္းပတ့ဲ မနက္ခင္းတစ္ခုကို ေရာက္ဖုိ႔
သတ္ပံုမွားတ့ဲ ည ဘယ္ႏွစ္ခုကို ျဖတ္ရဦးမလဲ။
ကဗ်ာမဟုတ္။ စာစုသာျဖစ္ပါတယ္။
နားလည္မွာ မဟုတ္တ့ဲ အတြက္ နားလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလဲ စိတ္မဆုိးပါဘူး။
ဘယ္သူသိတာမွတ္လုိ႔။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
5:12 PM
17
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions, Miscellaneous
Thursday, January 28, 2010
ကိုယ္လုိခ်င္တာ
.
ဒီႏွစ္ကူးမွာ
ကိုယ္လိုခ်င္တာ
“အေဖ”
ေနာင့္ယိင္း သၤင္႐ွြမ္ အတြက္
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
11:10 AM
12
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Wednesday, October 7, 2009
ညီမေလးတစ္ေယာက္ ရွိခ့ဲေလသည္
- လြန္ခ့ဲေသာ ၆ ႏွစ္ေက်ာ္က MDD chat ကေန သိခ့ဲတယ္။
- ေစ့စပ္ထားတ့ဲ ခ်စ္သူက လူကီးမီးယား ျဖစ္ေနတယ္။
- စိတ္ညစ္ေနတတ္တယ္။
- NTU ေက်ာင္းဆင္း။
- အဲဒီတုန္းက ေအာ္တုိေမးရွင္း စက္႐ံုတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။
- ကၽြန္ေတာ့္ကို အြန္လုိင္းကေနတစ္ဆင့္ ေက်ာင္းကိစၥ၊ ယူရမယ့္ ဘာသာတြဲကို တူတူ ေရြးေပးခ့ဲတယ္။ (အဲ့တုန္းက ေတာ္ေတာ္ အားနာသြားခ့ဲတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို အြန္လုိင္းမွာ ထားၿပီး ေမ့ၿပီး ခ်က္တင္ ဝင္ေနတာ။)
- ဖုိရမ္မွာ ဝင္ေရး၊ ဝင္ဖတ္ေနတာကို သူက သေဘာမက်ဘူး။
- ရန္ကုန္ အေနာက္ပိုင္းက နာမည္ႀကီး ေခတ္ေဟာင္း စတီရီယို အဆိုေက်ာ္ ေနတ့ဲ ရပ္ကြက္မွာ ေနတယ္။
- အမ်ားအားျဖင့္ သူန႔ဲ ကၽြန္ေတာ္ အီးေမးလ္န႔ဲပဲ အဆက္အသြယ္ ရွိတယ္။
- အ့ဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ႐ံုးအီးေမးလ္အျပင္ အလုပ္ကထြက္ေတာ့ boyz@autospeed.com ဆိုတ့ဲ၊ ပုဂံက ပိတ္ဖုိ႔ ေလးႏွစ္ၾကာ ေမ့ေနတ့ဲ ေမးလ္ကို သံုးၿပီး သူန႔ဲ ဆက္သြယ္ဖူးတယ္။
- ေနာက္ေတာ့ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲ မသိဘူး အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတယ္။
- တစ္ရက္သားက်ေတာ့ သူက သြားက်ိဳးဆုိတ့ဲ နစ္န႔ဲ ေမးလ္အေကာင့္တစ္ခု ဖြင့္ၿပီး ျပန္ဆက္သြယ္လာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ရတာ အေတာ္ခက္တယ္လုိ႔ ညည္းတယ္။
- ဒီတစ္ေခါက္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြန႔ဲ ခရီးသြားေနတ့ဲ ပံုေတြ ပို႔လာတယ္။ (ပူလာအူပင္ကၽြန္းကို အလည္သြားတယ္ ထင္တာပဲ။ သူ ေတာ္ေတာ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ေပ်ာ္လာတယ္လုိ႔ ရိပ္မိတယ္။ သူ႔အတြက္ ဝမ္းသာလုိက္တာ။)
- ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံုးေနတ့ဲ autospeed mail ကို ပုဂံက ပိတ္လိုက္ေတာ့ သူန႔ဲ အဆက္အသြယ္ ျပန္ျပတ္သြားတယ္။
- ေနာက္ပိုင္းမွာ autospeed ေမးလ္ကို ဘန္းေက်ာ္ကေန ျပန္ၾကည့္လုိ႔ရေတာ့ အေကာင့္က suspend ျဖစ္ေနလုိ႔ ျပန္ၿပီး password အသစ္န႔ဲ ဝင္ရတယ္။ ေမးလ္ အေဟာင္းေတြ အကုန္ ပ်က္ကုန္တယ္။
- အခုထိ အဆက္အသြယ္ ျပန္မရေတာ့ဘူး။
ဒီေန႔မွ သူ႔အေၾကာင္းေတြ မစဥ္းစားဘဲ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတယ္။ ညီမေလးကို သတိရလုိက္တာ။
နာမည္မွာ စိုး ပါတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သတိရရင္ ေမးလ္ပို႔ပါ။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
12:01 AM
26
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Thursday, July 2, 2009
Yesterday
မေန႔က
မိုးေတြ ညိဳ႕ေနခ့ဲတယ္။
မနက္ခင္း ႏိုးထစ အခ်ိန္မွာ
ေကာင္းကင္ဟာ ဆန္႕က်င္ဖက္ အလွေတြ ေပါင္းစပ္ထားလို႔ေပါ့။
အေနာက္ဖက္မွာ
မိုးသားေတြ အေပၚကို အလုအယက္ လုတက္ေနၾကခ်ိန္
အေရွ႕ဖက္မွာေတာ့
ေနမင္းႀကီးက ထြန္းလင္းလို႔ ေကာင္းတုန္း။
ဒီအလွကို တစ္ဒဂၤ ေငးမိလို႔
ဓါတ္ေလွကား သံုးစင္းစာ လႊတ္သြားတယ္။
ဘတ္စ္ကား ေလးစင္း ေက်ာ္သြားတယ္။
လမ္းေပၚမွာေတာ့ လူေတြ လူေတြ
ၿပိဳေတာ့မယ့္ မို႔ကို စိုးထိတ္တ့ဲ မ်က္ႏွာန႔ဲ ေမာ့ၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕...။
ငါ လာရာလမ္းမွာ လူေတြ တစ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လို႔ေပါ့။
မိုးေအာက္မွာေနလို႔ မိုးစိုတာ မဆန္းဘူး။
အမိုးအကာ ပါရဲ႕သားန႔ဲ မိုးစိုတာ ဆန္းေနခ့ဲတယ္။
ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ထီးေဆာင္းၿပီး မိုးေရေတြ စိုရႊဲေနတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းသားေလးက ျပာေနလို႔။
ကိုယ္ေခၚထားတ့ဲ ကားေလး ေရာက္လာတယ္။
ေကာင္မေလးက မုိးေရေတြ ရဲႊေနတုန္း။
ကိုယ့္ကားကို ေပးလိုက္တယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ မုိးေရေတြ ရဲႊက်န္ခ့ဲတယ္။
ေကာင္းကင္ကေတာ့ အၿငိဳးနဲ႔ မုိးေတြ သဲသဲ ရြာခ်တုန္း။
(လက္ကိုင္ဖုန္းန႔ဲ ႐ိုက္ထားတ့ဲ မေန႔က ပံုေလးပါ။)
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
1:41 PM
22
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Sunday, May 10, 2009
တစ္ခါက ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆီသို႔...။ Kanpai
တစ္ခါတုန္းက အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာျပဖူးတ့ဲ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ အေၾကာင္း။
ဂ်ပန္႐ုပ္ရွင္ထဲကလို႔ ဆိုပါတယ္။
ေမာင္ယာမာမိုတုိ္၊ ေမာင္တာကာရွိန႔ဲ မမိုမိုကို လို႔ပဲ လြယ္လြယ္ နာမည္ ေပးလိုက္ပါစို႔။
သူတို႔ တစ္ေတြရဲ႕ ငယ္ဘ၀ဟာ မိခင္ဖခင္မ့ဲ အေနန႔ဲ ႀကီးျပင္းခ့ဲရတယ္။
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အလြန္ခ်စ္ၾကသတ့ဲ။ တစ္ဦးက ဒုကၡေရာက္ရင္ က်န္တစ္ဦးက ေဖးမကူညီၾကတယ္။ မိတစ္ဆိုး၊ ဖတစ္ဆိုးေလးေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ၾကတယ္။ နားလည္ၾကတယ္။
ဒီလိုန႔ဲ သူတို႔တေတြ အရြယ္ေရာက္လာခ့ဲတယ္။ ယာမာမိုတိုန႔ဲ တကာရွိတို႔ဟာ အေျခအေနေၾကာင့္ ယာကူဆာ မာဖီးယား ဂုိဏ္း၀င္ေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ယာမာမိုတိုအေနန႔ဲ ဒီအလုပ္ကို မေပ်ာ္ပိုက္ေၾကာင္း၊ ဒီအဖြဲ႕ကေန ထြက္ဖုိ႔ အၿမဲႀကံစည္ေနတယ္။ တာကာရွိကို လဲ တုိင္ပင္တယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလဲ တာကာရွိက ဂိုဏ္းရဲ႕ စည္းမ်ဥး္စည္းကမ္းကို နားလည္ထားေတာ့ ဒီအတုိင္းထြက္လို႔ မရဘူး။ အေသထြက္မွ ထြက္လို႔ရတယ္ ဆိုတာကို ယာမာမိုတိုကို ေျပာျပတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ေသမွပဲ ယာကူဆာဂုိဏ္းကေန ထြက္လို႔ရတယ္ေပါ့။
မိုမိုကုိကလဲ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ႏူးစရာ ႏွင္းဆီငံုေလးလို အလွတရားေတြန႔ဲ ျမင္သူတုိင္း ႀကိဳက္တ့ဲ ပ်ိဳပ်ိဳေမ ျဖစ္ေနတယ္။ ယာမာမိုတို န႔ဲ တာကာရွိကလဲ မိုမိုကို ကို ငယ္ငယ္က ျဖဴစင္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္း အခ်စ္န႔ဲ ခ်စ္လာရာကေန အသက္အရြယ္ကေလး ရလာေတာ့ အေရာင္အေသြး စြန္းေပတ့ဲ ၁၅၀၀ ေမတၱာန႔ဲ တိတ္တခိုး ခ်စ္မိၾကသတ့ဲ။
တာကာရွီကေတာ့ စိတ္ၾကမ္း ကိုယ္ၾကမ္းသမားဆိုေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္းန႔ဲ သာမာန္ဂိုဏ္းသား အဆင့္ကေန တစ္ျဖည္းျဖည္းရာထူးႀကီးေတြ ပိုင္လာတယ္။ တစ္ရက္သားမယ္ ယာမာမိုတိုက မိုမိုကို ကို ခ်စ္ေနမိတ့ဲ အေၾကာင္း၊ ဖြင့္ေျပာဖုိ႔ အတြက္ သူငယ္ခ်င္း တာကာရွိန႔ဲ လာတုိင္ပင္တယ္။ တာကာရွိခမ်ာ တစ္ဘက္က ခ်စ္ရသူ၊ ေနာက္တစ္ဘက္ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႔အတြက္ အနစ္နာခံ ေပါင္းလာေပးတ့ဲ သူငယ္ခ်င္း၊ ေနာက္ၿပီး မိုမိုကိုကလဲ မဆြတ္ခင္က တာကာရွိ အေပၚ ညႊတ္ခ်င္ေနသူ၊ သို႔ေသာ္ သူက စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္းဆိုေတာ့ မိုမိိုကို သူ႔ဒဏ္ေတြ ခံႏိုင္ မခံႏုိင္၊ အစရွိတ့ဲ ၀ိေရာဓိေတြ ၾကားထဲမွာ ေခါင္းခဲေနခ့ဲတယ္။
ယာကူဆာ ဂိုဏ္းမွာ အဆင့္ တစ္ဆင့္ ၿပီး တစ္ဆင့္ တက္သြားရင္ တက္တူးေတြ ထိုးရတယ္။ အဲဒီတက္တူးေတြ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူက ဘယ္အဆင့္ ဆိုတာ သိတယ္။ အခု တာကာရွိက ၀မ္းဗိုက္ကေန ထိုးလာတာ ရင္ဘတ္ ေရာက္ေနၿပီ။ လက္ေမာင္းမွာပဲ ထုိးဖုိ႔ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေနရာက ေဘာ့စ္ရဲ႕ လူယံု ညာလက္႐ံုး ဒုတိယ အျမင့္ဆံုး ေနရာေပါ့။ သူ႔ကို ေဘာ့စ္ကလဲ သားအရင္း တစ္ေယာက္လို ခ်စ္ေနၿပီ။ သူ႔ကိုေတာင္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ေျမာက္ေပးဖို႔ အထိ ေဘာ့စ္က စကားဦး သန္းထားတယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ယာမာမိုတိုန႔ဲ မိုမိုကိုတို႔ သမီးရည္းစား ႏွစ္ေယာက္ ထြက္ေျပးဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာကို မာဖီးယားဂိုဏ္းသားေတြ သိသြားၿပီး အျပစ္ေပးဖုိ႔ ေဘာ့စ္ေရွ႕ေရာက္လာတယ္။
တာကာရွိခမ်ား အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ရၿပီး ရင္ထု မနာ ျဖစ္တာေပါ့ေလ...။ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ လႊတ္ေျမာက္ေအာင္ သူဘယ္လို ႀကံေဆာင္ရမလဲ...။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ေဘာ့စ္ကို သြား အက်ပ္ကိုင္ေတာ့တယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ထြက္ေျပးခြင့္ေပးပါ။ မေပးရင္ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသပါ့မယ္ ဆုိၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ေတာ့တယ္။ သားအရင္းလို ျဖစ္ေနတ့ဲ ဒုတိယ ညာလက္႐ံုးရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို သေဘာေပါက္တ့ဲ ေဘာ့စ္ဟာ ဂိုဏ္းစည္းကမ္းကို ေဖါက္လိုက္ရတယ္။ ၂၄ နာရီအတြင္း ထြက္ေျပးခြင့္ေပးမယ္။ လႊတ္ေအာင္ မေျပးႏိုင္ရင္ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ကို တာကာရွိကပဲ တာ၀န္ယူ သုတ္သင္ရမယ္ လို႔ အမိန္႔ခ်လိုက္တယ္။
ဒီလိုန႔ဲ ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယက္အတြက္ ထြက္ေျပးရမယ့္ ရက္ကို ေရာက္လာတယ္။ တာကာရွိကို လာႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေပမယ့္ တာကာရွိ အေတြ႔မခံဘူး...။ ေဘာ့စ္ကလဲ သူ႔လူေတြ အကုန္လံုးကို ျဖန္႔က်က္ၿပီး လူစုခြဲထားခိုင္းတယ္။
တာကာရွိတစ္ေယာက္ အခန္းတစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ေနၿပီး သူတုိ႔ သံုးေယာက္ ငယ္ငယ္တုန္းက ႐ိုက္ထားတ့ဲ ဓါတ္ပံုကို ၾကည့္ၿပီး ဆာေကး ေသာက္ေနတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ဘာအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူန႔ဲ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဖုိ႔၊ သူတို႔တစ္ေတြ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းေၾကာင္းန႔ဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၊ သက္သက္သာသာ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို သိရေအာင္ ေရာက္ရာ အရပ္တုိင္းကေန သူ႔ဆီကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ပိုစ့္ကဒ္ေတြ မွန္မွန္ပို႔ေပးဖုိ႔ပဲ မွာလိုက္တယ္။ အခုအခ်ိန္ေလာက္ဆုိ ခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ေဘးလႊတ္ရာကို ေရာက္ေလာက္ၿပီ ဆုိၿပီး ဂုဏ္ျပဳတ့ဲ အေနန႔ဲ လက္ထဲက ဆာေကးခြက္ကို မိုးေပၚေျမွာက္ၿပီး ေကာင္းခ်ီး ေပးလိုက္ပါတယ္...။
နားဆင္လိုသူမ်ား ေအာက္က ယူထုမွာ နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္။
၀ိုင္၀ိုင္း “ေျဖသိမ့္လိုက္” LIVE ဗားရွင္း
အဂၤလိပ္ ဗားရွင္းတ့ဲ ေအာက္က လင့္ခ္မွာ ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္။
(မေကာင္းရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အျပစ္ မဟုတ္ပါ။ လာေရာက္ေ၀မွ်သူ ႏိုင္းႏိုင္း အျပစ္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။)ဟိဟိ
KanPai အဂၤလိပ္ဗားရွင္း
--------------------------------------------xxx------------------------------------------
--------------------------------------------xxx------------------------------------------
--------------------------------------------xxx------------------------------------------
''BONUS''
-----------xxx-----------
မုဒိတာ ပြားႏိုင္ၾကပါကုန္။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
3:00 PM
30
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Friday, April 24, 2009
ကမၻာေျမ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။
ျဖစ္တ့ဲ ေနရာက သူပုန္ေတြ ထိန္းခဴ်ပ္ထားတ့ဲ ေနရာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ စစ္ဆင္ေရး အႀကီးအက်ယ္န႔ဲ လုပ္လိုက္ေတာ့ သူပုန္ေတြ လဲ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနပါတယ္။ ေခ်ာင္ပိတ္မိရင္ ေခြးေတာင္ ျပန္ခံ ကိုက္တယ္ဆုိေတာ့ သူပုန္ေတြလဲ ရွိသမွ် လက္နက္ အင္အားန႔ဲ အေသအေက် ခုခံမယ္ဆုိတာ မလြဲပါဘူး...။
ဒါေပမ့ဲ အဲဒီအရပ္မာ ေနထုိင္တ့ဲ အရပ္သားမ်ားဟာ ၾကားက ေျမဇာပင္ေတြ ျဖစ္ၿပီး ခုေတာ့ စစ္ေဘးလႊတ္ရာကို ေျပာင္းေရႊ႔ ေျပးလႊားေနရတယ္. တီဗီြ သတင္း ၾကည့္လိုက္ရင္ ေျပးေနသူေတြ လႊားေနသူေတြ တစ္ပံုႀကီးပါပဲ။
ဒီေန႔မနက္ ရံုးက အလုပ္ၾကမ္းသမား သီရိလကာၤသားတစ္ေယာက္ မတက္စဖူး အေပၚကို တက္လာပါတယ္။ အရင္က ေအာက္ထပ္မွာ တုန္းက သူန႔ဲ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ေနေနက်ပါ။ အခု အေပၚထပ္ပို ေျပာင္းလာေတာ့ ေအာက္ထပ္က သူန႔ဲ သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ဘူး။ အိတ္ခ်္အာန႔ဲ၊ သူေဌးန႔ဲ၊ ေတြ႔ခ်င္ၾကေတာ့မွ သူတုိ႔တစ္ေတြ အေပၚထပ္တက္လာတာပါ။
မ်က္စိမ်က္ႏွာ မေကာင္းလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ သူေဌးကို ခြင့္လာေတာင္းတာတ့ဲ။ သူတို႔ ေနတ့ဲ အရပ္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတယ္တ့ဲ..။ ေျပာရင္းန႔ဲ ေယာက်ာ္းႀကီးတန္မ့ဲ မ်က္ရည္ေတြ က်လာလို႔ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ႔ညီငယ္တစ္ေယာက္ စစ္တုိက္တ့ဲအထဲ ေရွ႔တန္းပို႔တာ ပါသြားတယ္။ မေန႔ညက ေသနတ္မွန္လို႔ ဆံုးသြားရွာၿပီ။ အဲဒါ ျပန္မလို႔ ဆုိၿပီး ငိုပါေလေရာ...။
ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္ ဆုိ႔သြားတယ္။ ဘာမွ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ သူ႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ညီအတြက္ အလွဴေငြ ထည့္မလို႔ဟာ အိတ္ထဲမွာ ၅၀ ပဲ က်န္ေတာ့တာန႔ဲ အဲဒီ ၅၀ န႔ဲပဲ ကူလိုက္တယ္...။
စစ္ဆုိတာ ဘာမွ မေကာင္းပါဘူး...။
Latest News on Sri Lankar : Click Here and Here.
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
2:15 PM
9
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Monday, April 6, 2009
ထိုခဏ
ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး မိုးရြာေနတယ္။
မိုးေတြကလဲ တစ္ဂ်ိန္းဂ်ိန္းန႔ဲ အညိဳးတစ္ႀကီး ဆိုသလို ရြာေနတာ...။
ေရေတြ အေပၚကေန သြန္ခ်ေနသလား ထင္ရေအာင္ ဒလေဟာ က်ေနတာဆို.. မိုးရြာေနတာန႔ဲ မတူေတာ့ပဲ တာက်ိဳးေနတ့ဲ ပံုန႔ဲေတာင္ တူေနေသး...။
ဆိုေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ေနေနတာ...။ ျပတင္းေပါက္ကို မိုးစက္ေတြ မတရား ၀င္လာမွ ပိတ္လိုက္တယ္။
ပိတ္တုန္းက မလံုလို႔ ထင္ပါ့။ မွန္ျပတင္းႏွစ္ခုၾကားထဲ ေလေတြ တုိးသံက မသိရင္ပဲ သရဲကားထဲက ေလတိုးသံလိုလို... စစ္ကားထဲက မိုင္းနင္းမိခါနီး စစ္သားတစ္ေယာက္ နားထဲ ၾကားေနတ့ဲ ေလတိုးသံလိုလို၊ သားေကာင္ကို ပစ္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲ ခ်ိန္ထားတ့ဲ ျမားတံကို ျဖတ္ပြတ္သြားတ့ဲ ေလတိုးသံ လိုလို ထင္မိတယ္...။ တစ္ကယ္က ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ရာျပတင္းမွန္ၾကားထဲကို ျဖတ္တိုး၀င္လာတ့ဲ တစ္ဟဲဟဲန႔ဲ ျမည္ေနတ့ဲ ေလသံပါ။
ေသမင္းေအာ္သံန႔ဲေတာင္ တူေနေလရဲ႕...။
ပင္လယ္ထဲမွာ ဒီလို မိုးရြာပံုမ်ိဳးန႔ဲဆုိရင္ေတာ့ သေဘာၤငယ္မ်ား၊ ငါးဖမ္း ေလွငယ္မ်ားကေတာ့ ဟိုလူး ဒီလာ၊ ဘယ္ညာ ယိမ္းငင္ေနမွာပါ့။
ကိုတံငါမ်ားေတာ့ ဘယ္လို ေနရွာမလဲေတာ့ မသိ...။
တစ္ခါသားမယ္ အဲဒီလို ရာသီဥတု ဆိုး၀ါးျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာ သေဘၤာငယ္ တစ္စင္းရဲ႕ ၀မ္းဗုိက္ထဲမွာ ေရာက္ေနခ့ဲဖူးတယ္။ ထမင္းစားခန္းထဲကိုေတာင္ တည့္တည့္မတ္မတ္ သြားႏိုင္ဖုိ႔ အႏိုင္ႏိုင္ ႀကိဳးစားရတ့ဲ တစ္ခဏ...။ ျဗဳန္းဆို ကုန္းပတ္ေပၚကို တက္တ့ဲ ေလွကားနားက တံခါးက ႐ုတ္ခ်ည္း ပြင့္သြားေလေတာ့ ေလတိုးသံေတြ နားထဲ ေဆာင့္၀င္လာတာ...။ တစ္ဟဲဟဲန႔ဲ...။
ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေတာင္ႀကီးကေန မႏၱေလးကို ကားန႔ဲ ဆင္းသြားတ့ဲ အေခါက္။ မိုးရာသီ...
ေလေတြ မတရားတုိက္လြန္းလို႔ ကားေဘးနားက မိုးကာေတြ အကုန္ခ်ၿပီး ေမာင္းေနတာ။ ေနာက္ဆံုး မိုးကို အန္တုဖက္ၿပိဳင္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာေတာ့တ့ဲ ကိုေရႊဒ႐ိုင္ဘာခမ်ာ လမ္းေဘး ကားထုိးရပ္ေနရရွာေတာ့တယ္။ မိုးကာ အလုံပိတ္ထားေတာ့ လူကမြန္းက်ပ္။ လူ႔ေခၽြးေစာ္ေတြန႔ဲ မူးေ၀... ဖလန္းကနဲ ေလတိုးလိုက္ေတာ့ မိုးကာ လွန္သြားတယ္...။ လားလား.. ေလတိုက္သံက ေတာ္လဲ ျမည္သလိုပဲ... (၀မ္းတြင္း မေရာက္ခင္ ေနရာမွာ...)
အဲ..ေျပာရျပန္ရင္ ... ေနာက္တစ္ေခါက္က ေလယာဥ္န႔ဲဗ်...။ မိုးရြာေတာ့ ေလယာဥ္က အထိန္းအကြပ္မ့ဲသလို ျဖစ္ေနေရာ...။ Air pocket ဆိုလား... Turbulence ဆိုလား.. အဲဒါန႔ဲ မိေတာ့ ေလယာဥ္က အေပၚေအာက္ ျပဳတ္က်လိုက္ ျငိမ့္ကနဲ တက္သြားလိုက္န႔ဲ... ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကို မဆင္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ပဲခူးေလဆိပ္မွာ ၀ဲေနရတယ္...။ ၂ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ကို ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဆန္ျပဳတ္ေရာင္းလိုက္ရတယ္...။
သဘာ၀ကို အန္မတုႏိုင္တ့ဲ လူသားမ်ားထဲက တစ္ေယာက္အေနန႔ဲ ဆိုးရြားတ့ဲ ရာသီဥတုကို ႀကံဳမိတ့ဲ အခိုက္ ခံစားမိတာေလး ခ်ေရးေပးလိုက္ရပါတယ္။
(မိုးန႔ဲ ပါတ္သက္လို႔ တစ္ပို႔စ္ေတာ့ တင္ျဖစ္ေအာင္ တင္ပါဆိုလို႔ ဆိုလာသူ တစ္ေယာက္အတြက္...။)
(မေရးတတ္ ေရးတတ္န႔ဲမို႔လို႔ ေရးလိုက္တယ္...။ အက်ိဳး မျဖစ္ေပမယ့္ အဆိပ္အေတာက္ေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။)
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
1:19 AM
7
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Sunday, December 21, 2008
လြမ္းခ်င္း။
လက္ပံပြင့္ခ်ိန္
ေထြး႐ူးခ်ိန္ဟု
ကေလးစေနာက္
ထုိသံေပါက္ကို
ၾကားသည္ခဏ
့သတိရ၏။
မိုးသည္းတြင္းေလွ်ာက္
ေရေနာက္ေနာက္တြင္
ေနာက္ေက်ာပြေပ
ရႊံ႕စက္ေျမကို
ျမင္သည္ခဏ
သတိရ၏။
ေဆာင္းတြင္း ဆီးႏွင္း
သည္းထန္ျပင္းေသာ္
ညင္းတန္ေလေအး
သုတ္ေဆာ္ေျပးကို
ႀကံဳသည္ခဏ
သတိရ၏။
သံုးလီဥတု
႐ုန္းစုေပါင္းေဖၚ
ရမ္းေရာ္အတိတ္
မွန္းေမွ်ာ္စိတ္ရည္
ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း
ေပါင္းေဖၚတည္း။
(အခ်ပိုဒ္တြင္ ပညာမျပည့္မွီ၍ စည္းေဖါက္ထားပါသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းကို သတိရမိ၍ ေရးမိပါသည္။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ စာမ်က္ေစ့ႏွင့္ ခ်င့္ခ်ိန္ဖတ္ပါကုန္...။)
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
12:58 AM
18
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Thursday, December 18, 2008
မဝ့ံျခင္းမ်ား။
ပန္းပြင့္ျမင္လ်က္
အခ်ဴခက္သည္
က်ဥ္တုပ္ခံဝံ့ မခံဝ့ံ။
ျမင္စႏိုးနား
ခ်စ္ၾကင္မွားသည္
သနားခံဝ့ံ မခံဝ့ံ။
ၾကင္သူ႔ထံပါး
ၿမဲ ခစားသည္
ႏႈတ္ထြက္ ဆိုဝ့ံ မဆိုဝ့ံ။
နီးစပ္ေမတၱာ
ရင္တြင္းနာသည္
ဖြင့္ဟႁမြက္ဝံ့ မႁမြက္ဝံ့။
မတရားစစ္ပြဲ
တုိက္ ဆင္ႏြဲသည္
ေသပြဲ ဝင္ဝ့ံ မဝင္ဝ့ံ။
သူရာရည္ရက္
စြဲႏွစ္သက္သည္
လူသိခံဝ့ံ မခံဝ့ံ။
ရသာရမၼက္
စြဲ ျဖတ္ခက္သည္
ထပ္ခါစားဝ့ံ မစားဝံ့။
ဒီဇင္ဘာတြင္း
ေစ်းခ်ျခင္းသည္
လိုတိုင္း ဝယ္ဝ့ံ မဝယ္ဝ့ံ။
(လုပ္ဖို႔ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနတာေတြ ခ်ေရးမိပါတယ္။ အတည္ေရးလို႔ မရေတာ့တ့ဲ လက္ေၾကာင့္ ေပါက္တတ္ကရ ျဖစ္သြားတယ္။ ေမတၱာပို႔ၾကပါကုန္။ သာဓု၊ သာဓု။)
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
1:31 PM
14
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Sunday, December 14, 2008
ပန္းပ်ိဳးသူ အလကၤာ
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ေနာက္က်ၿပီးမွ ပြင့္အာတာ သိလိုက္တယ္...။
ပန္းကေတာ့ ေနေရာင္ရေနေလာက္ေရာေပါ့...။
တစ္ကယ္ေတာ့ အဲဒီေနက ေနေရာင္အတုမွန္း ပန္းကေလးက မသိရွာဘူး...။
ဘယ္သိမလဲ...။
ပန္းကေလးက ဖန္မီးေခ်ာင္းေအာက္မွာ ပြင့္အာခ့ဲတာဆိုေတာ့ အလင္းျမင္တိုင္း ေနေရာင္လို႔ ထင္ေနရွာတယ္...။
ပန္းေလးကို ေနေရာင္ေအာက္ ေရႊ႔ေပးမိတယ္...။
ဒါေပမ့ဲ ပန္းေလးက သူ႔ မီးေခ်ာင္က အလင္းကိုမွ မီးလို႔ ထင္ေနေတာ့တယ္...။
ေအာ္... ပန္းေလးရယ္.... သဘာ၀ အလင္းေရာင္ေလးကို ျမင္ေနတာေတာင္ အလင္းတုလို႔ ျမည္တမ္းေနတယ္...။
တစ္ကယ္ေတာ့ ပန္းေလးက ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ထဲ ပိတ္မိေနတ့ဲ ပန္းဆိုတာ ပန္းပ်ိဳးသူ ေမ့သြားတယ္...။
ပန္းပ်ိဳးသူက အဲဒီပန္းကို သဘာ၀ အလင္းေရာင္န႔ဲ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ အေတာ့္ကို ႀကိဳးစားရမွာပါလား...။
ဒီလို အသိေတြ ၀င္လာတ့ဲ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပန္းေလးက ဖန္မီးေခ်ာင္းကို အလင္းစစ္လို႔ ထင္သြားၿပီေလ...။
ပန္းပ်ိဳးသူေရ.... စိတ္မေကာင္းပါဘူး...။ ေနာင္ပြင့္အာလာမယ့္ ပန္းေလးေတြကို ေနေရာင္ေအာက္ အခ်ိန္မွီ ေရႊ႕ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားပါေလ...။
(ပန္းပ်ိဳးသူ ျဖစ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခ့ဲပါဘူး...။ ပန္းဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို ေရာက္ရင္းန႔ဲ သဘာ၀ အလင္းစစ္န႔ဲ အလင္းတုကို မခြဲႏုိင္တ့ဲ ပန္းေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာ၊ ႏွေျမာတသ ျခင္း မ်ားစြာ ခံစားခ့ဲရတ့ဲ ပန္းႀကိဳက္သူပါ။)
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
1:10 AM
15
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Thursday, December 11, 2008
Computer Addicted
ကြန္ျပဴတာ သံုးတာလား.. အင္တာနက္ သံုးတာလား... ဘေလာ့ဂ္စြဲတာလားေတာ့ မသိဘူး...။
ဒီေန႔မွ သတိထားမိတယ္...။
ဘယ္ဘက္လက္ညိဳးက ထိပ္မွာ အသားမာ တက္ေနၿပီ...။
ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား...။
အသားမာတက္...
ေညာင္းတာက ဇက္...
အိပ္ ညဥ့္နက္...
မနက္ ေစာေစာထဖို႔ခက္...
ေတြးမိ စံနက္
ဤငါးခ်က္ေၾကာင့္
စြဲတ့ဲ အင္တာနက္
ျဖတ္မလား ေမးရင္
ေသေတာင္ ျပတ္ဘူး။
ခ်က္မွာပဲ...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
5:35 PM
13
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions, Miscellaneous
Monday, December 8, 2008
Dwelling Mood
မိုးေတြ ညဳိ႕ေနတယ္ကြယ္...။
မျဖစ္သင့္တာေတြကို ျဖစ္ခ်င္ေနတ့ဲ ကုိယ့္စိတ္ခံစားခ်က္ကို မိုးစက္မႈန္ေတြက ျပက္ရယ္ျပဳေနတယ္...။
စႏိုးစေနာင့္ ျဖစ္ေလာက္စရာေကာင္းတ့ဲ မိုး၊ ဒီဇင္ဘာမွာ ရြာတ့ဲ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ မိုးက ကိုယ့္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေဘာင္ခတ္လိုက္တယ္...။
ရြာေယာင္ေယာင္ ၊ ဟိုေယာင္ဒီေယာင္ လုပ္ေနတ့ဲ မိုးဖြဲေစြေစြက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ဒီဂရီကို ပို ပို ျမွင့္ေပးေနသလိုလို...။
စစ္ႀကိဳေခတ္ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ခုလို မႈန္မိႈင္းေနတ့ဲ ပတ္၀န္းက်င္က ေနာက္က်ိက်ိန႔ဲ ခံစားခ်က္အေတြးေတြကို ႐ႈပ္ေထြးသြားမတတ္...။
ေမာင္ပိုေနၿမဲ ၊ က်ားေနၿမဲလား...။
ရက္စြဲလြန္ေနတ့ဲ ျပကၡဒိန္ေပၚက ျခစားရက္စြဲေတြ အေၾကာင္း တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ေရၾကည့္ရေအာင္...။
ပုပ္သိုးမႈေတြ တစ္ရစ္ၿပီး တစ္ရစ္ေပၚလာ...။
မသိမသာန႔ဲ အထပ္ထပ္ ခ်ည္ေႏွာင္လာတ့ဲ ဒီႀကိဳးဟာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔မွာ ကိုယ့္ကို လႈပ္မရေအာင္ ခ်ည္ေနတ့ဲႀကိဳးဆိုတာ ေနာင္တေတြ ေက်ာင္းခန္းန႔ဲ အျပည့္ရမွ သိလိုက္တ့ဲ အျဖစ္...။
รักแท้ แพ้ใกล้ชิด တ့ဲ...။
ဟာဟ...။
မီးေ၀းခ်ိပ္ေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား...။
မိုးေတြကေတာ့ ေစြလို႔ ညိဳ႕လို႔ ေကာင္းတုန္းပဲကြယ္...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
11:23 AM
6
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
Thursday, December 4, 2008
ရင္ခတ္လိပ္ျပာ
ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခု...။
ေႏြးေထြးေသာ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ ပန္းေရာင္စံုမ်ားႏွင့္ အေျပာက်ယ္လွေသာ ပန္းပင္လယ္ႀကီး...။
မနက္ခင္း ေဆာင္းႏွင္းရည္ကို ေသာက္သံုးရသျဖင့္ လတ္ဆတ္စြာ ငြားစြင့္ ပြင့္လန္းေနေသာ ေရာင္စံုပန္းပြင့္တစ္ပြင့္...။
၀တ္ရည္အျပည့္ျဖင့္ အစြမ္းကုန္ လွပ ဖူးအာေန၏။
ဆြတ္ခ်ဴလွည့္ပါ ... ေသာက္သံုးလွည့္ပါ... ဟု ဖိတ္ေခၚေနသည့္အလား...။
ကိုေရႊပိတုန္း၊ ပ်ားေမာင္ဖုန္းမ်ားသည္ ဟိုမွ သည္ လူးလာပ်ံသန္းကာ ပ်ားပန္းခပ္ လႈပ္ရွားေန၏။
ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ပ်ံသန္းေနေသာ လိပ္ျပာငယ္သည္ အလွဆံုး ပန္းတစ္ပြင့္ကို ေရြးခ်ယ္ရန္ စိတ္ေစာေန၏။
ဟိုးအေ၀း ေတာင္တန္းမ်ားဆီမွ အေျပာက်ယ္လွေသာ ဤေရာင္စံုပန္းခင္းဆီသို႔ အားစိုက္ကာ အေရာက္သူလာခ့ဲရ၏။
ေလညွင္းေလးမ်ား သယ္ေဆာင္လာေသာ ပန္းရနံ႕မ်ားကို ေျခရာခံလ်က္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေသာ အရပ္ကို သူ အားစုိက္လာခ့ဲရ၏။
ေလဆန္ကို မေၾကာက္၊ ေဆာင္းခ်မ္းကို အံတု၊ ေနပူကို ႀကံ႔ႀကံ႔ခံလ်က္ ဦးတည္ရာအရပ္ကို တူ႐ူ ေရာက္လာခ့ဲ၏။
အေရွ႕ဆီမွာ ရတနာပန္းခင္းတစ္ခု သူ႔ကို ႀကိဳဆိုလ်က္...။
Edward Lorenz ဟူသည့္ ပုဂၢဳိလ္သည္ သူ႔အမ်ိဳးအႏြယ္မ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္၍ လြန္မင္းစြာ ဖြဲ႔ဆိုတတ္ေခ်၏။ကမၻာ့ ေတာင္ဘက္ျခမ္းမွ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ ေတာင္ပံခတ္လိုက္သည္၌ ဆင့္ကဲ ဆိုသလိုပင္ အျခားေသာ ကမၻာ့ တစ္ဘက္ျခမ္းတြင္ အားျပင္းေသာ မုန္တိုင္း တစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္သည္။
တ့ဲ...။
အဆိုပါ သီအိုရီကိုပင္ လိပ္ျပာေတာင္ပံအက်ိဳးဆက္ ဟူ၍ပင္ တီထြင္ ေဖၚထုတ္ခ့ဲေလသည္။ အက်ယ္ကိုမူ အဆိုပါ သီအိုရီကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပထားသည့္ ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္သည္။![]()
The butterfly effect is a phrase that encapsulates the more technical notion of sensitive dependence on initial conditions in chaos theory. Small variations of the initial condition of a dynamical system may produce large variations in the long term behavior of the system. So this is sometimes presented as esoteric behavior, but can be exhibited by very simple systems: for example, a ball placed at the crest of a hill might roll into any of several valleys depending on slight differences in initial position.
ရမ္းသန္းမွန္းသန္း ဘာသာျပန္ရေသာ္
လိပ္ျပာေတာင္ပံ အက်ိဳးဆက္ဆိုသည္မွာကား ပရမ္းပတာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု၏ ကနဦးအစပ်ိဳး ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို တင္စား ေခၚေ၀ၚျခင္း ျဖစ္ေခ်သည္။ အၿမဲတမ္း လႈပ္ရွားေနေသာ စံနစ္တစ္ခု၏ ကနဦး အေျခအေန ေျပာင္းလဲမႈအနည္းငယ္ သည္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုး၏ အက်ိဳးဆက္အေပၚတြင္ သက္ေရာက္မႈ ရွိသည္။
လူၿပန္းနားလည္ေအာင္ ေျပာရေခ်ေသာ္ မိမိ အမွတ္မထင္ ျပဳလိုက္မိေသာ အျပဳအမႈ တစ္ရပ္ရပ္သည္ မိမိႏွင့္ ပါတ္သက္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ အသင္းအပင္း အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု အေပၚသို႔ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိတတ္သည့္ သေဘာကို ဆိုလိုေလသည္။
Lorenz မွ အဆိုပါ သီအိုရီ သေဘာတရားကို ၄င္း တီထြင္ထားေသာ Attractor ႏွင့္ စမ္းသပ္ျပရာတြင္ ေအာက္ပါ ရလဒ္ကို ရရွိခ့ဲေလသည္။

တူညီေသာ Three-dimensional evolution ျဖစ္စဥ္တစ္ခုတြင္ အရာ၀တၳဳႏွစ္ခုကို ေနရာအနည္းငယ္သာ ခြာ၍ ထုတ္လြင့္ၾကည့္ရာ ရလဒ္မွာ အခ်ိန္ကာလာ ၾကာျမင့္လာေလ လမ္းေၾကာင္းေသြဖည္မႈ ပိုမ်ားလာေလကို ေတြ႔ရွိရေလသည္။
ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ မုန္တိုင္းတစ္ခု ျဖစ္ေပၚႏိုင္သက့ဲသို႔ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္၏ ရင္ခုန္သံႏွင့္ တုိက္႐ိုက္ အခ်ိဳးက်ဥည့္ ေတာင္ပံ ခတ္သံသည္လည္း အားေကာင္းခက္ထန္ေသာ မုန္တုိင္းတစ္ခုဆီသို႔ ဦးတည္ ျဖစ္ေပၚႏိုင္သလို ပန္းပြင့္ေလေျပ တစ္ခုအျဖစ္လည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္ေခ်၏။
သက္ဆိုင္သူသို႔...။
မဆိုင္တာေတြကို ဆြဲၿပီး မဆိုင္ဆိုင္ေအာင္သာ ေရးထည့္လိုက္ရတယ္...။
မရည္ရြယ္ပဲ တုိက္ဆိုင္သလို ျဖစ္သြားတာေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းပါတယ္...။
တစ္ကယ္ကို မရည္ရြယ္ပါဘူး...။
ေရးသားသူ
Ko Boyz
at
5:28 PM
2
ေယာက္က ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခ့ဲတယ္...။
Labels: Emotions
